Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Η ζωή του αναγνώστη

Από τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου




σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έκαναν εκστατικά ευτυχισμένη. Σήμερα είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία –να φα­ντα­στεί­τε ότι ήμουν δέκα χρονών τον περασμένο αιώνα! Λοιπόν ακούστε:

Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ε­νώ άλλοι χαίρονται με αγκαλίτσες και φιλάκια, με χορούς και με τραγούδια. Υ­πάρ­χουν αρκε­τοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα. Όλα αυτά είναι σούπερ. Ω­στό­σο, αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, τίποτα δε μ’ αρέσει περισσότερο απ’ το να διαβάζω βιβλία. Όχι επειδή είμαι σπασίκλας και φύτουλας και όλ’ αυτά, αν και μπο­ρείς να το πεις κι αυτό. Τα βιβλία είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: δια­βά­ζο­ντας πε­τά­με με μεγάλες φτερούγες σε τόπους μακρινούς, εξερευνάμε τις ζωές άλλων αν­θρώ­πων, νιώθουμε αγαπούλες, συ­γκινήσεις· μέσα στις σελίδες βρίσκουμε ε­μπει­ρί­ες που μοιάζουν με τις δικές μας ή, ακόμα καλύτερα, δε μοιάζουν με τις δικές μας –εί­ναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως όταν διά­βασα την ιστορία του Ροβινσώνα Κρού­σου έ­νιω­σα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, όχι μόνο θα επιζούσα αλ­λά θα περ­νού­σα τέλεια.

Τα βιβλία καθησύχασαν τους φόβους μου. Κατάλαβα ό­τι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι ποτέ δε θα βαδίσω μόνη –τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με πα­ρηγορούν και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω θυμάμαι ό­τι συ­χνά η ψυχή μου ήταν ταραγμένη: είχα ένα σωρό προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι· ένιω­θα αγωνία και μια νύχτα νομίζω πως είδα φάντασμα.

ΕΙΚΟΝΑ: www.crazygallery.info.leechlink.net

Όμως θυμάμαι επίσης πως, όταν ήμουν παιδί σαν εσάς, η καλύτερη ώρα της μέρας ή­ταν όταν διάβαζα τα βιβλία που τότε ονομάζαμε «εξωσχολικά». Τα εξωσχολικά ήταν πιο α­στεία και πιο συγκινητικά από τα σχολικά, πράγμα φυσικό εφόσον το βιβλίο της γραμ­μα­τι­­κής δεν είναι αστείο και συγκινητικό. Ωστόσο, αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε συ­μπα­θη­τι­­κούς και γλυκούληδες δασκάλους, η γραμματική, η αριθμητική, η ιστορία, η φυσική είναι κι αυτές σχεδόν αριστούργημα.

Επιστρέφω όμως στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα, στους μύθους. Η χαρά της α­νά­­γνω­σης ήταν κάπου κάπου στενοχώρια. Τι παράξενο, ε; Μερικές φορές οι ιστορίες ή­ταν λυπητερές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν τα πάνδεινα: ένα κοριτσάκι που πουλού­σε σπίρτα πάγωσε μέσα στο χιόνι, ένα αγοράκι χάθηκε στο άγριο δά­σος... Παρότι έκλαι­γα γοερά, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα «κάτι». Θέλω να πω, δεν μπορούμε να χαμο­γελάμε διαρκώς. Οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας κά­που κά­που λύπη, οίκτο, αγανάκτηση. Κυρίως, όμως, γίνονται εκστατικά ευ­τυ­χι­σμέ­νοι: Δοκιμάστε να ζήσετε τη ζωή του αναγνώστη και θα με θυμηθείτε!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.