Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

29 Απριλίου 2012

Άρης

Από την elpis00

Ο Άρης είναι ο τέταρτος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης του ηλιακού μας συ­στή­μα­τος και ακόμη, ο δεύτερος πλησιέστερος στη Γη και ο έβδομος σε μέ­γε­θος και μά­ζα του η­λι­α­κού συστήματος. Λέγεται συχνά και «ερυθρός πλανήτης» ε­ξαι­τί­ας του ε­ρυ­θρού χρώ­μα­τος που παρουσιάζει και οφείλεται στο τριοξείδιο του σιδήρου στην ε­πι­φά­νει­ά του. O Άρης εί­ναι ένας «γήινος πλανήτης» με λεπτή α­τμό­σφαι­ρα και με ε­πι­φά­νει­α που συνδυάζει τους κρα­τή­ρες σύγκρουσης της Σε­λή­νης και τα ηφαίστεια. Φαί­νε­ται ακόμη να έχει περιο­δικά ε­πα­να­λαμ­βα­νό­με­νες «ε­πο­χές». Στην περιφορά του γύ­ρω α­πό τον Ήλιο συνοδεύε­ται από δύ­ο μικρούς δο­ρυ­φό­ρους: τον Φόβο και τον Δεί­μο (= Τρόμο).

Γενικά

Η ονομασία του προέρχεται από τον Ολύμπιο θεό του πολέμου της Ελληνικής Μυ­θο­λο­γί­ας τον Άρη. Οι ονομασίες των δορυφόρων του δόθηκαν από τούς δύο γιους του Ά­ρη, τον Δεί­μο και τον Φόβο. Το αστρονομικό σύμβολο του πλανήτη Ά­ρη είναι η «λογ­χο­φό­ρος στρογ­γυ­λή ασπίδα». Ο Άρης είναι γνωστός ήδη από την προϊ­στο­ρί­α, κα­θώς και ο πρώτος πλα­νή­της που παρατηρούμενος με τηλεσκόπιο α­πο­κά­λυ­ψε, λό­γω εγγύτητας, τα γενικά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της μορφολογίας του, τα ο­ποί­α θε­ω­ρή­θη­καν ότι είναι παρόμοια με αυτά της Γης. Η ομοιότητα αυτή έδωσε βά­ση σε μια ε­κτε­τα­μέ­νη συζήτηση για την ύπαρξη ζωής σε αυτόν, αφετέρου σε σκέ­ψεις μελλοντικής α­ποί­κι­σής του. Ακόμα, είναι εύκολα προ­σεγ­γί­σι­μος από τις ε­ξε­ρευ­νη­τι­κές μας δι­α­στη­μο­συ­σκευ­ές, καθώς ένα ταξίδι προς τον Κόκ­κι­νο Πλα­νή­τη απαιτεί χρόνο έξι μηνών ό­ταν οι θέσεις Γης και Άρη είναι ευνοϊκές, κάτι που συμ­βαί­νει ανά δυο χρόνια. Για τους λόγους αυτούς είναι ο καλύτερα ε­ξε­ρευ­νη­μέ­νος πλα­νή­της έ­ως σήμερα.


Ιστορία

Ο Άρης δημιουργήθηκε πριν από 4,2 δισ. έτη από τον πλανητικό δίσκο οποίο δη­μι­ουρ­γή­θη­καν και οι υπόλοιποι πλανήτες. Σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Ά­ρης, στα αρ­χι­κά στά­δι­α εξέλιξής του, καλυπτόταν σε ορισμένα σημεία του από υ­γρό νερό βά­θους του­λά­χι­στον μερικών μέτρων, ενώ υπάρχουν και ενδείξεις για την ύπαρξη ε­νός ω­κε­α­νού. Έ­τσι, υ­πάρ­χει το ενδεχόμενο ο Άρης να φι­λο­ξε­νού­σε ζω­ή σε μορφή μι­κρο­βί­ων (που όμως είναι σί­γου­ρο ότι δεν εξελίχτηκε πα­ρα­πά­νω) και υποστηρίζεται η ά­πο­ψη ότι σε μια τέτοια πε­ρί­πτω­ση η ζωή στη Γη θα μπο­ρού­σε να έχει προέλθει από τον Άρη.

Το μικρό μέγεθος του Άρη, που συνεπάγεται μικρή βαρύτητα, δεν του επέτρεψε να δι­α­τη­ρή­σει ολόκληρη την ατμόσφαιρά του. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της α­τμό­σφαι­ρας δι­έ­φυ­γε στο διάστημα, έπεσε η ατμοσφαιρική πίεση και το υγρό νε­ρό εν μέ­ρει εξατμίστη­κε και εν μέρει διέρρευσε στο υπέδαφος και στους πό­λους του πλα­νή­τη, υ­πό τη μορφή πα­γε­τώ­νων. Έτσι ο Άρης έγινε ένας ερημικός και ά­νυ­δρος πλα­νή­της με μία αραιή ατμό­σφαιρα, ό­πως τον γνωρίζουμε σήμερα. Ο Ά­ρης βρίσκεται σε αυ­τή την κατάσταση εδώ και του­λά­χι­στον 500 εκατομμύρια έ­τη. Σύμφωνα με ο­ρι­σμέ­νες εν­δεί­ξεις, η «υγρή» περίοδος του Άρη α­φο­ρά μονάχα το αρχικό τμήμα της ι­στο­ρί­ας του.

Γεωλογικά χαρακτηριστικά

Ο Άρης έχει το ιδιόμορφο χαρακτηριστικό ότι α­πο­τε­λεί­ται α­πό δυο μορφολογικά ανόμοια «τμήματα»: το βό­ρει­ο η­μι­σφαί­ρι­ο αποτελείται από «πε­δι­ά­δες» που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται α­πό σχετικά μικρή πυκνότητα κρα­τή­ρων και με­γα­λύ­τε­ρη λευ­καύ­γει­α, ενώ το νό­τι­ο ημισφαίριο βρί­σκε­ται σε με­γα­λύ­τε­ρο υ­ψό­με­τρο και εί­ναι εμφανώς πιο κα­τα­πο­νη­μέ­νο από προ­σκρού­σεις μετεώρων. Εδώ βρί­σκε­ται και ο κρα­τή­ρας Hel­las basin, ο μεγαλύτερος του πλανήτη, με διάμετρο 2.300 χιλιόμετρα, ση­μά­δι μιας εξαιρετικά βίαιης πρό­σκρου­σης πριν από 4 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρι­α χρόνια.

