29 Μαρτίου 2019

Οι απόγονοι των Βαυαρών

Ο μοναδικός οικισμός της χώρας μας που δημιουργήθηκε και αποικήθηκε από τους Βαυαρούς του Όθωνα βρίσκεται στο Ηράκλειο Αττικής:


Το Ηράκλειο είναι ένα προάστιο της Βόρειας Αθήνας. Συνορεύει με τη Νέα Ιωνία, το Μα­­ρού­σι, την Πεύκη, τη Λυκόβρυση και τη Μεταμόρφωση. Η επίσημη ο­νο­μα­σί­α του εί­ναι Η­­ρά­κλει­ο Αττικής (για να ξεχωρίζει από την ομώνυμη κρητική με­γα­λού­πο­λη) και βρίσκε­ται στη θέση του αρχαίου «Δήμου Ηφαιστιάδων». Το όνομά του ο­φεί­λε­ται στο ιερό του Η­ρακλή που υπήρχε στο βόρειο τμήμα του, τα βυ­ζα­ντι­νά μά­λι­στα χρό­νια είναι γνωστό ως «Αράκλι».

Μετά την Επανάσταση του ’21 η περιοχή έχει ερημώσει. Οι Αρβανίτες κάτοικοι έ­χουν φύ­­γει λόγω των πολεμικών συρράξεων. Το 1837, τα πρώτα χρόνια της Βαυ­α­ρο­κρα­τί­ας, ο Ό­θω­νας εκδίδει Διάταγμα με το οποίο ιδρύεται η Βαυαρική Στρα­τι­ω­τι­κή Α­ποι­κί­α Η­ρα­­κλεί­ου.

Η περιοχή δεν επιλέγεται τυχαία. Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο, η Αμαλία και ο Ό­θω­νας α­να­ζη­τούν έναν τόπο με καλό και υγιεινό κλίμα για να εγκατασταθούν οι οι­κο­γέ­νει­ες της συ­νο­δεί­ας τους, οι οποίες ξεκίνησαν από τη Βαυαρία για να πε­ρι­βάλ­λουν το ζεύγος στα βα­σι­λι­κά του καθήκοντα στην Ελλάδα. Ξεκινούν βόρεια του Συ­ντάγ­μα­τος και σε διάφορα ση­μεί­α της διαδρομής κρεμούν ανάποδα σε δέ­ντρα από ένα σφαγ­μέ­νο αρνί. Το μέρος ό­που το κρέας θα σαπίσει πιο αργά θα εί­ναι ιδανικό για δι­α­μο­νή. Λέγεται ότι αυτό συνέβη στην πλατεία Όθωνος, κάτω α­πό τον σταθ­μό του η­λε­κτρι­κού...


Η πλατεία έχει μετονομαστεί σε Πλατεία Μανδηλαρά, αλλά
πολλοί κάτοικοι συνεχίζουν να τη λένε Πλατεία Όθωνος


Οι Βαυαροί άποικοι είναι στην πλειοψηφία τους καθολικοί χριστιανοί. Το 1842 αρ­χί­ζει να χτί­ζε­ται ο καθολικός ναός του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστή με χρή­μα­τα που δί­νει ο πα­τέ­ρας του Όθωνα και βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος. Ε­γκαι­νι­ά­ζε­ται το 1845 και είναι ο δεύτερος καθολικός ναός που λειτουργεί στην Ατ­τι­­κή.
Ο πρώ­τος ιδρύθηκε στον Πειραιά το 1839 από τους πρώτους Συ­ρια­νούς κα­τοί­κους του.


Μέσα στον περίβολο της εκκλησίας βρίσκεται
το άγαλμα του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας.


Πολύ κοντά στον Άγιο Λουκά, και δίπλα στο ορθόδοξο,
υπάρχει το καθολικό νεκροταφείο του Ηρακλείου.


Ο παλαιότερος τάφος του εί­ναι το
λιτό μνήμα του Γε­ωρ­γί­ου Ι. Φιξ



Το 1858 έρχεται στην Ελλάδα ο Βαυαρός ζυθοποιός Ιωάννης Φιξ. Εγκαθίσταται στην α­ποι­κί­α του Ηρακλείου και αναπτύσσει το επιχειρηματικό του δαιμόνιο: Οι Βαυ­α­ροί δεν έ­χουν τη δυνατότητα να απολαύσουν το αγαπημένο τους ποτό, αφού ο ζύ­θος είναι κάτι ά­γνω­στο στην Ελλάδα. Στήνει λοιπόν ένα μικρό ζυθοποιείο α­πέ­να­ντι α­πό τον Άγιο Λου­κά και ετοιμάζει την πρώτη μπίρα που φτιάχτηκε πο­τέ στη χώρα μας!


Η βίλα της οικογένειας Φιξ στο Παλαιό Ηράκλειο


Πριν την επίσημη ίδρυση της εταιρείας του, το 1864, ο Φιξ παίρνει από τον βα­σι­λιά Όθω­να ένα τεράστιο δώρο: Το μονοπώλιο της παραγωγής μπίρας για έ­ναν ο­λό­κλη­ρο αιώ­να! Πράγ­μα­τι, η FIX θα είναι η μοναδική μπίρα στη χώρα μας α­πό το 1864 ώς το 1963.


