Από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Parole O_Stili (parole ostili στα ιταλικά είναι οι «εχθρικές λέξεις»)
1. Το εικονικό είναι πραγματικό.Λέω και γράφω στο διαδίκτυο μόνο πράγματα που τολμώ να πω προσωπικά.
2. Είμαστε αυτό που επικοινωνούμε.Οι λέξεις που επιλέγω εκφράζουν το άτομο που είμαι: με αντιπροσωπεύουν.
3. Οι λέξεις φανερώνουν τη μορφή σκέψης.Δε βιάζομαι, για να εκφράζω καλύτερα αυτό που σκέφτομαι.
4. Πριν μιλήσουμε πρέπει να ακούσουμε.Κανείς δεν έχει πάντα δίκιο, ούτε κι εγώ. Ακούω με απροσποίητη συμπεριφορά και ανοιχτό πνεύμα.
5. Τα λόγια είναι μια γέφυρα.Επιλέγω τα λόγια για να καταλάβω, για να γίνω κατανοητός, για να πλησιάσω τους άλλους.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πράγματι εικονικοί χώροι, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι οι άνθρωποι που συναντάμε εκεί είναι πραγματικοί, όπως και οι συνέπειες. Γι’ αυτό, ειδικά στο διαδίκτυο, πρέπει να προσέχουμε πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις.
6. Οι λέξεις έχουν συνέπειες.Ξέρω ότι κάθε λέξη μου μπορεί να έχει επιπτώσεις, μικρές ή μεγάλες.
7. Η κοινοποίηση είναι μια υπεύθυνη πράξη.Κοινοποιώ κείμενα και εικόνες μόνο μετά από ανάγνωση, αξιολόγηση, κατανόηση.
8. Τις ιδέες μπορούμε να τις συζητούμε, τους ανθρώπους όμως πρέπει τους σεβόμαστε.Δε θεωρώ εχθρό όποιον έχει ιδέες διαφορετικές από τις δικές μου.
9. Οι προσβολές δεν είναι επιχειρήματα.Δεν ανέχομαι ποτέ τις προσβολές και την επιθετικότητα, ούτε όταν στηρίζουν τη γνώμη μου.
10. Και η σιωπή είναι επικοινωνία.Όταν η καλύτερη επιλογή είναι η σιωπή, σιωπώ.
Κάνουν μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον πλανήτη μας κάθε 92 λεπτά, με ταχύτητα περίπου 7,7 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο ή 28.000 χιλιόμετρα την ώρα. Και όλα αυτά σε ύψος 400 χιλιομέτρων πάνω από τη Γη.
Η πολυεθνική ομάδα αστροναυτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ΔΔΣ) συνυπάρχει βοηθώντας την ανθρωπότητα να κατανοήσει ζητήματα από την κλιματική αλλαγή έως τη δημιουργία φαρμάκων για τον άνθρωπο. Εκεί κατοικούν επιστήμονες από εθνικές διαστημικές υπηρεσίες, όπως η ευρωπαϊκή (ESA), η αμερικανική (NASA), η ιαπωνική (JAXA), η καναδική (CSA) και η ρωσική (Roscosmos).
Πώς είναι όμως η καθημερινότητά τους; Για τους αστροναύτες —ή κοσμοναύτες, όπως τους λέει η Ρωσία— σίγουρα δεν είναι όλες οι ημέρες εύκολες. Για εμάς, βέβαια, τους επίγειους όλα ακούγονται ιδιαιτέρως συναρπαστικά.
Ο ΔΔΣ
Ο διαστημικός σταθμός περιλαμβάνει ένα εξάρι «σπίτι» και συνολικά η έκτασή του είναι όση το παλάτι του Μπάκιγχαμ (η βασιλική κατοικία στο Λονδίνο). Μπορεί να κοιμίσει από έξι έως δεκατρία άτομα, διαθέτει γυμναστήριο, εργαστήρια πειραμάτων και όλους τους απαραίτητους χώρους διατροφής και προσωπικής υγιεινής.
Ωστόσο, δε διαθέτει ψύξη, οπότε τα τρόφιμα πρέπει να είναι προσεκτικά συσκευασμένα και τα περισσότερα σε κενό αέρος. Για παράδειγμα, ορισμένα τρόφιμα προσφέρονται σε ειδικές μορφές, όπως τα μακαρόνια, που απαιτούν πρόσθετο νερό. Ακόμα και το αλάτι και το πιπέρι είναι σε υγρή μορφή, διότι, ελλείψει βαρύτητας, οι κόκκοι θα χάνονταν στο Διάστημα — ή τουλάχιστον στο εσωτερικό του σταθμού!