Μία εξήγηση αυτής της διαφοράς μεταξύ των δυο ημισφαιρίων είναι ότι οι βό­ρει­ες «πε­δι­ά­δες» αποτελούσαν κάποτε τον πυθμένα ενός ωκεανού που κάλυπτε με­γά­λο μέ­ρος του πλα­νή­τη. Πρόσφατες ανακαλύψεις δίνουν ενδείξεις που υ­πο­στη­ρί­ζουν με­ρι­κά αυτή την ά­πο­ψη, χωρίς ωστόσο οριστικά συμπεράσματα. Μία άλ­λη εξήγηση εί­ναι ότι στο βόρειο η­μι­σφαί­ρι­ο προσέκρουσε ένα σώμα με μέ­γε­θος από το ένα δέ­κα­το μέ­χρι τα δύο τρίτα του με­γέ­θους της Σελήνης, σχη­μα­τί­ζο­ντας έναν τεράστιο κρα­τή­ρα πρόσκρουσης στο βόρειο η­μι­σφαί­ρι­ο του Ά­ρη, που έ­χει διαστάσεις 10.600 χι­λιό­με­τρα επί 8.500 χιλιόμετρα.

Συνολικά, έχουν ανακαλυφθεί 43.000 κρατήρες με διάμετρο μεγαλύτερη των πέ­ντε χι­λιο­μέ­τρων. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο Hellas Basin, ένα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό που είναι εμ­φα­νές από τη Γη.

ΠΗΓΗ: ;




Η Κοκκινοσκουφίτσα

Από τη fraulitsa7

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Κοκκινοσκουφίτσα. Τη λέγανε έτσι, διότι φορούσε πά­ντα μια κόκκινη μπέρτα με κουκούλα.

Μια μέρα ο μπαμπάς της είπε να πάει λίγο φαγητό στο σπίτι της γιαγιάς της που ή­ταν στην άκρη της πόλης και να προσέχει τη συμμορία των 5.

Ξεκίνησε η Κοκκινοσκουφίτσα να πάει σπίτι της γιαγιάς της. Εκεί που έτρεχε ξέ­γνοια­στη στον δρόμο της πόλης εμφανίζονται οι 5. Όταν πήγαν να της κλέψουν το φα­γη­τό, αφή­νει το καλάθι, βγάζει την μπέρτα της, σηκώνει τα μανίκια της και ε­τοι­μά­ζε­ται να τους χτυ­πήσει.

Τότε εμφανίζεται η σούπερ γιαγιά και με την Κοκκινοσκουφίτσα τους χτυπάνε α­λύ­πη­τα. Με­τά τους βάζουν να τις πάνε στο κρησφύγετό τους, αλλά αρνιούνται. Η Κοκ­κι­νο­σκου­­φί­τσα τους απειλεί ότι θα τους παραδώσουν στην αστυνομία. Οι 5 δεν είχαν άλ­λη επιλο­γή και έτσι τις πήγαν στο κρησφύγετό τους.

Εκεί βρήκανε όλα τα πράγματα που είχαν χάσει όλοι οι άνθρωποι στην πόλη και τους τα γυρ­νά­νε πίσω. Αμέσως μετά τους δένουν με 15 σκοινιά και τους πα­ρα­δί­δουν στην α­στυ­­νο­μί­α.

Έτσι η Κοκκινοσκουφίτσα με τη σούπερ γιαγιά έγιναν διάσημες και έζησαν αυτοί κα­λά και ε­μείς καλύτερα!

ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: george21

| πρώτο μέρος | δεύτερο μέρος |


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: παιδικές δημιουργίες


Μέδουσα

Από τη Vickos22


Οι μέδουσες είναι θαλάσσια ασπόνδυλα (κνιδόζωα) της τάξης των Σκυφόζωων. Πρό­κει­­ται για πλαγκτονικούς οργανισμούς, οι οποίοι απαντώνται σε όλες τις θά­λασ­σες του κό­σμου. Ζουν σε ομάδες και το τσίμπημά τους προκαλεί κνησμό και πα­ρά­λυ­ση της λείας τους. Τρέ­φο­νται με μικρά ψάρια και ζωοπλαγκτόν, τα ο­ποί­α συλ­λαμ­βά­νουν με τα πλοκά­μια τους. Είναι γνωστότερες με την κοινή ο­νο­μα­σί­α τσού­χτρες.


Το σώμα της μέδουσας έχει σχήμα καμπάνας και παράγει μια ζελατινώδη ουσία. Στην πε­ρι­φέ­ρει­α έχουν πλοκάμια και αισθητήρια όργανα, Το κάθε πλοκάμι κα­λύ­πτε­ται με κύτ­­τα­ρα, που καλούνται κνιδοκύτταρα ή κνιδοκύστεις και μπο­ρούν να τσι­μπή­σουν ή και να σκο­τώ­σουν ζώα. Τα κύτταρα αυτά υπάρχουν και στο στόμα τους. Οι πιο πολ­λές μέδου­σες χρη­σι­μο­ποι­ούν τα κύτταρα αυτά για εξασφάλιση τρο­φής και για ά­μυ­να. Άλλες δεν έχουν κα­θό­λου πλοκάμια. Έχουν πολλά μικρά μά­τια στο κωδωνοειδές σώ­μα τους, που τους ε­πι­τρέ­πει να έχουν όραση 360 μοι­ρών.

Αν και στερούνται βασικών αισθητηρίων οργάνων και δεν έχουν εγκέφαλο, το νευ­ρι­κό τους σύστημα τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται ερεθίσματα, όπως το φως και η ο­σμή και να αντιδρούν γρήγορα σε αυτά. Κολυμπούν πολύ αργά, καθώς δεν έχουν υ­δρο­δυ­­να­μι­κό σώμα. Αντ’ αυτού, κινούνται με τέτοιον τρόπο ώστε να δη­μι­ουρ­γούν ρεύ­μα­τα, α­να­γκά­ζο­ντας τη λεία τους να φτάσει στα πλοκάμια τους. Η κίνηση αυτή γί­νε­ται ρυθμικά με ά­νοιγ­μα και κλείσιμο του σώματός τους που μοιά­ζει με καμπάνα. Η πυκνότητά τους είναι σχε­δόν ίση με την πυκνότητα του νε­ρού.