(από τη διαφημιστική καμπάνια του 2014)


Το 1862 η αποικία έχει γύρω στους 70 κατοίκους, αλλά με την εκθρόνιση του Ό­θω­να την ί­δια χρονιά αρκετές οικογένειες τον ακολουθούν στη Βαυαρία. Για να μην ε­γκα­τα­λει­­φθεί ε­ντε­λώς ο οικισμός, αρχίζουν τα προξενιά με καθολικά κο­ρί­τσια από τη Σύ­ρο. Τις ε­πό­με­νες δεκαετίες συρρέουν στον οικισμό πολλές οι­κο­γέ­νει­ες ελ­λη­νο­κα­θο­λι­κών.

Το 1912 η περιοχή έχει 140 κατοίκους, στην πλειοψηφία τους καθολικούς, με κα­τα­γω­γή κυ­ρί­ως τη Βαυαρία και τη Σύρο. Με το πέρασμα των χρόνων οι Βαυ­α­ροί κά­τοι­κοι α­φο­μοι­­ώ­νο­νται και εξελληνίζονται διατηρώντας μόνο το κα­θο­λι­κό δόγ­μα και το γερ­μα­νι­κό ε­­πί­θε­τό τους. Ακόμη και σήμερα είναι συχνά τα βαυ­α­ρι­κά ε­πώ­νυ­μα Φιξ, Βάγ­γερ, Πίτλιγγερ, Κελ­μά­γερ κ.ά.


Το ηρώο στην πλατεία του Αγίου Λουκά. Οι πρόγονοί τους
ήρθαν με τους Βαυαρούς το 1833 και ρίζωσαν στην Ελλάδα.


Σήμερα ο παλιός οικισμός των Βαυαρών ονομάζεται Παλαιό Ηράκλειο, σε α­ντί­θε­ση με το Νέ­ο Ηράκλειο που δημιουργήθηκε γύρω από τον ηλεκτρικό σταθ­μό των Η­ΣΑΠ. Η πε­ριοχή α­πο­τε­λεί το λίκνο του καθολικισμού στην Αττική: είναι έ­δρα ε­νο­ρί­ας, έχει φι­­λαν­­θρω­­πι­κά ι­δρύ­μα­τα, μονές, σχολεία, το μοναδικό κα­θο­λι­κό κοι­μη­τή­ρι­ο, αλλά και το με­γα­λύ­τερο πο­σο­στό καθολικών κατοίκων στην πε­ρι­φέ­ρει­α.


ΠΗΓΕΣ: iraklio.gr, el.wikipedia.org, palmografos.com, newsbomb.gr, athensvoice.gr - ΕΙΚΟΝΕΣ: podilato98.blogspot.com (1-10,12-14), glypto.files.wordpress.com (11,16), newsbeast.gr (15) - ΒΙΝΤΕΟ: ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ, Υ­ΔΑ­ΤΩΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟΥ...

28 Μαρτίου 2019

Οι Ελληνίδες διευθύντριες
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Η πορεία τους προς τη διοικητική κορυφή και οι
απόψεις τους για τις σχέσεις των δύο φύλων

Από τις εφημερίδες - Μάρτιος 2019

Της ΕΛΕΝΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ-ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει η Ημέρα της Γυναίκας8 Μαρτίου, δη­μο­σι­εύ­ο­νται στατιστικά στοιχεία για το πόσες γυναίκες εργάζονται, πόσες βρί­σκο­νται σε θέσεις ευθύνης, πόσο μεγάλη εξακολουθεί να είναι η μισθολογική δι­α­φο­ρά ανάμεσα στα δύο φύλα –και κάθε χρόνο το συμπέρασμα παραμένει ίδιο: υ­πάρ­χει πρόοδος, αλλά το χάσμα στον επαγγελματικό τομέα μεταξύ ανδρών και γυ­ναι­κών παραμένει μεγάλο.

Παρόλο που έχουν προβάδισμα στην εκπαίδευση, με το 45% των γυναικών το 2018 να έχει σπουδάσει έναντι του 35% των ανδρών, στην Ε.Ε. εξακολουθούν να υ­πάρ­χουν 11% λιγότερες γυναίκες εργαζόμενες σε σχέση με τους άνδρες. Το χά­σμα αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερο στην Ελλάδα, όπου το ποσοστό φτάνει στο 20%. Ό­σον αφορά τους μισθούς τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα, καθώς η μι­σθο­λο­γι­κή διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών παραμένει 16,2% στην Ε.Ε.



Στην Ευρωπαϊκή ΕπιτροπήΗ Ευρωπαϊκή Επιτροπή, γνωστή και ως Κομισιόν, είναι ανώτατο εκτελεστικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης., ωστόσο, αυτήν τη στιγμή υπάρχουν τρεις Ελληνίδες (δυο Ελλαδίτισσες και μια Κύπρια), οι οποίες κατέχουν την υψηλότερη δυνατή δι­οι­κη­τι­κή θέση του τομέα τους, αυτή της γενικής διευθύντριας. Είναι στην κο­ρυ­φή της διοικητικής πυραμίδας αυτού του τεράστιου οργανισμού, εισπράττουν τους υψηλότερους μισθούς στα ευρωπαϊκά όργανα, αλλά έχουν και τη με­γα­λύ­τε­ρη ευθύνη: Διευθύνουν υπηρεσίες χιλιάδων ατόμων, με μεγάλους προϋ­πο­λο­γι­σμούς (επομένως διαχειρίζονται πολλά χρήματα). Το κοινό στοιχείο που μας τό­νι­σαν και οι τρεις είναι οι θυσίες που κλήθηκαν να κάνουν στην προσωπική τους ζω­ή, κάτι που ίσως οι αντίστοιχοι άνδρες στις ίδιες θέσεις να μη χρειάστηκε καν να σκεφθούν.