Συνολικά ο ΔΔΣ ζυγίζει περί τους 360 τόνους και δημιουργήθηκε το 1998 με τη συνεργασία του Καναδά, της Ευρώπης, της Ιαπωνίας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Για την ενέργεια που χρειάζεται υπάρχουν 1.000 τ.μ. ηλιακών συλλεκτών, που τον καθιστούν ένα από τα φωτεινότερα αντικείμενα στον ουρανό. Η τροχιακή διαδρομή του σταθμού καλύπτει πάνω από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού και η NASA δημοσιεύει πρόγραμμα για το πότε είναι ορατός από κάθε πόλη του κόσμου, διότι ο ΔΔΣ διακρίνεται με γυμνό μάτι.
Φαγητό
Βέβαια, η ζωή εκεί πάνω έχει τις δικές της προκλήσεις, κυρίως λόγω της βαρύτητας. Για παράδειγμα, όταν τρώνε, οι αστροναύτες πρέπει να είναι δεμένοι με τον δίσκο τους ή να τον στηρίζουν σε κάποιο τοιχίο. Κατά την προετοιμασία των γευμάτων, που ξεπερνούν τα 300 διαφορετικά είδη, όλα τα συστατικά στηρίζονται στις επιφάνειες με κολλητική ταινία, προκειμένου να μη βρεθούν, ας πούμε, τα μακαρόνια να αιωρούνται ανάμεσα στις οθόνες και στα εργαστήρια πειραμάτων.
Μάλιστα, αυτό έχει συμβεί με το άνοιγμα μίας κονσέρβας πριν από λίγα χρόνια, όπου τα λίπη αιωρούνταν στο εσωτερικό του ΔΔΣ και όλοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην πέσουν πάνω τους!
Παράλληλα, το φαγητό δε χρησιμοποιείται μόνο για την παροχή επαρκούς αριθμού θερμίδων για την εργασία (2.800 ημερησίως), αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και σημαντική κοινωνική περίσταση για όλους και όλες, που βρίσκονται πολύ μακριά από οικογένεια και φίλους.
Καθαριότητα
Ταυτόχρονα, επειδή δεν υπάρχουν ντους και νεροχύτες, καθώς, αν ανοίξει μια βρύση στο Διάστημα, όπου η βαρύτητα είναι πολύ ασθενής, το νερό θα πετάξει προς κάθε κατεύθυνση, οι επιστήμονες του ΔΔΣ χρησιμοποιούν ειδικά σαπούνια που δε χρειάζονται ξέβγαλμα. Ακόμα, αφού πλύνουν τα δόντια τους, αφήνουν τα υπολείμματα σε πετσέτες, εκτός και αν η οδοντόκρεμα είναι βρώσιμη.
Σχετικά με την τουαλέτα, η λειτουργία της δεν είναι ίδια με τις επίγειες. Υπάρχουν πάγκοι εξοπλισμένοι με καθίσματα τουαλέτας όπως αυτά στη Γη, αλλά έχουν σχεδιαστεί για χρήση με περιορισμούς, ώστε ο χρήστης να μην… επιπλέει. Το σύστημα απορροφά τα απόβλητα μαζί με τον αέρα, όπως μια ηλεκτρική σκούπα.
Και με την μπουγάδα τι γίνεται; Σύμφωνα με τη Νικόλ Στοτ, Αμερικανίδα αστροναύτη της NASA που πέρασε 104 ημέρες στο Διάστημα σε δύο αποστολές το 2009 και το 2011, η καθημερινότητα των μελών του πληρώματος παράγει πολύ ιδρώτα, κάτι που επιφέρει μία επιπλέον δυσκολία: το πλύσιμο των ρούχων. «Δε βάζουμε μπουγάδα. Μόνο νερό που σχηματίζεται σε σταγόνες και κάποια σαπουνάδα».
Χωρίς η βαρύτητα να απομακρύνει τον ιδρώτα από το σώμα, οι αστροναύτες καλύπτονται με μια επίστρωση ιδρώτα. «Πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στη Γη», σημειώνει η Αμερικανίδα αστροναύτης. «Ένιωθα πολλές φορές τον ιδρώτα να αυξάνεται στο τριχωτό της κεφαλής μου. Έπρεπε να στραγγίξω το κεφάλι μου. Δεν μπορείς να τινάξεις τον ιδρώτα, διότι απλούστατα θα πήγαινε παντού».