Το πεπτικό τους σύστημα δε χρειάστηκε να εξελιχθεί σε σχέση με αυτό πολλών ζώ­ων. Α­πό το ίδιο άνοιγμα (στόμα, βρίσκεται στο κέντρο και στο κάτω μέρος της «κα­μπά­νας») γί­νε­ται η πρόσληψη αλλά και η αποβολή της τροφής. Το στόμα της πε­ρι­βάλ­λε­ται από κροσ­σω­τά χείλη και οδηγεί σε ακτινωτά σωληνάρια, τα οποία κα­τα­λή­γουν στη γαστρική κοι­λό­τη­τα. Η τελευταία είναι ένας κυκλικός σωλήνας, που κα­τα­λαμ­βά­νει όλη την περιφέ­ρεια του ζώ­ου. Το σώμα σε μία ενήλικη μέ­δου­σα α­πο­τε­λεί­ται από 94-98% νερού. Η «καμπάνα» της τσούχτρας αποτελείται από έ­να στρώμα ε­πι­δερ­μί­δας και κατά το μεγαλύ­τερο μέρος α­πό τη μεσογλοία. Πρό­κει­ται για μία α­κύτ­τα­ρη, ημιδιαφανή, ζελατινώδη μάζα.

Οι περισσότερες μέδουσες ζουν δυόμισι μήνες. Ωστόσο, υπάρχει ένα είδος που μπο­ρεί να ζή­σει μέχρι 30 χρόνια και ένα άλλο είδος είναι αθάνατο, το Turritopsis nu­tri­cu­la.

Οι μέδουσες συνήθως αναπαράγονται σεξουαλικά γεννώντας πολύποδες από τους ο­­ποί­ους οι μέδουσες φέρονται να γεννιούνται μη σεξουαλικά.

Οι μέδουσες είναι σημαντική πηγή τροφής για τους Κινέζους αλλά και σε άλλες α­σι­α­τι­κές χώ­ρες. Ενδεικτικά, στην Κίνα, οι επεξεργασμένες μέδουσες α­φα­λα­τώ­νο­νται με εμ­βά­πτι­­ση στο νερό όλη τη νύχτα και τρώγονται μαγειρεμένες ή ωμές. Συ­χνά σερ­βί­ρο­νται ως σαλάτα, μα­ζί με λαχανικά. Στην Ιαπωνία τις πλένουν, τις κό­βουν σε λω­ρί­δες και τις σερ­βίρουν ως ο­ρε­κτι­κό με ξίδι.

ΠΗΓΗ: Βικιπαίδεια




Το μουσείο των άχρηστων εφευρέσεων!

Από την El


Το Nonseum βρίσκεται στο μικρό χωριό Herrnbaumgarten. Η απόστασή του α­πό τη Βιέννη είναι 1 ώρα οδικώς. Τα εκθέματά του είναι τρελές ι­δέ­ες και ε­φευ­ρέ­σεις που δεν ήταν ποτέ χρήσιμες στην πραγματική ζωή. Το μου­σεί­ο αυ­τό δη­μι­ουρ­γή­­θη­κε το 1983, από τους Fritz Gall και Friedl Um­scheid, δυο ντό­πιους που α­πο­φά­­σι­σαν να διαθέσουν έναν χώρο για πα­ρά­ξε­νες εφευρέσεις που δε χρη­σι­μο­ποι­ή­­θη­καν πο­τέ!


To Nonseum φιλοξενεί εκατοντάδες άχρηστα αντικείμενα και πρόσφατα συ­μπλή­­ρω­σε 100.000 επισκέψεις! Δείτε μερικές από τις τρελές ε­φευ­ρέ­σεις που ε­κτί­θε­­νται.

Σκάκι με ποτήρια αντί για πιόνια
Για την προστασία της ανωνυμίας!
Τσιγάρο με φίλτρο στις δύο πλευρές, για όσους θέλουν να κόψουν το κάπνισμα
Πτυσσόμενο έλκηθρο, για να μην πιάνει χώρο
Μπουκάλι σαμπάνια με αλυσίδα, για να μη χάνετε τον φελλό!
Καπέλο που ανοίγει για δροσιά το καλοκαίρι

Τα σχόλια δικά σας...

ΠΗΓΗ: perierga.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: μουσεία, τεχνολογία


Τα χαμογελαστά μολύβια

Από την tzina45



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: παιδικές δημιουργίες


27 Απριλίου 2012

Σχεδιάζω κάθετες ευθείες (2)

Πατήστε στην εικόνα, ακολουθήστε τις οδηγίες και ε­­ξα­­­σκη­­θεί­­τε. Μην αμελήσετε, ωστόσο, να διαβάσετε το συ­­νο­δευ­τι­κό κείμενο: κρύβει μια έκπληξη!


ΠΗΓΗ: users.sch.gr/thafounar/

| πρώτο μέρος | δεύτερο μέρος |


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Γεωμετρία, κατασκευές


23 Απριλίου 2012

Ο Λιόντας



Στο Πήλιο, στην Αργαλαστή, πιάσαν τον Λιόντα τον ληστή!

Στο Πήλιο, στην Αργαλαστή, πιάσαν τον Λιόντα τον ληστή
που ’χε τα χέρια τέσσερα, τα πόδια δεκατέσσερα
κι έβλεπε κι απ’ την πλάτη μ’ ένα μεγάλο μάτι.

«Τι φταίει που ’γινες ληστής;» τον ρώτησεν ο δικαστής.
«Φταίει που ’χα χέρια τέσσερα και πόδια δεκατέσσερα,
μα πιο πολύ το μάτι, που έβλεπε απ’ την πλάτη».

Δεν είχε κάνει φονικά ούτε χρωστούσε δανεικά.
Μόνο που αυτό το μάτι του, το πίσω από την πλάτη του,
τήραε τον αγά τον ψεύτη, τον γενίτσαρο τον κλέφτη.

Στο Πήλιο, στην Αργαλαστή, πιάσαν τον Λιόντα τον ληστή...



ΣΤΙΧΟΙ: Λευτέρης Παπαδόπουλος / ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Λοΐζος
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Γιώργος Νταλάρας / ΔΙΣΚΟΣ: Να ’χαμε τι να ’χαμε (1972)


ΧΑΡΤΗΣ: podilato98.blogspot.com (από united-hellas.com)


22 Απριλίου 2012

Τα πιο επικίνδυνα πλάσματα της θάλασσας

Από την elpis00

 1  Ψάρι λιοντάρι

Θα περιμένατε τους φανατικούς των ψαριών να αποφεύγουν ξεκάθαρα ένα θα­λάσ­σι­ο πλά­σμα που έχει πάρει το όνομά του από κάτι τόσο άγριο όπως είναι το λιο­ντά­ρι. Ω­­στό­σο, αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Το όμορφο αλλά δη­λη­τη­ρι­ώ­δες ψάρι λιο­ντά­ρι είναι ένα πολύ διάσημο κατοικίδιο. Αν και δεν έ­χουν α­να­φερ­θεί θά­να­τοι μέχρι σή­με­ρα, το ψάρι λιοντάρι έχει δηλητηριώδη α­γκά­θια στα πτε­ρύ­γι­ά του που μπο­ρούν να προ­κα­λέ­σουν απίστευτο πόνο στα θύ­μα­τά του.