Πατήστε στα πλαίσια που ακολουθούν για μια σύντομη γνωριμία μαζί τους:

Ειρήνη Σούκα
Γενική διευθύντρια Ανθρώπινων Πόρων και Ασφάλειας


Είναι από τις πρώτες Ελληνίδες που προσλήφθηκαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μόλις η χώρα είχε γίνει μέλος της Ε.Ε. Α­πό­φοι­τος της Νομικής Σχολής Αθηνών και με σπουδές στην εγκληματολογία στο Κέι­μπριτζ, η Ειρήνη Σούκα πήρε το πτυχίο της στο Διεθνές Δίκαιο στις Βρυ­ξέλ­λες με όνειρο να επιστρέψει στην Ελλάδα και να γίνει δικαστής. Όμως τότε όλοι της οι φίλοι άρχισαν να δίνουν εξετάσεις για μια θέση στην Επιτροπή. Έκανε το ί­διο και πέρασε.

«Ερωτεύθηκα την εργασία μου πολύ γρήγορα» λέει, καθώς βρέθηκε σε ένα πε­ρι­βάλ­λον όπου υπήρχαν πολλές ευκαιρίες, αλλά και η δυνατότητα να ασχοληθείς με μια σειρά από διαφορετικά θέματα. «Βρέθηκα σε ένα περιβάλλον multi cultiπολυπολιτισμικό» την εποχή που ήταν σαφώς πολύ σπάνιο να δουλεύεις με ανθρώπους από τόσες δι­α­φο­ρε­τι­κές χώρες της Ευρώπης.


Ειρήνη Σούκα


Ξεκίνησε στη μεταφραστική υπηρεσία της Επιτροπής, πέρασε στη Γενική Δι­εύ­θυν­ση Ανταγωνισμού, για να καταλήξει στη Διεύθυνση Προσωπικού και Δι­οί­κη­σης. Τη ρωτάμε αν ένιωθε όταν ξεκίνησε πως οι άνδρες συνάδελφοί της είχαν πε­ρισ­σό­τε­ρες ευκαιρίες. «Τη δεκαετία του ’80 έβλεπες εντονότερα τη διάκριση υ­πέρ άλλων ιθαγενειών και όχι τόσο διακρίσεις που είχαν σχέση με το φύλο», μας λέει.

Το 2009 διορίζεται γενική διευθύντρια στη Διεύθυνση Προσωπικού και γίνεται η πρώ­τη γυναίκα που αναλαμβάνει αυτό το πόστο. Η ίδια πλέον, έχοντας φτάσει στο ανώτατο κλιμάκιο της Επιτροπής, καλείται να δώσει λύσεις από το τι θα πε­ρι­λαμ­βά­νουν οι διαγωνισμοί προσλήψεων, πόσοι θα προσληφθούν, ποιοι θα πά­ρουν προαγωγή, μέχρι τα προσωπικά προβλήματα των εργαζομένων. Στο τρο­μο­κρα­τι­κό χτύπημα των Βρυξελλών το 2016 η κ. Σούκα ήταν μέσα στην αί­θου­σα Δι­α­χεί­ρι­σης Κρίσεων με τον επικεφαλής ασφαλείας της Επιτροπής να α­πο­φα­σί­ζει πώς θα εκκενωθούν τα κτίρια.

Η ίδια επέλεξε να μην κάνει παιδιά παρά την κοινωνική πίεση που ένιωθε για πολ­λά χρόνια, η οποία την προβλημάτιζε και την ενοχλούσε. Εκείνη την εποχή οι φί­λες και συνάδελφοί της κλήθηκαν να κάνουν μια επιλογή ανάμεσα στην οι­κο­γέ­νει­α ή στην καριέρα τους. Πολλές ξεκίνησαν την επαγγελματική τους στα­δι­ο­δρο­μί­α όταν είχαν μεγαλώσει τα παιδιά τους. «Ερχόταν τότε η καριέρα λίγο πιο αρ­γά», λέει. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο για γυναίκες με οικογένεια να πε­τύ­χουν στη δουλειά τους, καθώς υπάρχουν πιο πολλές υπηρεσίες για τη διευκόλυνσή τους.

Παράλληλα έχουν αλλάξει αντιλήψεις και στερεότυπα. «Στην Κομισιόν υπάρχει τε­ρά­στι­α αλλαγή στην αντιμετώπιση των γυναικών. Αν σε κάποια συνέντευξη ε­ρω­τη­θεί μια γυναίκα πόσα παιδιά έχει και αν θέλει να κάνει και άλλα, αυτό θα θε­ω­ρη­θεί παρενόχληση» αναφέρει και προσθέτει ότι αυτές οι πρακτικές έχουν ε­ξα­λει­φθεί εδώ και 15 χρόνια.