Σωματική επιβάρυνση
Το γυμναστήριο, από την άλλη, είναι απαραίτητο, διότι τα μέλη του πληρώματος πρέπει να ασκούνται για περισσότερες από δύο ώρες την ημέρα, ώστε να αντιμετωπίσουν την απώλεια μυϊκής και οστικής μάζας που προκαλείται από τη ζωή με τη μικροβαρύτητα. Γι’ αυτόν τον λόγο χρησιμοποιούν εξοπλισμό για προπόνηση με βάρη και αερόβια άσκηση, όπως διάδρομο και εργόμετρο.
Κι όλο αυτό, επειδή οι αστροναύτες δε χρειάζεται να χρησιμοποιούν τους μυς του κάτω μέρους του σώματός τους για να περπατήσουν ή να στέκονται στο κενό, κι έτσι οι μύες της πλάτης και των ποδιών αρχίζουν να χάνουν δύναμη. Ειδικά αυτή η συνθήκη με τους μυς και τα οστά είναι πεδίον δόξης λαμπρόν για την έρευνα π.χ. περί οστεοπόρωσης.
Όπως λέει η Νικόλ Στοτ, σχολιάζοντας ότι οι αστροναύτες φορούν μόνιτορ καρδιάς, εγκεφάλου ή αίματος για να μετρούν τις αποκρίσεις τους στο δύσκολο φυσικό περιβάλλον, «είμαστε πειραματόζωα. Το Διάστημα υποβάλλει τα οστά και τους μυς σε επιταχυνόμενη διαδικασία γήρανσης και οι επιστήμονες μπορούν να εξαγάγουν συμπεράσματα».
Πλην των παραπάνω οργάνων του σώματος, η διαστημική παραμονή στον ΔΔΣ αδυνατίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και την καρδιαγγειακή υγεία των ανθρώπων. Στο Διάστημα το αίμα και το νερό μετακινούνται στο πάνω μέρος του σώματος και αυτό κάνει τα πρόσωπα των αστροναυτών να φαίνονται συχνά πρησμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέχουν οι διαστημικές υπηρεσίες που συμμετέχουν στον ΔΔΣ.
Άλλες προκλήσεις
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι βιώνουν καθημερινά 16 ανατολές και ισάριθμα ηλιοβασιλέματα, κάτι που τους δημιουργεί προβλήματα στον ύπνο. Πέραν αυτών, πρέπει να είναι δεμένοι στους υπνόσακούς τους, ενώ κάποιοι δεν μπορούν να κοιμηθούν είτε από την αδρεναλίνη είτε από τη ναυτία. Η Νικόλ Στοτ λέει ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι κολλούν στο παράθυρο κοιτάζοντας τη Γη και γι’ αυτό χάνουν ώρες ύπνου».
Παράλληλα, επειδή στο Διάστημα δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου βαρύτητα, δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ πάνω και κάτω όπως στη Γη. Οποιαδήποτε επιφάνεια μπορεί να είναι πάτωμα, τοίχος ή οροφή και επομένως οι αστροναύτες μπορούν να κοιμηθούν οπουδήποτε.
Επιπλέον, τα διαμερίσματα αυτά διαθέτουν φορητούς υπολογιστές, ώστε το πλήρωμα να μπορεί να μένει σε επαφή με την οικογένεια, και μια γωνιά για προσωπικά αντικείμενα, όπως φωτογραφίες ή βιβλία.
Και τι συμβαίνει αν αρρωστήσει κάποιος αστροναύτης ή κοσμοναύτης; Κατ’ αρχάς, υπάρχει μέλος του πληρώματος που επωμίζεται την ιατρική περίθαλψη των υπολοίπων. Ο ιατρός του πληρώματος εκπαιδεύεται όχι μόνο στις πρώτες βοήθειες αλλά και στη συρραφή πληγών και τη χορήγηση ενέσεων. Υπάρχει, βεβαίως, ιατρικό κιτ που περιέχει ιατρικά εργαλεία και φάρμακα. Επίσης, όλα τα μέλη του πληρώματος λαμβάνουν εκπαίδευση για την ανάνηψη σε περίπτωση που κάποιος υποστεί καρδιακή ανακοπή.