Αυτό σημαίνει πως όσοι επιλέξουν να αποκτήσουν ένα ψάρι λιοντάρι πρέπει να εί­ναι πο­λύ προσεκτικοί όταν καθαρίζουν το ενυδρείο τους. Μόνο ένα τσίμπημα αρ­κεί για να προ­κα­λέ­σει επώδυνους πονοκεφάλους και εμετούς.

Μιλάμε για ένα ντόπιο είδος του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού και είναι ένας α­λη­θι­­νός μα­χη­τής. Αυτό είναι προφανές από ένα περιστατικό που έγινε το 2009 ό­ταν έ­νας κε­ραυ­νός κατέστρεψε μία δεξαμενή στο Μαϊάμι, με αποτέλεσμα να δρα­πε­τεύ­σουν έξι ψά­ρια λιο­ντά­ρια. Εκείνο αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και ε­ξα­πλώ­θη­κε κα­τά μή­κος της Α­να­το­λι­κής Α­κτής, στις Μπαχάμες και στις Βερμούδες, και έχει τώρα φτά­σει στην Κα­ραϊβική. Ευ­τυ­χώς, το ψάρι επιτίθεται στους αν­θρώ­πους μόνο όταν προ­κλη­θεί.

 2  Πετρόψαρο

Σε αντίθεση με την έντονη εμφάνιση του ψαριού λιοντάρι, το πετρόψαρο είναι έ­νας ει­­δι­κός του καμουφλάζ και μπορεί κυριολεκτικά να μη διακρίνεται από μία πέ­τρα στον πυθ­μέ­να της θάλασσας. Αυτό το καθιστά απίστευτα επικίνδυνο, και εί­ναι πο­λύ εύ­κο­λο για κο­λυμ­βη­τές και δύτες να πέσουν απρόσμενα επάνω του. Ζουν σε ρη­χά νε­ρά στα τρο­πι­κά νερά του Ει­ρη­νι­κού και Ινδικού Ωκεανού, που εί­ναι –δυ­στυ­χώς– κο­ρυ­φαί­οι προ­ο­ρι­σμοί για όσους κο­λυ­μπούν με τη μάσκα τους και πα­ρα­τη­ρούν τον βυ­θό.


Εάν σταθείτε σ’ ένα από τα 14 δηλητηριώδη αγκάθια του πετρόψαρου, φροντίστε πως θα τρέ­ξε­τε γρήγορα στα επείγοντα περιστατικά. Εκτός από απίστευτο πόνο, το δη­λη­­τή­ρι­ο μπο­ρεί να προκαλέσει παράλυση εάν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα. Η α­γω­νί­α λέγε­ται πως εί­ναι τόσο έντονη που ορισμένα θύματα έχουν εκλιπαρήσει να τους κό­ψουν το ά­κρο παρά να ζήσουν ακόμα ένα λεπτό με αυτό τον πόνο από τα α­γκά­θια.

 3  Μέδουσα

Στην Αυστραλία, οι ναυαγοσώστες έχουν συνηθίσει να φοράνε κολάν στα χέρια και στα πό­δια τους. Και αν αυτό μοιάζει μία περίεργη επιλογή περιβολής για να κο­λυ­μπή­­σεις, μπο­ρεί να βοηθήσει να σώσει ζωές. Και αυτό επειδή τα κολάν μπο­ρούν να προ­­στα­τέ­ψουν α­πό το τσίμπημα της μέδουσας, που είναι το πιο δη­λη­τη­ρι­ώ­δες ζώ­ο στον κόσμο.


Το τσίμπημα της μέδουσας είναι βλαβερό μόνο όταν «βρίσκει» δέρμα, και με το πέ­­ρα­σμα των χρόνων, οι ναυαγοσώστες έχουν μάθει πως με το να φορούν κολάν α­­πο­φεύ­γουν τον α­γω­νι­ώ­δη πόνο, τους έντονους εμετούς ή ακόμα και τον θάνατο α­­πό ένα από τα πιο θα­να­τη­φό­ρα πλάσματα της θάλασσας.

 4  Σαλάχι

Έπρεπε να φτάσουμε στο 2006 για να συνειδητοποιήσει ο περισσότερος κόσμος πό­­σο ε­πι­κίν­δυ­να μπορούν να γίνουν τα σαλάχια. Ο ατρόμητος τηλεοπτικός πα­ρου­σι­α­­στής Στιβ «Κυ­νη­γός Κροκόδειλων» Ίρβιν πέθανε μετά από ένα τσίμπημα ε­νός α­πό αυ­­τά τα... χα­ρι­τω­μέ­να πλάσματα, που το απίστευτο είναι πως ετησίως σκο­τώ­νουν πε­ρισ­­σό­τε­ρο κό­σμο α­πό τους καρχαρίες.


Ωστόσο, γενικότερα το σαλάχι δεν είναι επιθετικό και γίνεται τέτοιο μόνο εάν προ­κλη­­θεί. Το δηλητήριο από το τσίμπημα προκαλεί τρομερό πόνο και πρήξιμο, ό­πως και μό­λυνση.

 5  Χταπόδι με μπλε δαχτυλίδια

Ενώ τα περισσότερα από τα τσιμπήματα των πλασμάτων σ’ αυτή την ανάρτηση μπο­­ρούν να προκαλέσουν άμεσο πόνο, αυτό του μπλε χταποδιού μοιάζει σχετικά ά­κα­κο στην αρχή. Αλ­λά μην ξεγελαστείτε και πιστέψετε πως αυτή η επίθεση εί­ναι λι­γό­τε­ρo θα­να­τη­φό­ρα από τους άλλους διάσημους ομολόγους του. Η νευ­ρο­το­ξι­κή ου­σί­α που πε­ρι­έ­χουν τα κε­φα­λό­πο­δα μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε πα­ρά­λυ­ση και τελικά σε θά­να­το.


Το μπλε χταπόδι είναι σπάνια μεγαλύτερο από μισό μέτρο και μίας και δεν α­πο­τε­λεί μί­α προ­φα­νή απειλή, ο κίνδυνος μπορεί να παραβλεφθεί. Δεν υπάρχει α­ντί­δο­το για το τσί­­μπη­μα, γι’ αυτό εάν συναντήσετε ένα μέσα στο νερό, το καλύτερο που έχετε να κάνε­τε εί­ναι να το αποφύγετε.