Πολλές φορές η ίδια αναρωτιέται πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι μαζί μητέρα, σύ­ζυ­γος, επαγγελματίας, φίλη, κόρη –μια... σούπεργουμαν. «Δεν μπορεί να κάνει τα πάντα», μας λέει. Αυτό που έχει σημασία για μια γυναίκα είναι να αποφασίσει «πού βά­ζει τον πήχυ στο πόσο καλά θέλει να κάνει τα πράγματα», προσθέτει. Για την ίδια φεμινισμός είναι «ισότητα στο κοινωνικό, επαγγελματικό και οι­κο­γε­νει­α­κό περιβάλλον».

Βιβή Μίχου
Γενική διευθύντρια Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υ­πο­θέ­σε­ων


Η πρώτη γυναίκα στη θέση της γενικής διευθύντριας Μεταναστευτικής Πο­λι­τι­κής και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι η Ελληνίδα Βι­βή Μίχου. Ο άνθρωπος «κλειδί» για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρί­σης, είναι από το 2018 η βασική συντονίστρια ανάμεσα στην Επιτροπή και στα κρά­τη-μέλη που δέχονται κύματα μεταναστών στο έδαφός τους. Ο πρόεδρος της Ε­πι­τρο­πής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ της εμπιστεύθηκε τη δύσκολη αυτή θέση στη συ­γκε­κρι­μέ­νη χρονική συγκυρία, όταν η Ε.Ε. έπρεπε να διαχειριστεί το μεγαλύτερο κύ­μα μεταναστών που έχει δεχθεί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς είχε συ­νερ­γα­στεί μαζί της στο παρελθόν.


Βιβή Μίχου


Γεννημένη στους Μολάους της Λακωνίας, από μικρή είχε όνειρο για μια δουλειά ε­κτός Ελλάδος που θα της έδινε τη δυνατότητα να προσφέρει. Αυτό άρχισε να γί­νε­ται το 1992 όταν προσλήφθηκε στη διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς της Ευ­ρω­παϊ­κής Επιτροπής και μετακόμισε στις Βρυξέλλες. Όμως, η πραγματοποίηση του ο­νεί­ρου της δεν ήρθε χωρίς δυσκολίες, καθώς η κ. Μίχου έπρεπε να α­ντε­πε­ξέλ­θει στις δυσκολίες που προκύπτουν σε μια νέα χώρα έχοντας δύο παιδιά μαζί της, αφού ο σύζυγός της τα πρώτα χρόνια παρέμεινε στην Αθήνα.

«Ποτέ δε σκέφθηκα να παραμείνω σε μια δουλειά μόνο και μόνο γιατί θα είχα πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο για την οικογένειά μου», λέει και εξηγεί ότι πάντα προσπαθούσε να διεκδικεί ολοένα και περισσότερα αλλά και να ανταποκρίνεται στην οι­κο­γε­νει­α­κή της ζωή, κάτι που γινόταν βέβαια με προσωπικό κόστος. «Δεν είχα χρόνο να δω φίλους ή να κάνω άλλα πράγματα για μένα. Είχα βάλει τις προσωπικές μου α­νά­γκες σε δεύτερο επίπεδο», λέει και περιγράφει ότι από την Παρασκευή το α­πό­γευ­μα μέχρι τη Δευτέρα το πρωί ήταν «καθολικά δοσμένη» στα παιδιά της, κα­θώς μέσα στην εβδομάδα είχε εξαντλητικά ωράρια. «Χρειάζεται επιμονή και στό­χευ­ση για να πετύχεις, καθώς τίποτα δε γίνεται χωρίς θυσίες» λέει και ελ­πί­ζει ότι αυτό το έμαθαν και τα παιδιά της από πρώτο χέρι.

Η ίδια δίνει μεγάλη σημασία στη στήριξη που έλαβε από την οικογένειά της και ι­δι­αί­τε­ρα από τον σύζυγό της, ο οποίος συναίνεσε στο όνειρό της να μετακομίσει η ίδια στις Βρυξέλλες με τα δύο τους παιδιά, ενώ στη συνέχεια συζητούσε μαζί του όλες τις επιλογές της πολύ προσεκτικά. Σήμερα υπάρχουν καταλληλότερες υ­πο­δο­μές απ’ ό,τι υπήρχαν στο παρελθόν για να βοηθήσουν μια γυναίκα να α­ντα­πο­κρι­θεί στους πολλαπλούς ρόλους που έχει, αναφέρει, σημειώνοντας ότι η γυ­ναί­κα «πρέπει να χρησιμοποιεί στον μέγιστο βαθμό τη διαφορετικότητά της» και να μη μιμείται έναν άνδρα.

Φεμινισμός για την ίδια είναι «η ισότητα των ευκαιριών σε όλους τους τομείς της ζωής και ταυτόχρονα διατήρηση των στοιχείων που χαρακτηρίζουν κάθε φύ­λο». Παρά τα επιτεύγματα που έχουν γίνει, η κ. Μίχου τονίζει ότι ακόμα υ­πάρ­χει βία εναντίον των γυναικών, πολιτική υποεκπροσώπηση, στερεότυπα. «Δεν μπο­ρεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία χωρίς ισότητα», καταλήγει.

Θέμις Χριστοφίδου
Γενική διευθύντρια Εκπαίδευσης, Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού


Είναι η πρώτη Κύπρια που κατέκτησε την υψηλότερη διοικητική θέση της Ε­πι­τρο­πής, όταν τον Μάρτιο του 2018 έγινε γενική διευθύντρια στη Διεύθυνση Εκ­παί­δευ­σης, Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού. Η Θέμις Χριστοφίδου είναι σή­με­ρα «η κυρία Erasmus», υπεύθυνη μεταξύ άλλων για το πρόγραμμα που δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα σε Ευρωπαίους φοιτητές να σπουδάσουν για μερικούς μήνες σε άλ­λο πα­νε­πι­στή­μι­ο της Ευρώπης.

