Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας

Από τον Anthony12


 1  Θεά Τύχη


Η θεά Τύχη, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος, συμβόλιζε την ευτυχία. Σύμβολά της ή­ταν το κέρας της Αμάλθειας και το τιμόνι (πηδάλιο). Πάνω σε τροχό ή με φτε­ρού­γες στην πλά­τη, η θεά απεικονίστηκε σε αγγεία και ανάγλυφες παραστάσεις από πολ­λούς καλ­λι­τέ­χνες της αρχαιότητας. Ενέπνευσε και τον μεγάλο γλύπτη Πραξιτέλη, ο οποίος φι­λο­τέ­χνη­σε δύο α­γάλ­μα­τα της θεάς.

 2  Ώρες


Θεότητες, προσωποποιήσεις του χρόνου και της εναλλαγής των εποχών και των και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων. Σύμφωνα με τον Ησίοδο οι Ώρες ήταν τρεις κόρες του Δία και της Θέμιδας: η Ευ­νο­μί­α, η Δίκη και η Ειρήνη.

Κατοικούσαν στον Όλυμπο και είχαν καθήκον τους να φρουρούν τις πύλες του Ου­ρα­νού. Ή­ταν όμορφες νέες, στολισμένες με άνθη, καρπούς και χρυσά κοσμήματα.

 3  Ωκεανίδες


Ήταν τρεις χιλιάδες κόρες που γεννήθηκαν από την ένωση του Ωκεανού με την Τη­θύ. Από την ίδια ένωση γεννήθηκαν και τρεις χιλιάδες γιοι, οι ποταμοί.

 4  Νηρηίδες


Οι Νηρηίδες, ήταν θεές της ήρεμης θάλασσας, φιλικές προς τους ανθρώπους και προ­σω­πο­ποι­ού­σαν τις καταστάσεις και τα χαρακτηριστικά της θάλασσας. Ήταν κό­ρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδας και εξ αυτής εγγονές του Ωκεανού.

Ήταν γύρω στις πενήντα, ενώ έφταναν και τις εκατό, κατά άλλη άποψη. Οι Νηρηίδες ζού­σαν στον βυθό της θάλασσας, στο παλάτι του πατέρα τους και περνούσαν τη μέ­ρα τους κο­λυ­μπώ­ντας και παίζοντας με δελφίνια, ή καθισμένες σε χρυσούς θρό­νους ή βράχους τρα­γου­δώ­ντας και υφαίνοντας ή στεγνώνοντας τα πλούσια και μακριά μαλ­λιά τους. Δεν ε­πέ­τρε­παν σε καμία θνητή να παραβάλλεται με αυτές στην ο­μορ­φιά. Είχαν τη δύναμη να τα­ρά­ζουν τη θάλασσα αλλά και να την ηρεμούν. Γενικά ή­ταν πάντοτε περιχαρείς για την α­θα­να­σί­α τους.

Οι πιο γνωστές από αυτές είναι η Αμφιτρίτη, η οποία ήταν γυναίκα του Ποσειδώνα και μη­τέ­ρα του Τρίτωνα, η Θέτις (η μελλοντική μητέρα του ήρωα Αχιλλέα), η Ψα­μά­θη (γυναίκα του Αιακού) και η Γαλάτεια (γυναίκα του Κύκλωπα Πολύφημου).

 5  Χάριτες


Οι Χάριτες ήταν αρχαιοελληνικές θεότητες, προσωποποιήσεις της χάρης και της ο­μορ­φιάς. Στον Όμηρο η Χάρις αναφέρεται ως σύζυγος του Ηφαίστου και αλλού μνη­μο­νεύ­ο­νται αόριστα χωρίς ιδιότητα και αριθμό, όπως εκείνες που ύφαιναν τον πέπλο της Α­φρο­δί­της. Αναφέρεται επίσης η Πασιθέη, την οποία η Ήρα υποσχέθηκε ως σύ­ζυ­γο στον Ύ­πνο.

Κατά τον Ησίοδο, οι Χάριτες ήταν τρεις: η Αγλαΐα, η Ευφροσύνη και η Θάλεια, κόρες του Δί­α από την Ευρυνόμη, κόρη του Ωκεανού.

