Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Τα λουλούδια του Πάσχα

Από τον Anthony12 και την Ποκαχόντας10


Την Κυριακή των Βαΐων όπως λέει η παράδοση το πλήθος υποδέχθηκε τον Ιησού κρα­τώ­ντας κλαδιά από φοίνικες που τα ανέμιζε σαν σημαίες. Με τη μεταφορά του χρι­στια­νι­σμού σε άλλους λαούς το έθιμο διαδόθηκε και προσαρμόστηκε ανάλογα με τη χλωρίδα της κά­θε περιοχής. Στις σλαβικές χώρες για παράδειγμα οι χριστιανοί κρα­τού­σαν κλαδιά από ι­τιές. Στην Ελλάδα η δάφνη (βάγια) που ήταν ήδη συμβολικό φυ­τό τελετών και δο­ξαστικό σύμ­βο­λο του Απόλλωνα αντικατέστησε τον φοίνικα και η Κυριακή των Φοινίκων έγινε Κυ­ρια­κή των Βαΐων.

Στη συνέχεια βλέπουμε αναφορές στην Αγία Γραφή για τον Κήπο της Γεσθημανή. Βλέ­που­με ότι ο Χριστός διαλέγει σαν τελευταίο καταφύγιο απομόνωσης και στο­χα­σμού έναν κή­πο. Είναι φανερός ο συσχετισμός με τη φύση. Από τον κήπο της Εδέμ στον κήπο της Γε­σθη­μα­νή.

Το κυριότερο όμως έθιμο του Πάσχα σχετικό με λουλούδια είναι ο στολισμός του ε­πι­τά­φι­ου. Ο στολισμός των νεκρικών σωρών με λουλούδια είναι αρχαιότατο έθιμο ω­στό­σο στη χρι­στια­νι­κή παράδοση έχει πάρει άλλη διάσταση.

 1  Ο κρίνος της Παναγίας


Ο κρίνος της Παναγίας αναφέρεται σαν θρησκευτικό σύμβολο εδώ και 3.000 χρόνια. Οι πρώ­τες αναφορές μας ταξιδεύουν –πού αλλού;– στην αρχαία Ελλάδα και συ­γκε­κρι­μέ­να στη μινωική Κρήτη. Τοιχογραφίες που βρέθηκαν στην Κρήτη αλλά και στη Θή­ρα καθώς και διάφορα άλλα ευρήματα δείχνουν ότι ο λευκός κρίνος είχε εξέχουσα θέ­ση μεταξύ των θρη­σκευ­τι­κών συμβόλων.

Η σύνδεση του λευκού κρίνου με την Παναγία πιθανότατα να έγινε επειδή οι βο­τα­νο­λό­γοι το­πο­θε­τούν την καταγωγή του φυτού στην περιοχή της Παλαιστίνης. Στη Βό­ρει­α Πα­λαι­στί­νη βρέθηκαν αποικίες του φυτού το οποίο είναι φανερό ότι ήταν άγριο και αυτο­φυές γιατί βρέ­θη­κε μακριά από κατοικημένες περιοχές κοντά σε βουνά και σε ποτάμια. Στην Ευ­ρώ­πη οι πρώιμοι χριστιανοί αγιογράφοι και ζωγράφοι φι­λο­τέ­χνη­σαν εικόνες της Παναγίας με τον κρίνο. Ο λευκός κρίνος ονομάστηκε Madonna lily και με αυτό το όνομα είναι γνωστός δι­ε­θνώς μέχρι σήμερα.

 2  Ο βασιλικός


Τον ξύλινο σταυρό πάνω στον οποίο πέθανε ο Ιησούς, οι πρώτοι χριστιανοί τον έ­θα­ψαν βα­θιά στο χώμα και έμεινε χρόνια πολλά θαμμένος.

Όταν έπειτα από καιρό επικράτησε ο χριστιανισμός, η Αγία Ελένη αποφάσισε να βρει και να ξεθάψει τον Τίμιο Σταυρό και να τον στήσει μέσα στην εκκλησία στα Ι­ε­ρο­σό­λυ­μα για να τον προσκυνούν οι χριστιανοί. Πήγε λοιπόν η ίδια στα Ιεροσόλυμα και ζή­τη­σε να μά­θει σε ποιο μέρος ήταν θαμμένος ο Σταυρός.