Μετά τις σπουδές της στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών στο Πολυτεχνείο, η κ. Χρι­στο­φί­δου έψαχνε για δουλειά στην Ελλάδα και η συνήθης ερώτηση που της έ­κα­ναν ήταν αν είναι παντρεμένη και αν ο μελλοντικός της αρραβωνιαστικός θα την άφηνε να εργαστεί σε εργοτάξιο. Τη δεκαετία του ’90, στις Βρυξέλλες, θυ­μά­ται όταν εμφανιζόταν για συνέντευξη να της λένε συνήθως με απογοήτευση: «Εί­στε γυναίκα; Είδαμε πτυχίο μηχανικού και περιμέναμε άνδρα».


Θέμις Χριστοφίδου


Ξεκίνησε την καριέρα της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2001 και από το 2010 υ­πη­ρε­τεί στις υψηλότερες θέσεις σε γραφεία επιτρόπων, αποκτώντας γνώση που λί­γοι διαθέτουν για τον τρόπο λειτουργίας του θεσμού, τον τρόπο λήψης α­πο­φά­σε­ων αλλά και πώς παίζεται το πολιτικό παιχνίδι των Βρυξελλών. Από α­να­πλη­ρώ­τρι­α επικεφαλής του γραφείου της Κύπριας επιτρόπου για θέματα Εκ­παί­δευ­σης Ανδρούλας Βασιλείου το 2010, η Θέμις Χριστοφίδου γρήγορα βρέθηκε ε­πι­κε­φα­λής του γραφείου της Ελληνίδας επιτρόπου για θέματα Αλιείας Μαρίας Δα­μα­νά­κη (2011-2014), ενώ στην τωρινή Επιτροπή μέχρι πέρυσι κατείχε τη θέση της ε­πι­κε­φα­λής του γραφείου του Κύπριου επιτρόπου για θέματα Ανθρωπιστικής Βοή­θει­ας Χρ. Στυ­λια­νί­δη.

Στην αφετηρία της απαιτητικής καριέρας της απέκτησε συγχρόνως και μια κόρη. «Εί­ναι ένας δρόμος στρωμένος με ενοχές για όλες τις σχολικές εκδηλώσεις που δεν πρόλαβες, για όλα τα κέικ γενεθλίων που δεν έφτιαξες με τα χεράκια σου, για όλα τα Σαββατοκύριακα που είχες δουλειά και δεν μπορούσες να οργανώσεις εκ­δρο­μές», λέει η κ. Χριστοφίδου και τονίζει ότι όλες οι επιλογές στη ζωή έχουν έ­να κόστος και κάθε επαγγελματική αλλαγή «περιέχει διλήμματα, ρίσκο αλλά και πολ­λές θυσίες». Νιώθει τυχερή όμως που σε στιγμές σημαντικών αποφάσεων η οι­κο­γέ­νει­ά της ήταν έτοιμη να τη στηρίξει.

Η Ευρώπη συγκαταλέγεται στα μέρη του κόσμου που προσφέρουν στις γυναίκες τον μεγαλύτερο βαθμό ασφάλειας και ισότητας παγκοσμίως, αναγνωρίζει, αλλά α­κό­μη «χρειάζονται βαθιές κοινωνικές αλλαγές κόντρα σε στερεότυπα και α­παρ­χαι­ω­μέ­νες τακτικές». Τονίζει ότι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι η πρό­σφα­τη Ευρωπαϊκή Οδηγία που ενισχύει την ισορροπία μεταξύ ε­παγ­γελ­μα­τι­κής και ιδιωτικής ζωής για τους γονείς, καθώς προβλέπονται μεγαλύτερες και κα­λύ­τε­ρες γονικές άδειες, άδεια πατρότητας, αλλά και το δικαίωμα να ζητεί κά­ποιος ευέλικτες ρυθμίσεις εργασίας.

Έχοντας ασχοληθεί με την ανθρωπιστική βοήθεια για τέσσερα χρόνια και γνω­ρί­ζο­ντας εις βάθος την κατάσταση σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όπου γυναίκες πα­λεύ­ουν ακόμη για βασικές ελευθερίες, οι σκέψεις της πάνε σε αυτά τα μέρη. «Για εμάς οι βασικές ελευθερίες μπορεί να θεωρούνται δεδομένες ή αυτονόητες, αλ­λά, δυστυχώς, δεν είναι παντού στον κόσμο. Ούτε η ελευθερία σκέψης και έκ­φρα­σης, ούτε η ασφάλεια και η σωματική ακεραιότητα, ούτε το δικαίωμα στην Παι­δεί­α».

Για την ίδια φεμινισμός είναι «ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες», μας λέει. «Άν­δρες και γυναίκες είμαστε διαφορετικοί. Ισότητα δεν είναι να γίνουμε ίδιοι. Ι­σό­τη­τα είναι οι διαφορές μας να μη γίνονται αιτία υποτίμησης». Η συμβουλή της σε μια νέα γυναίκα που ξεκινάει την επαγγελματική της σταδιοδρομία: «Μην α­να­ρω­τιέ­σαι “μπορώ να τα καταφέρω;”. Ναι, μπορείς! Συνέχισε να προσπαθείς ακόμα και εκεί όπου η ευκαιρία είναι δυσδιάκριτη. Οι φόβοι σου να γίνουν κινητήρια δύ­να­μη και όχι εμπόδιο».


