Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Αιολική γη

του Ηλία Βενέζη


ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ:




Το βιβλίο «Αιολική γη» μάς μεταφέρει στα Κιμιντένια, βουνά της Μικράς Ασίας, όπου ζει η οι­κο­γέ­νει­α του μικρού Πέτρου με αρχηγό τον παππού. Ο Πέτρος με την Άρτεμη, την πιο α­γα­πη­μέ­νη από τις τέσσερις αδερφές του, ζουν τα παιδικά τους χρόνια στον τό­πο όπου γεν­νή­θη­καν. Σιγά σιγά ο μαγικός τους κόσμος γκρεμίζεται, όταν έρχονται α­ντι­μέ­τω­ποι με τον πό­λε­μο και αναγκάζονται να ζήσουν τον ξεριζωμό από τη γη τους. Το παρακάτω α­πό­σπα­σμα αναφέρεται σε μια πλευρά του δράματος που βί­ω­σαν οι πρόσφυγες της Μικρασι­ατικής Κα­τα­στρο­φής (1922).

Τα άστρα όλα έχουν βγει. Ταξιδεύουν στο Αιγαίο τα παιδικά μας όνειρα. Το κύμα χτυ­πά τη μά­σκα του καϊκιού μας και τα κοιμίζει. Κοιμηθείτε, όνειρά μας.

Στην ξένη χώρα που πάμε, πρόσφυγες, τι άραγες να μας περιμένει, τι μέρες να είναι ν’ α­να­τεί­λουν; Ταξιδεύουν στο Αιγαίο τα όνειρά μας.

Η γιαγιά μας κουράστηκε. Θέλει να γείρει το κεφάλι της στα στήθια του παππού, που έ­χει καρ­φω­μέ­να πίσω τα μάτια του μπας και ξεχωρίσει τίποτα από τη στεριά, τίποτα α­πό τα Κι­μι­ντέ­νια. Μα πια δε φαίνεται τίποτα. Η νύχτα ρούφηξε μέσα της τα σχή­μα­τα και τους ό­γκους.


Η γιαγιά γέρνει το κεφάλι της να το ακουμπήσει στα στήθια που την προστατέψανε ό­λες τις μέρες της ζωής της. Κάτι την μποδίζει και δεν μπορεί να βρει το κεφάλι η­συ­χί­α. Σαν έ­νας βόλος να είναι κάτω από το πουκάμισο του γέροντα.
– Τι είναι αυτό εδώ; ρωτά σχεδόν αδιάφορα.

Ο παππούς φέρνει το χέρι του. Το χώνει κάτω απ’ το ρούχο, βρίσκει το μικρό ξένο σώ­μα που ακουμπά στο κορμί του και που ακούει τους χτύπους της καρδιάς του.
– Τι είναι;
– Δεν είναι τίποτα, λέει δειλά ο παππούς, σαν παιδί που έφταιξε. Δεν είναι τίποτα. Λί­γο χώ­μα είναι.
– Χώμα!

Ναι, λίγο χώμα απ’ τη γη τους. Για να φυτέψουν ένα βασιλικό, της λέει, στον ξένο τό­πο που πάνε. Για να θυμούνται.

Αργά τα δάχτυλα του γέροντα ανοίγουν το μαντίλι όπου είναι φυλαγμένο το χώμα. Ψά­χνουν κει μέσα, ψάχνουν και τα δάχτυλα της γιαγιάς, σαν να το χαϊδεύουν. Tα μά­τια τους, δα­κρυ­σμέ­να, στέκουν εκεί.
– Δεν είναι τίποτα λέω. Λίγο χώμα. Γη, Αιολική Γη! Γη του τόπου μου...

ΠΗΓΗ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΑΞΗΣ (απόσπασμα από το βιβλίο «Αιολική γη», εκδ. Εστία, Αθήνα, 1992) | ΕΙΚΟΝΑ: anoixtosxoleio.weebly.com
ΗΧΟΣ: Υπουργείο Πολιτισμού/Ταξίδι στον πολιτισμό, CD 1 (από ΤΑ ΝΕ@ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: βιβλία, Ιστορία


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.