Όμως κανένας χριστιανός δεν ήξερε να της πει. Εκείνοι που πριν από πολλά χρόνια τον εί­χαν θάψει βαθιά στο χώμα, είχαν πια πεθάνει. Έβαλε λοιπόν η Αγία Ελένη χι­λιά­δες ερ­γά­τες κι άρχισαν να σκάβουν όλα τα χωράφια εκεί γύρω. Είχε ακλόνητη πί­στη πως κά­που θα τον έβρισκε. Πολλούς μήνες δούλευαν οι εργάτες χωρίς α­πο­τέ­λε­σμα. Κάποια μέρα, κα­θώς η Αγία Ελένη βάδιζε μέσα σ’ ένα χωράφι, πάτησε ένα χορ­τά­ρι και αμέσως μια γλυκιά μυ­ρω­διά γέμισε τον αέρα. Καθώς κοίταξε γύρω της έ­σκυ­ψε κι έκοψε ένα κλα­δάκι απ’ το φυ­τό που πάτησε, το μύρισε και τότε κατάλαβε πως το χορτάρι εκείνο ήταν που σκορ­πού­σε την γλυκιά ευωδιά. Φώναξε έναν εργάτη και του είπε να σκάψει σ’ εκεί­νο το μέ­ρος. Ο ερ­γά­της βρήκε εκεί τον Τίμιο Σταυρό.

Από εκείνη τη στιγμή, το μυρωδάτο αυτό φυτό λέγεται βασιλικός, γιατί φύτρωσε στο ση­μεί­ο που ήταν θαμμένος ο Σταυρός, όπου είχε σταυρωθεί ο βασιλιάς του κόσμου. Γι’ αυ­τό μοι­ρά­ζουν βασιλικό στις εκκλησίες στη γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυ­ρού, στις 14 Σε­πτεμ­βρί­ου.

 3  Η παπαρούνα


Η χριστιανική παράδοση θέλει την παπαρούνα να φυτρώνει κάτω από τον σταυρό του Χρι­στού στον Γολγοθά και να δέχεται τις σταγόνες από το αίμα του Ε­σταυ­ρω­μέ­νου α­νά­με­σα στα πέταλά της, σταγόνες που της χάρισαν το κατακόκκινο άλικο χρώ­μα της.

Η παπαρούνα ήταν και ιερό φυτό της θεάς Δήμητρας, καθώς σαν παράσιτο των σι­τη­ρών συμ­βό­λι­ζε με την παρουσία της τη Δήμητρα, στα ανοιξιάτικα σπαρτά. Α­πα­ραί­τη­τη στα Ε­λευ­σί­νι­α Μυστήρια όπου οι πομπές στόλιζαν τα αγάλματα της θεάς με άν­θη παπαρούνας.

 4  Η Πασχαλιά


Σύμφωνα με την παράδοση, πρώτη από όλους ξυπνούσε η Πασχαλιά, προτού ση­κω­θούν α­πό τον λήθαργο του χειμώνα τα υπόλοιπα βοτάνια, για ν’ απολαύσει τον θαυ­μα­σμό των αν­θρώ­πων και να αναγγείλει τον ερχομό της άνοιξης.

Μια μέρα όμως, σαν ο ήλιος ξύπνησε κρυμμένος πίσω από μαύρα σύννεφα, η πα­σχα­λιά στο­λι­σμέ­νη περίμενε τον θαυμασμό και την παρέα των άλλων φυτών αλλά μά­ται­α. Μια γε­νι­κή κατήφεια επικρατούσε και τα υπόλοιπα φυτά ήταν βουβά και μα­ρα­μέ­να. Γύρεψε ε­ξη­γή­σεις και τότε έμαθε το τραγικό μαντάτο, πως ο Ιησούς πέθανε πά­νω στον σταυρό του μαρ­τυ­ρί­ου. Όλη η φύση μοιρολογούσε και αυτή καμάρωνε χω­ρίς ντροπή; Αμέσως ντύ­θη­κε πένθιμα κι από λευκά που ήταν μέχρι τότε τα άνθη της έγιναν μοβ.

Από τότε πρώτη θυμίζει στους ανθρώπους πως πλησιάζει το Πάσχα.

ΠΗΓΕΣ: www.valentine.gr, mani.org.gr, gardenmagazine.gr, Τα μυστικά για τα βότανα (βιβλίο)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Πάσχα, φυτά


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.