Σύμφωνα με τους αρχαιοελληνικούς μύθους, η ποίηση, η μουσική, η ρητορική και ο χο­ρός ό­φει­λαν τα θέλγητρά τους στις Χάριτες, που ήταν παρούσες σε όλες τις γιορ­τές των θεών στον Όλυμπο.

 6  Μούσες


Οι μούσες στην αρχαία ελληνική μυθολογία είναι εννέα αρχαίες θεότητες. Ο Α­πόλ­λω­νας ή­ταν ο ηγέτης τους. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, ήταν κόρες του Δί­α και της Μνη­μο­σύ­νης.

Τα ονόματά τους είναι:
Καλλιόπη (επική ποίηση)
Ευτέρπη (μουσική)
Κλειώ (ιστορία)
Ερατώ (λυρική ποίηση)
Ουρανία (αστρονομία)
Μελπομένη (τραγωδία)
Πολύμνια (ύμνοι)
Τερψιχόρη (χορός)
Θάλεια (κωμωδία)

Ο Παυσανίας υποστηρίζει ότι υπήρχαν δύο γενιές Μουσών. Στην πρώτη γενιά ήταν 3 και ή­ταν κόρες του Ουρανού και της Γαίας, και στη δεύτερη ήταν 9 και ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης.

Οι αρχαιότερες Ελικωνιάδες Μούσες ήταν οι εξής:
Μνήμη (μνήμη)
Μελέτη (μελέτη)
Αοιδή (τραγούδι)

Η ποιητική τέχνη χρειάζεται και τις τρεις αυτές Μούσες, χρειάζεται τον συνδυασμό του τρα­γου­διού, της μνή­μης και της μελέτης. Γιατί για να τραγουδήσεις χρειάζεται πρώ­τα μνή­μη, και μετά μελέτη (άσκηση).

Ενώ στους Δελφούς λάτρευαν 3 άλλες μούσες, τη Νήτη, τη Μέση και την Υπάτη, οι ο­ποί­ες πα­ραλ­λη­λί­ζο­νται με τις τρεις χορδές της λύρας.

Επίσης ο όρος μούσα χρησιμοποιείται συχνά σήμερα για να δείξει ότι κάποιος (συ­νή­θως κά­ποια) εμπνέει κάποιον.

 7  Μοίρες


Οι Μοίρες σύμφωνα με την παράδοση, ήταν τρεις και καθόριζαν το πεπρωμένο του αν­θρώ­που. Οι Μοίρες ονομάζονταν Κλωθώ (γιατί έκλωθε το νήμα της ζωής), Λά­χε­σις γιατί δι­έ­νει­με τα κακά ή τα καλά και Άτροπος γιατί καθιστούσε τα προηγούμενα α­με­τά­βλη­τα. Θε­ω­ρού­νταν κόρες της Νύχτας, ή, όπως αναφέρει μια άλλη παράδοση, του Δία και της Θέ­μι­δας.

Η λέξη «μοίρα» προέρχεται από το αρχαίο ρήμα μείρομαι (μοιράζω), είναι δηλαδή το με­ρί­δι­ο, το κομμάτι που παίρνει ο καθένας από τη μοιρασιά ενός όλου.

 8  Σειρήνες

Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες
(καλλιτεχνική απεικόνιση του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ)

Κατά τον μύθο οι Σειρήνες ήταν θαλάσσιες θεότητες, οι νύμφες συνοδοί της Περ­σε­φό­νης (Ναϊ­ά­δες). Όταν την Περσεφόνη την απήγαγε ο Άδης η μητέρα της Δήμητρα τους έδωσε σώ­μα πτηνών για να τη βοηθήσουν στην αναζήτηση. Όταν πλέον δεν κα­τά­φε­ραν να τη βρουν εγκαταστάθηκαν σε ένα νησί από όπου με το πανέμορφο τρα­γού­δι τους προ­σέλ­κυ­αν τους ναύτες των πλοίων που πλησίαζαν στην περιοχή τους και προκαλού­σαν στη συ­νέ­χει­α την καταστροφή τους.

ΠΗΓΕΣ: Παιδική Εγκυκλοπαίδεια Άλφα, www.wikipedia.org


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: μυθολογία


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.