 6  Μεγάλος λευκός καρχαρίας

Με πολλές σειρές από κοφτερά δόντια και δυνατά σαγόνια, ο μυθικός μεγάλος λευ­­κός μπο­ρεί να κόψει στη μέση ένα χέρι ή πόδι με τη μία. Προφανώς είναι ένα θα­να­τη­­φό­ρο πλά­σμα και σίγουρα μοιάζει με ένα τέτοιο με αυτό το πα­ρου­σι­α­στι­κό, ό­μως δεν είναι τό­σο για τους ανθρώπους όσο θα θέλατε να πιστεύετε.


Ταινίες όπως το «Jaws» έχουν διαδώσει την παρανόηση πως οι καρχαρίες ε­πι­τί­θε­νται στους ανθρώπους με οποιαδήποτε ευκαιρία. Ωστόσο, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πε­ρισ­σό­­τε­ροι άνθρωποι σκοτώνονται ετησίως από τσιμπήματα της μέλισσας και της σφή­κας παρά α­πό τις επιθέσεις του μεγαλύτερου αρπακτικού της γης. Ό­ταν έ­νας καρ­χα­ρί­ας ε­πιτίθεται σ’ έ­ναν άνθρωπο, συνήθως γίνεται κατά τύχη και το πλέ­ον πι­θα­νό είναι πως μπερδεύει έ­ναν surf­er ή έναν που κολυμπάει για το πιο συ­νη­θι­σμέ­νο θήραμά του, ό­πως είναι οι φώ­κιες.

Αν και το 75% των επιθέσεων που συμβαίνουν δεν είναι θανατηφόρες, μπορούν να έ­χουν σο­βα­ρές συνέπειες όπως είναι οι βαθιές πληγές που μπορούν συχνά να ο­δη­­γή­σουν σε α­κρω­τη­ρι­α­σμό.

 7  Καρχαρίας τίγρης

Ενώ ο μεγάλος λευκός είναι πιο διάσημος, θα πρέπει να φοβόμαστε εξίσου τον καρ­­χα­ρί­α τί­γρη εάν τον συναντήσουμε όχι στα πολύ βαθιά νερά. Αυτό το γι­γα­ντι­αί­ο ψά­ρι είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πιο επικίνδυνο για τους ανθρώπους, μιας και ο χώ­ρος που κυνηγά εί­ναι γε­νι­κό­τε­ρα κοντά στην ακτή.


Ενώ τα περισσότερα ψάρια είναι πολύ εκλεκτικά στο τι τρώνε, αυτό το τέρας μπο­ρεί να φά­ει σχεδόν ό,τι μπο­ρεί να χωρέσει στα σαγόνια του, όπως άλλους καρ­χα­ρί­ες, κομμάτια α­πό σκά­φη, παλιά λάστιχα και πινακίδες κυκλοφορίας, ο­ρι­σμέ­να δη­λα­δή α­πό τα πράγ­μα­τα που έχουν βρεθεί στο στομάχι του.

 8  Θαλάσσιο φίδι

Είναι καλό που το θαλάσσιο φίδι δεν είναι επιθετικό, επειδή ένα δάγκωμα από αυ­τό το σχε­τι­κά ντροπαλό πλάσμα μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ζημιά. Όπως ό­λα τα δη­λη­τη­­ρι­ώ­δη φίδια έχει μεγάλους κυνόδοντες και το δηλητήριο από αυ­τούς μπορεί να προ­­κα­λέ­σει μό­νι­μη ζημιά στο ανθρώπινο νευρικό σύστημα.


Μπορεί να τα βρει κανείς κυρίως στα ρηχά νερά του Ειρηνικού και του Ινδικού Ω­κε­α­­νού, με το πιο επικίνδυνο είδος να είναι το εκείνο με το συμπιεσμένο σώμα.

 9  Κοράλλι της φωτιάς

Αν και το όνομα υποδηλώνει άλλα, το κοράλλι της φωτιάς δεν είναι στην πραγ­μα­τι­κό­­τη­τα έ­να κοράλλι αλλά συγγενεύει περισσότερο με τη μέδουσα και τις θα­λάσ­σι­ες ανε­μώνες. Μπο­ρεί να καταφέρει ένα αδίστακτα σκληρό τσίμπημα με τα α­ό­ρα­τα πλο­κά­μια του και, αν και δεν είναι θανατηφόρο, μπορεί να έχει δυ­σά­ρε­στες συ­νέ­πει­ες. Μετά την επαφή, τα θύ­μα­τα θα αισθανθούν έναν έντονο πό­νο που μπορεί να δι­αρ­κέ­σει από δύο ημέρες μέ­χρι δύ­ο εβδομάδες.


Τα θύματα του κοραλλιού της φωτιάς είναι συνήθως έμπειροι δύτες που το μπερ­δεύ­­ουν με το κανονικό κοράλλι.

 10  Αχινός

Ο αχινός δύσκολα δείχνει ως πλασματάκι για χάδια, παρ’ όλα αυτά υπάρχουν πολ­λοί άν­θρω­ποι που πέφτουν θύματα των κοφτερών αγκαθιών αυτών των μι­κρο­σκο­πι­κών πλα­σμά­των. Οι βελόνες είναι αρκετά μακριές για να προκαλέσουν σο­βα­ρή ζη­μιά σε ο­­ποιον­δή­πο­τε πατήσει πάνω τους. Εκτός από τον έντονο πόνο, αυ­τές σπά­νε κατά την ε­πα­φή και μπο­ρούν να προκαλέσουν μόλυνση και σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις αφαιρούνται μό­νο χει­ρουρ­γι­κά.


Οι αχινοί γενικότερα δεν είναι δηλητηριώδεις, υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Το εί­δος «to­xo­pneu­stes pileolus» είναι για παράδειγμα το πιο επικίνδυνο που υ­πάρ­χει ε­κεί έξω. Σε έ­να μη έμπειρο μάτι, τα αγκάθια τους μοιάζουν με λου­λού­δια, όμως εί­ναι εξαιρετικά δη­λη­τη­ρι­ώ­δη και μπορούν να οδηγήσουν στην πα­ρά­λυ­ση, ακόμα και στον θάνατο.

ΠΗΓΗ: dinfo.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: ζώα


Γεια σου!


