Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Ελεγείο πάνω στον τάφο
ενός μικρού αγωνιστή

του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πάνω στο χώμα το δικό σου λέμε τ’ όνομά μας.
Πάνω στο χώμα το δικό σου σχεδιάζουμε τους κήπους και τις
       πολιτείες μας.
Πάνω στο χώμα σου Είμαστε. Έχουμε πατρίδα.
Έχω κρατήσει μέσα μου την τουφεκιά σου.
Γυρίζει μέσα μου ο φαρμακερός ήχος του πολυβόλου.
Θυμάμαι την καρδιά σου που άνοιξε κι έρχονται στο μυαλό μου
       κάτι εκατόφυλλα τριαντάφυλλα που μοιάζουνε σαν ομιλία
       του απείρου προς τον άνθρωπο.
Έτσι μας μίλησε η καρδιά σου.


Κι είδαμε πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος κι έγινε μεγαλύτερος
        για να χωρά η αγάπη.
Το πρώτο σου παιχνίδι, Εσύ.
Το πρώτο σου αλογάκι, Εσύ.
Έπαιξες τη φωτιά. Έπαιξες το Χριστό. Έπαιξες τον Αϊ Γιώργη
       και το Διγενή.
Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.

ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr | ΕΙΚΟΝΑ: taxidistignosi.wordpress.com



1 σχόλιο:

paraskevi malouxou είπε...

πολυ ωραίος ποιητής!

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.