Το μεγαλύτερο δώρο
«Αισθάνθηκα πολύ ασήμαντη σε αυτή την απεραντοσύνη του Διαστήματος», λέει η Ελεν Σάρμαν, η πρώτη Βρετανίδα αστροναύτης, η οποία πέρασε οκτώ ημέρες στον σοβιετικό διαστημικό σταθμό «Μιρ» το 1991. «Βλέποντας τη Γη τόσο καθαρά, τους στροβιλισμούς των νεφών και των ωκεανών, σκέφτηκα τα γεωπολιτικά σύνορα που κατασκευάζουμε και πως, στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι είμαστε απόλυτα διασυνδεδεμένοι».
Η Αμερικανίδα Νικόλ Στοτ προσθέτει ότι της άρεσε να ζει με έξι ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, «κάνοντας αυτή τη δουλειά για λογαριασμό όλης της ζωής στη Γη, δουλεύοντας μαζί, ανακαλύπτοντας πώς να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα».
«Ονειρευόμασταν, δουλεύαμε και εκπαιδευόμασταν όλη μας τη ζωή, ελπίζοντας σε μια παρατεταμένη παραμονή στο Διάστημα», επισημαίνει ο Καναδός Κρις Χάντφιλντ. «Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε έναν επαγγελματία αστροναύτη είναι να τον αφήσεις να μείνει περισσότερο».
Έχει ωραίες ιστορίες αυτή η πόλη. Και ωραίους ανθρώπους. Να, σαν τον Στέφανο που όταν μια μέρα βρήκε στον δρόμο ένα πορτοφόλι, κίνησε γη και ουρανό για να βρει τον κάτοχό του.
Στα 34 του ο Στέφανος Θανόπουλος κάνει δύο δουλειές για να τα φέρει βόλτα. Το πρωί τον βρίσκεις σε συνεργείο που τοποθετεί οπτικές ίνες στο κέντρο της Αθήνας και το απόγευμα καβαλά το μηχανάκι του ντελίβερι. Ξέρει τις δυσκολίες της καθημερινότητας, ξέρει πόσο επίπονη μπορεί να γίνει για κάποιους εξαιτίας μιας αναποδιάς. Γι’ αυτό όταν μια μέρα βρέθηκε ένα πορτοφόλι λίγο πιο μακριά από εκεί που έσκαβαν, ο Στέφανος αμέσως κινητοποιήθηκε.
Αλληλεγγύη
«Το άνοιξα και είδα μέσα ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης και άδεια παραμονής. Το πορτοφόλι ανήκε σε ένα νέο παιδί από το Μαρόκο», λέει. Θέλησε να τον βρει. Είχε πρόσφατα χάσει και ο ίδιος το πορτοφόλι του και τον «ένιωθε». «Σκέφτηκα ότι σίγουρα ο άνθρωπος θα είχε επικοινωνήσει με την πρεσβεία του οπότε παίρνω τηλέφωνο». Η υπάλληλος στην άλλη άκρη της γραμμής τον ευχαρίστησε για τη διάθεσή του να βοηθήσει και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να πάει το πορτοφόλι στην πρεσβεία (βρίσκεται στο Ψυχικό).
Ο Στέφανος όμως δεν προλάβαινε να ανέβει ως εκεί, σε λίγο έπιανε δουλειά στην πιτσαρία. Η υπάλληλος του πρότεινε τότε να το παραδώσει στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα.
Υπευθυνότητα
Πράγματι, πάει στο αστυνομικό τμήμα. «Ανεβαίνω πάνω και συναντώ στο γραφείο έναν νεαρό αστυνομικό, ο οποίος προφανώς είχε μια κακή μέρα. Δεν είχε διάθεση, πετούσε χαρτιά κάτω και τέτοια». Όταν του εξηγεί για ποιο λόγο βρίσκεται εκεί, εκείνος του ζητά να αφήσει το πορτοφόλι και ένα τηλέφωνο «μην τυχόν θελήσουν να σε ευχαριστήσουν». «Τότε τον ρώτησα αν θα καταγράψει το περιστατικό. Το πορτοφόλι είχε μέσα ένα σωρό χαρτιά, πιστωτικές κάρτες, ταυτότητα. Πίστευα ότι ήταν υποχρέωσή μου, και δική του, να γραφτούν αυτά τα πράγματα σε ένα επίσημο χαρτί», λέει ο κ. Θανόπουλος.