Πύργος της Πίζας

Από τη Vickos22


O Πύργος της Πίζας είναι το λεγόμενο «καμπανίλε» (καμπαναριό), ανεξάρτητο κω­δω­­νο­­στά­­σι­­ο, του καθεδρικού ναού της ιταλικής πόλης της Πίζα. Βρίσκεται πί­σω από τον Κα­θε­­δρι­κό και είναι η τρίτη παλαιότερη κατασκευή στην Πλατεία του Ντουόμο, της Πίζας μετά τον Καθεδρικό ναό και το κυκλικού σχήματος Βα­πτι­στή­ρι­ο, ενώ δίπλα βρί­σκε­ται το Κοι­­μη­τή­ρι­ο.

Σχεδιάστηκε για να λειτουργεί ως παρατηρητήριο αλλά και ως καμπαναριό. Οι ερ­γα­σί­ες α­νέ­γερ­σής του ξεκίνησαν στις 9 Αυγούστου του 1173 υπό τα σχέδια των αρ­χι­τε­κτό­νων Ραϊ­νάλ­ντο και Μπονάνο Πισάνο. Πέντε χρόνια αργότερα και ε­νώ ήταν υπό α­νέ­γερ­ση ο τρίτος ό­ρο­φος υπέρ του ισογείου (που και αυτός πε­ρι­λαμ­βά­νει δύο ε­σω­τε­ρι­κούς ορό­φους) άρ­χι­σε να υποχωρεί το έδαφος προ­κα­λώ­ντας κλίση προς τη νότια πλευ­ρά. Παρά ταύτα το 1275 συνεχίστηκαν οι ερ­γα­σί­ες με πο­λύ αργό ρυθμό και το ό­λο οικοδόμημα ο­­λο­κλη­ρώ­θη­κε έναν αιώνα μετά, το 1372.


Κανείς δεν πίστευε πως αυτό το οικοδόμημα θα σωζόταν. Κι όμως σώθηκε. Έτσι η πό­λη της Πίζας έγινε διάσημη και ξακουστή σ’ όλο τον κόσμο με τον Πύργο αυ­τό ως σή­μα α­­να­γνώ­ρι­σης.


Ο Πύργος της Πίζας έχει ύψος 56 μ. και διάμετρο 15,50 μ. με 297 βαθμίδες. Στον δι­ά­κο­­σμό του περιλαμβάνονται 207 κίονες με κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού, α­πό λευ­κό μάρ­μα­ρο και ψαμμίτη, που περιβάλλουν όλους τους αίθριους δα­κτυ­λί­ους, ε­πτά τον αριθ­μό, μέ­χρι το υπερώο όπου και το μικρότερο σε διάμετρο κα­μπα­να­ριό, χω­ρίς ε­πι­πρό­σθε­­τη κο­ρυ­φή όπου και φέρονται επτά καμπάνες. Η κλί­ση του φθάνει τις 5,5 μοίρες που ση­­μαί­νει ό­τι η κορυφή του κατακόρυφου άξονά του έχει με­τα­κι­νη­θεί ο­ρι­ζό­ντι­α περίπου τέσ­­σε­ρα μέ­τρα.

ΠΗΓΗ: Βικιπαίδεια


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: ταξίδια


Το ροκ το ελληνικό



Σαν σταυρωμένος και τριγύρω σου Ρωμαίοι
χασκογελάνε και μιλούν για μοιρασιά.
Εσύ διψάς όπως διψούν μιλιούνια νέοι
κι αυτοί να παίζουν τη ζωή σου στα χαρτιά.

Σαν σταυρωμένος σε μια πίστα να κρεμιέσαι
με καρφωμένα χέρια αέρηδες χτυπάς.
Μόνο η καρδιά σου αντέχει κι απ’ αυτήν κρατιέσαι
και μια ανάσταση ελπίζεις και ζητάς.

Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο,
που το χορεύεις σταυρωμένος στο κενό...
Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο,
δική μας σκάλα για δικό μας ουρανό...

Σαν σταυρωμένος σε σταυρό που δεν τον βλέπουν
παραπατάς, τρικλίζεις κι όλα με ρυθμό.
Κι έχεις φρουρούς κι αφεντικά να επιβλέπουν
πως αν διψάσεις ξίδι θα ’χεις για νερό.

Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο,
που το χορεύεις σταυρωμένος στο κενό...
Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο,
δική μας σκάλα για δικό μας ουρανό...

Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο,
που το χορεύεις σταυρωμένος στο κενό...
Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο
κι εμένα η μοίρα μου να σου το τραγουδώ...



ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Τουρνάς
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κώστας Τουρνάς, Δημήτρης Μητροπάνος
ΔΙΣΚΟΣ: Κλέβει ο καιρός (2000)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: μουσική


20 Απριλίου 2012

Το αλφαβητάρι των αξιών

Μεγαλώνετε. Σιγά σιγά κάνετε όνειρα, θέτετε στόχους και προσπαθείτε να τους πραγ­­μα­­­το­­ποι­­ή­­σε­­τε. Οι γνώσεις όμως δεν είναι ποτέ αρκετές, αν δε στηρίζονται σε βά­σεις στέρε­ες, σε α­ξί­ες.

Το παρακάτω μικρό αλφαβητάρι περιγράφει τα θεμέλια, στα οποία μπορούμε να βα­­σι­στού­­με για να γίνουμε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο. Ας το δούμε...

Ακρόαση

● Εκτιμώ την αξία της σιωπής και της ακρόασης. Δε χρειάζεται να λέω πολλά, αρ­κεί αυ­τά που λέω να έχουν ουσία.
● Ακούω τους άλλους με προσοχή. Δεν τους διακόπτω ούτε και σκέφτομαι τι θα πω με­­τά. Εν­δι­α­φέ­ρο­μαι ειλικρινά να μάθω την πραγματικότητά τους.
● Ακούω και τα μηνύματα του εαυτού μου, τα συναισθήματά μου, το σώμα μου.


Αποδοχή

● Αποδέχομαι τους άλλους. Δεν τους κατακρίνω, γιατί ποτέ δεν έχω όλα τα δε­δο­μέ­να.
● Επιλέγω να βλέπω σε αυτούς το καλό. Δεν υιοθετώ κατακρίσεις ή κου­τσο­μπο­λιά για έ­να πρό­σω­πο. Περιμένω να το γνωρίσω ο ίδιος.
● Όταν υπάρχει κάτι αρνητικό, δεν κριτικάρω το άτομο αλλά την πράξη του. Θυ­μά­μαι πά­­ντο­τε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
● Μια αρνητική πράξη στο παρελθόν δε χαρακτηρίζει κάποιον ούτε στο σύνολό του ού­τε για πάντα.
● Προσέχω τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Αν δεν έχω να πω κάτι καλό για κά­ποιον, κα­λύ­­τε­ρα να μην πω τίποτα!
● Προσπαθώ να βλέπω τα κοινά με τους άλλους παρά τις διαφορές μας.
● Δεν κρίνω, για να μην κριθώ.

