Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Καλημέρα ήλιε

Το τέλος της δικτατορίας (1967-1974) αναπτέρωσε τις ελπίδες της κοινωνίας μας για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο. Το τραγούδι που ακολουθεί, από τα πιο όμορφα και αι­σι­ό­δο­ξα του ελ­λη­νι­κού πενταγράμμου, αγαπήθηκε πολύ...


Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, σίγουρα ναι,
θα τον τρελάνουμε τον φίλο, σίγουρα ναι,
με το νταούλι και με τον ζουρνά:
Καλημέρα, ήλιε, καλημέρα!

Γελά ο ήλιος κι αμολιέται στα στενά,
χορεύει πάνω στο νταούλι κι αρχινά:
Το κόκκινο για τη ροδιά,
το πράσινο για τα παιδιά,
για της Μυρσίνης την ποδιά,
μια Παναγιά...

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο...

Γελά ο ήλιος κι αμολιέται στα στενά...

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, σίγουρα ναι,
θα τον κρατήσουμε τον ήλιο, σίγουρα ναι,
πάνω στις στέγες, μέσα στις καρδιές:
Καλημέρα, ήλιε, καλημέρα!



ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Λοΐζος
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κώστας Σμοκοβίτης, Αλέκα Αλιμπέρτη, χορωδία
ΔΙΣΚΟΣ: Καλημέρα ήλιε (1973)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Ιστορία, μουσική


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.