ΠΗΓΗ: εφημερίδα «Η Καθημερινή» (17.03.2019)

27 Μαρτίου 2019

Τα κράτη της Ασίας
(πίνακας δεδομένων)

Πατήστε στην εικόνα και μελετήστε τις χώρες της Ασίας. Επιλέξτε μία ή δύο φο­ρές τον τίτ­λο της στήλης που σας ενδιαφέρει και δείτε τα δεδομένα της σε αύ­ξου­σα ή φθί­νου­­σα σει­ρά:





Η λίμνη Αράλη
(διαδραστική παρουσίαση)

Η καταστροφή μιας μεγάλης λίμνης από τον άνθρωπο. Πατήστε στην εικόνα για πε­ρισ­σό­τε­ρες πληροφορίες:



Τα ποτάμια της Ασίας
(διαδραστική παρουσίαση)

Πατήστε στην εικόνα και γνωρίστε τα μεγαλύτερα ποτάμια της Ασίας:



23 Μαρτίου 2019

Τιμή στους Φιλέλληνες από τον
Κύκλο Λογοτεχνών Δικαστών

ΕΙΔΗΣΕΙΣ - Μάρτιος 2019

Του ΣΑΚΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

Τους φιλέλληνες λογοτέχνες και ποιητές που στήριξαν την Ελληνική Ε­πα­νά­στα­ση του 1821 τίμησε την περασμένη Κυριακή, 17 Μαρτίου, ο Κύκλος Ελλήνων Λο­γο­τε­χνών Δικαστών (ΚΕΛΔ). Οι δικαστικοί τίμησαν τη μνήμη εκείνων που κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν και επηρέασαν την κοινή γνώμη για χάρη της Ελλάδας με α­παγ­γε­λί­ες ποιημάτων και αναφορές στους λογοτέχνες και ποιητές Φιτζ Γκριν Χάλεκ, Λόρ­δο Βύρωνα, Πέρσι Σέλεϊ, Βίκτωρα Ουγκώ, Αλεξάντρ Πούσκιν και φι­λελ­λή­νων ποιητών από την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία και την Πολωνία. Ιδιαίτερη μνεί­α έγινε στον Αμερικανό πρόεδρο Τζέιμς Μονρόου, που υποστήριξε τον α­γώ­να της Ελλάδας για ανεξαρτησία στην ετήσια ομιλία του προέδρου στο α­με­ρι­κα­νι­κό Κογκρέσο το 1822.


Από την εκδήλωση στην αίθουσα της Παλιάς Βουλής δεν έλειψαν τα δημοτικά
τραγούδια και τα μελοποιημένα ποιήματα του Σεφέρη και του Ελύτη


Δυστυχώς, όπως συνήθως συμβαίνει, η δημιουργία του φιλελληνικού κινήματος συν­δέ­θη­κε με μεγάλες καταστροφές από την πλευρά των αγωνιζόμενων Ελ­λή­νων. Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ το 1821 ήταν το γεγονός που δη­μι­ούρ­γη­σε μεγάλη αίσθηση πέρα από τον Ατλαντικό, ενώ η είδηση της σφαγής της Χίου το 1822 συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Ευρωπαίοι φι­λέλ­λη­νες εντάχθηκαν στα ελληνικά στρατεύματα, ενώ ο ομώνυμος πίνακας του Ευ­γέ­νι­ου Ντελακρουά συνέβαλε στην κινητοποίηση της παρισινής κοινής γνώμης.

Μνεία έγινε και στον δικαστικό Αναστάσιο Πολυζωίδη, κύριο συντάκτη της Δι­α­κή­ρυ­ξης της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος.

Στην εκδήλωση τιμήθηκε και η Δημοκρατία της Αϊτής, το πρώτο κράτος που α­να­γνώ­ρι­σε την Ελληνική Επανάσταση και το δικαίωμά μας στην αυτοδιάθεση.

Η Αϊτή απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1804


ΠΗΓΗ: εφημερίδα «Η Καθημερινή» (19.03.2019)

16 Μαρτίου 2019

Δέκα παλικάρια



Δέκα παλικάρια στήσαμε χορό
στου Καραϊσκάκη το κονάκι!
Πέφταν τα ντουβάρια από τον χορό
κι από τις πενιές του Μιχαλάκη...

Κι όλη νύχτα λέγαμε τραγούδι για τη λεβεντιά,
κι όλη νύχτα κλαίγαμε, γοργόνα Παναγιά...

Και το βράδυ βράδυ ήρθαν με τα μας
Μάρκος Βαμβακάρης με Τσιτσάνη!
Σμίξαν τα μπουζούκια και ο μπαγλαμάς
με τον ταμπουρά του Μακρυγιάννη...

Κι όλη νύχτα λέγαμε...

Έβαλα ένα βόλι στο καριόφιλο
κι έριξα τη νύχτα να φωτίσει!
Κι είπα να φωνάξουν τον Θεόφιλο,
τον καημό μας για να ζωγραφίσει...

Κι όλη νύχτα λέγαμε...