Ο αστυνομικός όμως του απάντησε ότι έχει πολλή δουλειά, ένα αυτόφωρο σε εξέλιξη. «Μου είπε ότι αν θέλω να γίνει καταγραφή να περιμένω να τελειώσει και ότι αυτό μπορεί να έπαιρνε μιάμιση ώρα. Του είπα ότι δε γίνεται καθώς έχω δουλειά και ότι η πρεσβεία μου σύστησε να το αφήσω εδώ. Με το που άκουσε τη λέξη “πρεσβεία”, μου λέει “αυτό ήταν, δεν το παραλαμβάνω, πάρ’ το και φύγε”. Κατεβαίνω κάτω στραβωμένος. Ήμουν έξαλλος, γιατί προσπαθούσα να κάνω μια καλή πράξη για έναν συνάνθρωπό μου και δεν μπορούσα!»
Επιμονή
Περπατώντας ξανανοίγει το πορτοφόλι μήπως βρει κάτι άλλο μέσα που θα τον βοηθούσε να εντοπίσει τον κάτοχό του. Βρίσκει μια κάρτα μέλους ενός συλλόγου μεταναστών. «Παίρνω τηλέφωνο, μήπως βρεθεί άκρη. Οι άνθρωποι έψαξαν τα χαρτιά τους, με πήραν πολλές φορές πίσω, αλλά δεν είχαν το τηλέφωνο του ανθρώπου».
Αμέσως μετά πήγε ξανά στο μέρος όπου είχε βρεθεί το πορτοφόλι. «Άρχισα να ρωτάω στα μαγαζιά τριγύρω μήπως τον γνωρίζει κανείς ή μήπως κάποιος είχε περάσει αναζητώντας το πορτοφόλι. Σε ένα μαγαζί ανοίγουμε ξανά το πορτοφόλι και βρίσκουμε σε μια θήκη το καρτελάκι από μια κάρτα SIM στο οποίο αναγραφόταν ένα τηλέφωνο. Πήρα, αλλά δεν απάντησε».
Κουρασμένος, ξεκίνησε τη βάρδια στην πιτσαρία. Δεν το ήξερε ακόμα, αλλά ο Στέφανος είχε βρει τον άνθρωπο που έψαχνε.
Ο Αμπντουλάχ
Ο 21χρονος Αμπντουλάχ Μουφίντ δεν άκουσε έγκαιρα την κλήση. Ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα γεμάτη στρες και άγχος. Μολονότι είχε κινήσει γη και ουρανό, δεν είχε βρει ακόμη το πορτοφόλι του.
Ο Αμπντουλάχ βρίσκεται στη χώρα μας με σπουδαστική βίζα. Το πρωί σπουδάζει διοίκηση επιχειρήσεων στο Κολέγιο Webster, ενώ παράλληλα εργάζεται εθελοντικά σε μια οργάνωση για πρόσφυγες. Ήταν την προηγούμενη ημέρα στη σχολή όταν διαπίστωσε ότι είχε χάσει το πορτοφόλι του. Τελευταία φορά το είχε χρησιμοποιήσει εκείνο το πρωί παίρνοντας καφέ.
«Τρελάθηκα. Είχα μέσα τα πάντα, κάρτες από Ελλάδα και Μαρόκο, δίπλωμα οδήγησης, τη φοιτητική μου κάρτα, την άδεια παραμονής, πάρα πολλά πράγματα», λέει σε σπαστά ελληνικά. Αμέσως πήγε στην αστυνομία να κάνει δήλωση απώλειας. «Έμεινα ξύπνιος όλο το βράδυ. Είχα τρομερό στρες, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Το να βγάλεις ξανά όλα αυτά τα χαρτιά δεν είναι απλό, έχει πολύ τρέξιμο και έχει και πολλά έξοδα». Είχε μόλις κλείσει έναν χρόνο στην Ελλάδα, ωραίος τρόπος να το γιορτάσει…
Εκείνο το βράδυ όμως βρίσκει μια αναπάντητη κλήση στο κινητό. Ένας άγνωστος άντρας είχε βρει το πορτοφόλι! «Θα έρθω όπου κι αν είσαι!» λέει ο Αμπντουλάχ στο Στέφανο. Πράγματι, πήρε αμέσως το τρένο για να πάει να τον βρει στην πιτσαρία που εργάζεται. «Τα δέκα λεπτά της διαδρομής μού φάνηκαν δυο ώρες. Φοβόμουν μήπως είχα χάσει την άδεια παραμονής ή τις κάρτες ή και τα δύο».