Αυτοεκτίμηση

● Επαινώ τον εαυτό μου. Εκτιμώ καθημερινά αυτά που κάνω και αυτό που είμαι. Α­να­γνω­­ρί­ζω όλα τα καλά σημεία του χαρακτήρα μου, όλα τα ταλέντα και όλες τις δυ­νά­μεις μου.
● Αποδέχομαι τις αδυναμίες μου χωρίς να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλ­λους. Ο κα­θέ­νας άλλωστε είναι μοναδικός. Επαινώ τον εαυτό μου σε κάθε μου προ­σπά­θει­α να γί­νω κα­λύ­τε­ρος, να εκπληρώσω το δυναμικό μου, που είναι α­πε­ρι­ό­ρι­στο.
● Θυμάμαι ποιος είμαι και τι αξίζω. Αρνούμαι τις αρνητικές σκέψεις (π.χ. «είμαι κου­τός») και τις αντικαθιστώ με θετικές («είμαι έξυπνος», «μπορώ να τα κα­τα­φέ­ρω»).
● Όταν πιστεύω στον εαυτό μου, ανοίγω τον δρόμο για να προχωρήσω μπροστά!


Γενναιοδωρία

● Ο πλούτος δεν είναι συγκέντρωση αγαθών αλλά στάση ζωής. Στους άλλους δεν προ­­σφέ­ρω μόνο υλικά αγαθά, αλλά και τον χρόνο μου, τη διάθεσή μου, τον κα­λό μου λόγο, το χα­μό­γε­λο και τη βοήθειά μου.
● Σκέφτομαι τους άλλους σε κάθε ευκαιρία. Όσο περισσότερα δίνω τόσο πλου­σι­ό­τε­ρος νιώ­θω, τόσο περισσότερα μου φέρνει η ζωή!

Διαίσθηση

● Πιστεύω στη διαίσθησή μου και στην προσωπική μου αλήθεια. Δεν πα­ρα­σύ­ρο­μαι α­πό τις γνώμες των άλλων ούτε τους αφήνω να με κάνουν ό,τι θέ­λουν.
● Ακούω τη γνώμη των ατόμων που εμπιστεύομαι, όμως δεν τους θεωρώ πιο έ­ξυ­πνους ή πιο ικανούς από εμένα. Κανείς δεν κατέχει το αλάνθαστο και κανείς δεν μπο­ρεί να κα­­θο­­ρί­σει το μέλλον μου. Αναλαμβάνω την ευθύνη για τη ζωή μου.


Ειλικρίνεια

● Είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Παραδέχομαι τις αληθινές μου σκέψεις, τα πραγ­μα­τι­­κά μου συναισθήματα. Μόνο μέσα από την ειλικρινή παραδοχή μπορώ να αλ­λά­ξω κάτι ά­­σχη­μο πάνω μου.
● Όταν είμαι ειλικρινής, οι άλλοι με εμπιστεύονται κι εγώ εμπιστεύομαι τον ε­αυ­τό μου.
● Δε φοβάμαι να παραδεχτώ τα λάθη μου. Τα λάθη δε σημαίνουν ότι δεν έχω α­ξί­α. Θυ­­μά­μαι ότι αυτός που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα!
● Όταν νιώθω ασφαλής με τον εαυτό μου, δε φοβάμαι να πω την αλήθεια και στους άλ­­λους.

Επιμονή

● Επιμένω σε έναν στόχο που αξίζει. Έχω στο μυαλό μου ότι για να αποδώσει καρ­πούς μια προσπάθεια χρειάζεται χρόνο, αφοσίωση και επιμονή.
● Όταν αναλαμβάνω μια ευθύνη, δεσμεύομαι να την ολοκληρώσω. Δεν αφήνω τις πε­ρι­­στα­σι­α­κές απογοητεύσεις να με καταβάλλουν.
● Δεσμεύομαι σε ανθρώπους που αξίζουν.
● Επιμένω να κάνω το καλύτερο που μπορώ κι έχω πίστη ότι κάτι καλό θα προ­κύ­ψει στο τέ­λος.


Ευγένεια

● Οι κανόνες της ευγένειας είναι σημαντικοί για τη ζωή μου, την κάνουν πο­λι­τι­σμέ­νη και α­ξι­ο­πρε­πή. Εκφράσεις όπως «καλημέρα», «με συγχωρείτε», «ευ­χα­ρι­στώ», «πα­ρα­κα­λώ» δεν είναι παλιομοδίτικες αλλά απαραίτητες για την ποιότητα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μου.
● Δε χρειάζεται να περιμένω να είναι ο άλλος ευγενικός. Δίνω πρώτος το πα­ρά­δειγ­μα ε­­νός πολιτισμένου ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του.
● Όταν διαμαρτύρομαι, το κάνω με ευγένεια και χρησιμοποιώ τον πληθυντικό. Εί­ναι και πιο αποτελεσματικό!

Ευγνωμοσύνη

● Μαθαίνω να εκτιμώ τα καλά που έχω τώρα και δεν γκρινιάζω για κάποιο ά­πια­στο ή μελ­­λο­ντι­κό όνειρο.
● Αρνούμαι την γκρίνια. Τα καλά που έχω στη ζωή μου δεν είναι δεδομένα και εί­μαι κα­­θη­με­ρι­νά ευγνώμων γι’ αυτά: είμαι υγιής και αρτιμελής, η χώρα μου δε βρί­σκε­ται σε πό­λεμο, έ­χω να φάω, υπάρχει η όμορφη φύση γύρω μου, υπάρχουν άν­θρω­ποι που με α­γαπούν, μπο­ρώ να βελτιωθώ, έχω τη δυνατότητα να μάθω, μπο­ρώ να ε­πι­κοι­νω­νή­σω και να μι­λή­σω ελεύθερα.
● Όσα καλά δεν εκτιμώ, ελαττώνονται. Όσα εκτιμώ, αυξάνονται. Ακόμη και οι δυ­σκο­λί­ες φέρ­νουν οφέλη, παρόλο που δε φαίνονται αμέσως (π.χ. δύναμη και υ­πο­μο­νή).