ΣΤΙΧΟΙ: Λευτέρης Παπαδόπουλος / ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Λοΐζος
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Γιώργος Νταλάρας / ΔΙΣΚΟΣ: Θαλασσογραφίες (1970)

Παλαιά Βουλή & Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Το κτίριο της Παλαιάς Βουλής βρίσκεται στην οδό Σταδίου, στο κέντρο της Α­­­θή­­­νας. Οι­­­κο­­δο­­μή­­θη­­κε σε σχέδια του Φ. Μπουλανζέ, τροποποιημένα από τον Έλ­­­λη­­­να αρ­χι­τέ­κτο­­να Π. Κάλ­κο. Από το 1875 έως το 1932 στέγασε το Ελληνικό Κοι­­­νο­­­βού­­­λι­­­ο.


Σήμερα στεγάζει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Η έκθεσή του καλύπτει χρονικά την πε­ρί­ο­δο από τα τελευταία χρόνια πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης μέ­χρι τις πο­λε­μι­κές επιχειρήσεις του 1940.


Τα εκθέματα παρουσιάζονται σε δεκατρείς αίθουσες και έξι διαμορφωμένους δι­α­δρό­μους, ακολουθώντας χρονολογική σειρά.



Ο θρόνος του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄



Το γραφείο του Αδαμάντιου Κοραή. Δεξιά διακρίνεται το πορτοφόλι του.



Σημαία της Επανάστασης του 1821




Αγαλματίδια...


...αγωνιστών



Περικεφαλαία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη


Πολεμική εξάρτυση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη



O τάφος του Μάρκου Μπότσαρη



Αίθουσα αφιερωμένη στον ναυτικό αγώνα




Ακρόπρωρο πλοίου



Το πρώτο πιεστήριο του Εθνικού Τυπογραφείου (1827)


Πίνακας με τον Διονύσιο Σολωμό



Ο Ιωάννης Καποδίστριας και τα προσωπικά του αντικείμενα


O θρόνος του Όθωνα, του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας



Τιμητικά ενθύμια και παράσημα



Προσωπικά αντικείμενα του Χαρίλαου Τρικούπη




Χρυσό στεφάνι από φύλλα δάφνης με χαραγμένα τα ονόματα 60 πόλεων της
Ιωνίας που απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός το διάστημα 1919-1920


(πατήστε στην εικόνα και επισκεφθείτε το μουσείο)

ΕΙΚΟΝΕΣ: ploaiadecuvinte.blogspot.com (1), roadartist.blogspot.com (2-6,9-10,13-22,24), archaiologia.gr (7-8,11-12), vassiladi.blogspot.com (23), nhmuseum.gr (25)

1ο Δ.Σ. Ελληνικού
ΣΤ1 | 2011-2012
1ο Δ.Σ. Ελληνικού
ΣΤ2 | 2012-2013

Τσάμικος



Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουραύλι και τον ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι:
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.

Δική τους είναι μια φλούδα γης,
μα συ, Χριστέ μου, τους ευλογείς,
για να γλιτώσουν αυτήν τη φλούδα
απ’ το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς!

Από την Ήπειρο στον Μοριά
κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του Χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός...



ΣΤΙΧΟΙ: Νίκος Γκάτσος / ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Χατζιδάκις
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Μανώλης Μητσιάς / ΔΙΣΚΟΣ: Αθανασία (1976)

15 Μαρτίου 2019

Η Ελληνική Επανάσταση

Η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γε­γο­νό­τα του 19ου αι­ώ­να. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις ε­ξε­λί­ξεις της Δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης, ε­νέ­πνευ­σε διανοούμενους και καλ­λι­τέ­χνες, γέν­νη­σε το κίνημα του Φιλελληνισμού και προκάλεσε τη δι­ά­λυ­ση της Ι­ε­ρής Συμμα­χίας.


Ελληνόπουλο υπερασπίζεται τον τραυματισμένο πατέρα του
(πίνακας του Ary Scheffer, 1827)


Ο Αγώνας των Ελλήνων παρουσίασε πολλές διακυμάνσεις. Οι ε­πι­τυ­χί­ες ε­ναλ­λάσ­σο­νταν με αποτυχίες, ενώ δεν έλειψαν οι εμ­φύ­λι­οι σπα­ραγ­μοί με φό­ντο τη σκλη­ρή καθημερινότητα.

ΕΙΚΟΝΑ: 1821-gr.blogspot.com


14 Μαρτίου 2019

Δεύτερη ευκαιρία στο όνειρό της

Η 75χρονη μαθήτρια του Αιγάλεω

Από τις εφημερίδες - Νοέμβριος 2018

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΦΩΤΙΑΔΗ

«Η μεγαλύτερη περιουσία του ανθρώπου είναι η μόρφωσή του». Αυτά τα λόγια –δι­ά στόματος κάποιου εκπαιδευτικού το 1950– στιγμάτισαν την 75χρονη σήμερα Ευ­αγ­γε­λί­α Γιαννοπούλου, που στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια εγκατέλειψε τα σχο­λι­κά θρανία, χωρίς όμως να πάψει ποτέ να τα νοσταλγεί. «Πάντοτε λα­χτα­ρού­σα να πάω στο γυμνάσιο, ως εργαζόμενη μητέρα όμως δεν είχα περιθώριο», μας λέει η 75χρονη λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι στο Εσπερινό Γυμνάσιο Αι­γά­λε­ω.