Όταν έφτασε, διαπίστωσε ότι όλα ήταν μέσα. Αγκάλιασε τον Στέφανο, ευχαριστώντας τον ξανά και ξανά. «Του πρότεινα να του δώσω χρήματα, αλλά δε δέχτηκε. Έστω ένα κέρασμα, του είπα, αλλά δεν ήθελε τίποτα. Με έσωσε. Εκτίμησα πολύ ότι με έψαξε με τόσο πείσμα».
Τελικά, όντως το πορτοφόλι τού είχε πέσει βγαίνοντας από την καφετέρια που είχε πάρει καφέ. Ο Στέφανος το βρήκε πέντε μέτρα πιο μακριά.
Η NASA και η JAXA, η ιαπωνική υπηρεσία Διαστήματος, σχεδιάζουν να εκτοξεύσουν τον πρώτο ξύλινο δορυφόρο στο Διάστημα, σε μια προσπάθεια να καταστούν οι διαστημικές αποστολές πιο βιώσιμες. Ο LignoSat, ένας δορυφόρος από ξύλο μανόλιας, έχει μέγεθος όσο μια κούπα καφέ και θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη τον Νοέμβριο του 2024.
Το ξύλο δεν καίγεται ούτε σαπίζει στο διαστημικό κενό, ενώ μετατρέπεται σε λεπτή στάχτη κατά την επανείσοδο στη γήινη ατμόσφαιρα, κάτι που το καθιστά ένα εντυπωσιακά χρήσιμο, λιγότερο επιβαρυντικό και βιοδιασπώμενο υλικό για τους δορυφόρους του μέλλοντος.
(καλλιτεχνική απεικόνιση του δορυφόρου)
Μετά την επιτυχή δοκιμή ξύλινων δειγμάτων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ΔΔΣ) φέτος, οι επιστήμονες εκτιμούν πως ο δοκιμαστικός δορυφόρος τους είναι κατάλληλος για εκτόξευση. «Τρία ξύλινα δείγματα δοκιμάστηκαν και δεν έδειξαν σημάδια παραμόρφωσης μετά την έκθεσή τους στο Διάστημα», αναφέρουν οι ερευνητές σε ανακοίνωσή τους τον περασμένο Μάιο.
«Παρά το ακραίο περιβάλλον του Διαστήματος, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων σημαντικές μεταβολές θερμοκρασίας και έκθεση σε ισχυρή κοσμική ακτινοβολία και επικίνδυνα ηλιακά σωματίδια, οι δεκάμηνες δοκιμές δεν επιβεβαίωσαν αποσύνθεση ή παραμορφώσεις, όπως ρωγμές, αλλοιώσεις, ξεφλουδίσματα ή επιφανειακές ζημιές», προσθέτουν στην ανακοίνωση.
Προκειμένου να αποφασίσουν τι είδους ξύλο θα χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή του δορυφόρου, οι επιστήμονες έστειλαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό τρία δείγματα (μανόλιας, κερασιάς και σημύδας), τα οποία φυλάχθηκαν σε μονάδα εκτεθειμένη στο Διάστημα. Οι επιστήμονες κατέληξαν στο ξύλο μανόλιας, καθώς ήταν λιγότερο πιθανό να διασπαστεί ή να σκιστεί κατά τη διάρκεια της κατασκευής του αντικειμένου.
Σημειώνεται πως πάνω από 9.300 τόνοι διαστημικών αντικειμένων —συμπεριλαμβανομένων διαστημικών σκουπιδιών, όπως δορυφόροι σε αχρηστία ή τμήματα χρησιμοποιημένων πυραύλων— βρίσκονται αυτήν τη στιγμή σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Τα γυαλιστερά μέταλλα από τα οποία είναι κατασκευασμένα τα αντικείμενα αυτά, όπως το τιτάνιο και το αλουμίνιο, αυξάνουν τη φωτεινότητα του νυχτερινού ουρανού κατά τουλάχιστον 10% σε πολλά σημεία του πλανήτη, προκαλώντας φωτορύπανση, η οποία καθιστά πολύ δυσκολότερη την παρατήρηση αστρονομικών φαινομένων στο σύμπαν.
Πέραν όμως της ρύπανσης, τα διαστημικά οχήματα από μέταλλο είναι ακριβότερα αλλά και πολύ πιο επικίνδυνα στο ενδεχόμενο πρόσκρουσής τους με τον ΔΔΣ, με διαστημόπλοια που έχουν πλήρωμα, ακόμη και με τη Γη (στην περίπτωση που επιβιώσουν και δεν αναφλεγούν διαλυόμενα κατά την επανείσοδό τους στην ατμόσφαιρα).
