Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Μια οικογένεια ανάμεσα στις άλλες



Με λένε Θανάση Παπαδόπουλο, πηγαίνω στην Τρίτη Δημοτικού και μένω στο σπίτι μου, στην Αθήνα, με τη μικρή μου αδερφή, τη μαμά μου και τον μπαμπά μου. Αυτή εί­ναι η οι­­κο­γέ­νει­ά μου. Διάβασα κάπου πως όλες οι οικογένειες δεν είναι σαν τη δική μου και ότι υ­πάρ­χουν πολλές διαφορετικές οικογένειες όχι μόνο από χώρα σε χώρα κι από εποχή σε ε­πο­χή, αλλά και μέσα στην ίδια πόλη, στην ίδια γειτονιά. Για πα­ρά­δειγ­μα, μια οικογέ­νεια σαν τη δική μου, που αποτελείται από δυο γονείς και τα παι­διά, που μένουν όλοι στο ίδιο σπί­τι, είναι αρκετά συνηθισμένη αλλά έχει ένα α­συ­νή­θι­στο ό­νο­μα: λέγεται πυρηνική οι­κο­γέ­νει­α.

Αν ζούσαμε σε άλλη εποχή, θα μέναμε μάλλον όλοι μαζί, στο ίδιο σπίτι, στο χωριό του πα­τέ­ρα του παππού, δηλαδή του προπάππου μου. Οι μεγάλοι θα δούλευαν όλοι μα­ζί στα χω­ρά­φια, στο περιβόλι και στον κήπο. Οι γυναίκες θα μαγείρευαν και θα έ­φτια­χναν ψωμί και τα παιδιά θα κοιμόμασταν όλα μαζί στρωματσάδα στο ίδιο δω­μά­τι­ο. Σίγουρα θα ήμα­σταν μια μεγάλη ενδιαφέρουσα οικογένεια, που αλλιώς λέγεται και διευρυμένη, γιατί πε­ρι­λαμ­βά­νει περισσότερες από μία γενιές: τη γενιά του προ­πάπ­που, του παππού, του μπα­μπά και τη δική μας.

Οι περισσότερες οικογένειες –τουλάχιστον στην Ευρώπη– είναι πυρηνικές. Και σ’ αυ­τό το εί­δος οικογένειας όμως υπάρχει ποικιλία. Για παράδειγμα, ο θείος μου είναι πα­ντρε­μέ­­νος και έχει με τη γυναίκα του –τη σύζυγό του, όπως λένε– ένα κοριτσάκι που του χρό­νου θα πά­ει Πρώ­τη Δημοτικού. Αυτή η ξαδερφούλα μου, όταν ήρθε στο σπίτι του θείου μου ήταν α­κό­μα πιο μικρή, αλλά δεν ήταν και τελείως μωρό. Τότε μου εί­παν πως η ξα­δερφούλα μου εί­ναι δικό τους παιδί, μόνο που δεν το έχουν γεννήσει αλ­λά το έχουν υι­οθετήσει. Νομίζω πως δεν υπάρχει καμία διαφορά αν είσαι υι­ο­θε­τη­μέ­νος, αφού το ίδιο σε αγαπάνε όλοι.


Τα άλλα μου ξαδέρφια είναι παιδιά της θείας μου, της αδερφής του πατέρα μου δη­λα­δή. Έ­χουν δύο σπίτια και δύο δωμάτια το καθένα! Ο ξάδερφός μου είπε πως στην αρ­χή δεν του άρεσε καθόλου. Ωστόσο, τώρα συνήθισε. Βλέπετε, οι δικοί του γονείς, η θεία μου με τον άντρα της, πήραν διαζύγιο. Διαζύγιο παίρνουν τα ζευγάρια που πα­ντρεύ­ο­νται και το με­τα­νιώ­νουν, δηλαδή μετά βλέπουν πως δεν ταιριάζουν κι αλ­λά­ζουν γνώμη. Τότε τα παι­διά ζουν με τον έναν από τους δύο γονείς, αλλά βλέπουν και τον άλλον όποτε θέ­λουν.


Ξέρω, βέβαια, ότι υπάρχουν και παιδιά που έχουν μόνο μπαμπά ή μόνο μαμά. Αυτό μπο­­ρεί να συμβαίνει για διάφορους λόγους. Μπορεί να μη ζει ο ένας από τους δυο γο­νείς. Μπο­ρεί, πάλι, να έχεις έναν μπαμπά και μια μαμά, αλλά να ζεις με τον έναν α­πό τους δύο κι έναν καινούριο μπαμπά, που λέγεται πατριός, ή μια καινούρια μαμά, που λέγεται μητρι­ά. Αυτοί λέγονται θετοί γονείς.

Όταν μεγαλώσω και κάνω δική μου οικογένεια, δεν ξέρω ακόμα πώς θα μοιάζει. Η για­γιά λέ­ει πως καμιά φορά αποφασίζεις εσύ και καμιά φορά αποφασίζει η ζωή για σέ­να. Εγώ δεν καταλαβαίνω τελείως τι σημαίνει αυτό. Αν και είμαι ακόμα μικρός, πι­στεύ­ω ότι το πιο ση­μα­ντι­κό σε μια οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοη­θά­νε ο ένας τον άλλον.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΑΞΗΣ (διασκευή από τους «Ερευνητές» της Καθημερινής, 17.05.2003)
ΕΙΚΟΝΕΣ: www.123rf.com, rebeccatattoo.wordpress.com, www.rottentomatoes.com

Οι συνεργάτες μας εμπνέονται από την τελευταία παράγραφο και καταθέτουν την ά­­πο­ψή τους εδώ και εδώ.


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: οικογένεια


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.