Τα χρόνια πέρασαν, η κ. Ευαγγελία σπούδασε τα δύο της παιδιά σε Ελλάδα και ε­ξω­τε­ρι­κό (μηχανικό και κτηνίατρο), η ίδια συμπλήρωσε τα συντάξιμα χρόνια της και στο μεταξύ έχασε τον άνδρα της. «Άρχισα τότε να το διερευνώ, αλλά είχα α­να­στο­λές». Οι αναστολές της τελικώς κάμφθηκαν όταν ξεπέρασε μια σοβαρή πε­ρι­πέ­τει­α υγείας. «Τότε συνειδητοποίησα ότι ο Θεός μού έδινε πίστωση χρό­νου, την οποία όφειλα να αξιοποιήσω κάνοντας αυτό που πάντοτε ποθούσα», υ­πο­γραμ­μί­ζει. Όλη της τη ζωή βιοπορίστηκε ως μοδίστρα, «μια δουλειά που ε­πέ­λε­ξα ε­πει­δή μου αρέσει το δημιουργικό κομμάτι».


Επιμελής και προσεκτική στην τάξη, η κ. Ευαγγελία έχει εντυπωσιάσει
συμμαθητές και καθηγητές στο Εσπερινό Γυμνάσιο Αιγάλεω όπου φοιτά


Από τον περασμένο Σεπτέμβριο λοιπόν, κάθε απόγευμα, η κ. Ευαγγελία, η μο­να­δι­κή μαθήτρια στην οποία οι καθηγητές μιλούν στον πληθυντικό, με τα βιβλία των Αρ­χαί­ων και της Βιολογίας υπό μάλης ανεβαίνει στο λεωφορείο με προορισμό το γυμνάσιο. «Ήμουν ανέκαθεν ακουστικός τύπος, οπότε προσέχω πολύ στην πα­ρά­δο­ση» διευκρινίζει η ίδια, ενώ απλώνει τα βιβλία στο θρανίο της, στη δεύτερη σει­ρά. «Διαβάζω και κάνω τις ασκήσεις όλα τα πρωινά και τα Σαββατοκύριακα», λέ­ει η μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου. «Ως παιδί υπήρξα πολύ καλή στα μαθηματικά, αλ­λά τώρα διαπιστώνω ότι δυσκολεύομαι». Πρόκληση αποτελούν η Πλη­ρο­φο­ρι­κή και τα Αγγλικά, νέα γνωστικά αντικείμενα. «Την εποχή που εγώ ήμουν μα­θή­τρι­α ούτε καν τηλέφωνο δεν είχαμε στο σπίτι», παρατηρεί γελώντας.

Η ωριμότητα, από την άλλη, και η εμπειρία ζωής τη βοηθούν σε άλλα πεδία, ό­πως η Ιστορία και η Έκθεση. «Μου αρέσει η Ιστορία, καθώς έχω μια έμφυτη πε­ρι­έρ­γει­α για ό,τι έχει συμβεί, οπότε τα τελευταία χρόνια διάβασα όλα τα ι­στο­ρι­κά βιβλία από τη δανειστική βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου». Ούσα μεθοδική στο διά­βα­σμά της και δίνοντας ανελλιπώς το «παρών», κατάφερε να αποσπάσει έ­παι­νο τε­λει­ώ­νο­ντας την Α΄ Γυμνασίου.

«Έχω συναντήσει πολύ καλούς καθηγητές, που τους νιώθω σαν δικούς μου αν­θρώ­πους», ομολογεί. «Τους συμμαθητές μου τους βλέπω σαν εγγόνια μου, γι’ αυ­τό μάλιστα στεναχωριέμαι όταν κάνουν απουσίες», λέει η κ. Ευαγγελία, η με­γα­λύ­τε­ρη ηλικιακά της τάξης (και όλου του σχολείου), που κάνει περισσότερο πα­ρέ­α με 56χρονη συμμαθήτριά της από το μπροστινό θρανίο. «Εγώ δε νιώθω με­γά­λη, γι’ αυτό δε με εκφράζουν οι συζητήσεις και οι συνήθειες των συ­νο­μη­λί­κων μου», απαντά αφοπλιστικά, «έχω πολλά σχέδια στο μυαλό μου». Ένα εξ αυ­τών, «να πα­ρα­κο­λου­θή­σω μαθήματα ζωγραφικής, γιατί έχω καλό χέρι, α­πο­τυ­πώ­νω με α­κρί­βει­α στο χαρτί ό,τι βλέπω, οπότε θέλω να το καλλιεργήσω και να το συν­δυ­ά­σω με το ράψιμο».

Το πάθος της για ζωή και γνώση ίσως και να το έχει κληρονομήσει. «Θυμάμαι τον πατέρα μου αντί να πηγαίνει στο καφενείο, να διαβάζει ό,τι βιβλίο έβρισκε στο σπίτι», καταλήγει, «ενώ στα 52 του έδωσε εξετάσεις για να λάβει ε­παγ­γελ­μα­τι­κό δί­πλω­μα».

Όσους διστάζουν να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στα όνειρά τους η κ. Ευ­αγ­γε­λί­α Γιαννοπούλου τους προτρέπει να... αδράξουν τη μέρα και θα αποζημιωθούν. «Τώ­ρα νιώθω πιο δυνατή από ποτέ».


ΠΗΓΗ: εφημερίδα «Η Καθημερινή» (15.11.2018)

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