Σεβασμός

● Χρησιμοποιώ λέξεις που δείχνουν σεβασμό προς τους άλλους. Δεν κάνω ό,τι μου έρ­­χε­ται αλλά σκέφτομαι τις συνέπειες στους άλλους.
● Σέβομαι τα συναισθήματα των γύρω μου. Δεν ενοχλώ με θόρυβο. Μαζεύω τα πράγ­μα­­τά μου από τη διπλανή θέση του λεωφορείου πριν μου το ζητήσουν. Σέ­βο­μαι τα δημόσια α­γα­θά.
● Δεν κάνω αυτό που δε θα ήθελα να μου κάνουν.

Συγχώρεση

● Γνωρίζω πότε μου έχουν φερθεί άδικα, αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνους. Λέ­ω αυ­τό που με πείραξε όταν είμαι ψύχραιμος, όμως δεν έχω ανάγκη για εκ­δί­κη­ση.
● Μιλώ σε άτομο της εμπιστοσύνης μου για ό,τι με πλήγωσε και προχωρώ τη ζω­ή μου. Δεν αναλώνομαι να σκέφτομαι ξανά και ξανά κάποιο λυπηρό γεγονός ού­τε φτιά­χνω σε­νά­ρι­α του τύπου «αν δεν είχε γίνει αυτό...».
● Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Θρηνώ για τις απώλειες, μαθαίνω από την ε­μπει­ρί­α και προ­χω­ρώ μπροστά!


Συμπόνια

● Τα πιο προσωπικά συναισθήματα είναι και τα πιο κοινά. Όλοι μας έχουμε κοινή α­νά­γκη να αποφεύγουμε τον πόνο και να επιδιώκουμε την ευτυχία.
● Προσπαθώ να μπω στη θέση των άλλων και να αντιληφθώ πώς μπορεί να νιώ­θουν.
● Η συμπόνια που νιώθω για όλα τα ζωντανά πλάσματα έχει πίστη και αι­σι­ο­δο­ξί­α, όχι οί­κτο.
● Προτιμώ τη συμπόνια στην πράξη μέσα από την εθελοντική προσφορά.

Συνεργασία

● Μαθαίνω να μοιράζομαι, να διεκδικώ, αλλά και να υποχωρώ όπου χρειάζεται.
● Η αξία της ομαδικής εργασίας είναι μεγαλύτερη από την αξία της πρωτιάς! Α­ντί να εί­μαι πρώ­τος και καλύτερος προτιμώ να είμαι μαζί με τους άλλους.


Υπομονή

● Κάνω υπομονή στις δυσκολίες της ζωής. Δε χρειάζεται πάντα να έχω την «α­μοι­βή» τώ­­ρα. Η ζωή δεν είναι fast food.
● Έχω υπομονή όταν βρίσκομαι σε ουρές, στην κίνηση κτλ. Ποτέ δεν ξεσπώ τον ε­κνευ­­ρι­σμό μου στους άλλους. Έχω υπομονή και όταν οι άλλοι ανταποκρίνονται πιο αρ­γά από ό­σο θα ήθελα.
● Η προσπάθεια έχει τη δική της αξία, ακόμη κι αν δεν έρθει το αποτέλεσμα που ε­πι­θυ­μώ. Μα­θαί­νω μέσα από τις εμπειρίες μου.
● Ζω το τώρα, όχι την προσδοκία!


ΠΗΓΗ: Βικτωρία Πρεκατέ (μη κερδοσκοπικό σωματείο «Μέντορας για την Παιδική Προστασία και Ευη-
μερία») | ΕΙΚΟΝΕΣ: soulmade.gr, forum.ngs38.ru, kootation.com, haymedia.am, yuziwawa.blogspot.com, newmomnewcity.com, vliegerprojecten.nl (επιμέλεια: podilato98.blogspot.com), anoiadiari.cat


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εγώ κι ο κόσμος


19 Απριλίου 2012

Άλλος για Χίο τράβηξε

Δημήτρης Μητροπάνος: Μια γνήσια λαϊκή φωνή, ένας από τους
σημαντικότερους τραγουδιστές των τελευταίων δεκαετιών...


Στα καλντερίμια συζητούν
ώς το πρωί οι γειτόνοι,
μα σκοτεινιάζει ο καιρός
και στις καρδιές νυχτώνει.

Άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε,
κι άλλος για Μυτιλήνη
κι άλλος στης Σύρας τα στενά
αίμα και δάκρυα πίνει...

Σε πανηγύρι και γιορτή
απ’ την Αγιά Μαρκέλλα
σ’ αγόρασα χρυσή κλωστή
και κόκκινη κορδέλα.

Άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε,
κι άλλος για Μυτιλήνη
κι άλλος στης Σύρας τα στενά
αίμα και δάκρυα πίνει...



ΣΤΙΧΟΙ: Μάνος Ελευθερίου / ΜΟΥΣΙΚΗ: Δήμος Μούτσης
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δημήτρης Μητροπάνος / ΔΙΣΚΟΣ: Άγιος Φεβρουάριος (1972)


ΧΑΡΤΗΣ: podilato98.blogspot.com (από Γεωγραφία Ε΄ τάξης)


17 Απριλίου 2012

Τα κέρματα του ευρώ
(Γερμανία)



Τα κέρματα της Γερμανίας έχουν τρεις διαφορε-
τικές παραστάσεις ανάλογα με την αξία τους:

1 και 2 ευρώ
   

Αετός ανάμεσα στα αστέρια της Ευρώπης. Ο αετός, πα-
ραδοσιακά, συμβολίζει τη γερμανική εθνική κυριαρχία.

10, 20 και 50 λεπτά
      

Η Πύλη του Βρανδεμβούργου. Συμβολίζει τη διαίρεση
της Γερμανίας (1945-1990), τη μετέπειτα επανένωσή
της αλλά και την ενοποίησή της με την Ευρώπη.

1, 2 και 5 λεπτά
      

Κλαδί βελανιδιάς. Θυμίζει την αντίστοιχη παράσταση
που έφεραν τα πφένιχ (υποδιαίρεση του μάρκου, που
ήταν το τελευταίο εθνικό νόμισμα).

ΔΩΡΑΚΙ: ΕΓΧΡΩΜΟ ΔΙΕΥΡΟ!


(από το eurocollection.surinternet.com)

ΓΕΡΜΑΝΙΑ




Τα κέρματα του ευρώ
(Γαλλία)



Τα κέρματα της Γαλλίας έχουν τρεις διαφορε-
τικές παραστάσεις ανάλογα με την αξία τους:

1 και 2 ευρώ
   

Δέντρο τοποθετημένο σε εξάγωνο. Συμβολίζει τη ζωή,
τη συνέχεια και την ανάπτυξη. Γύρω του αναγράφεται
το σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης «Liberté,
Egalité, Fraternité» (ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη).

10, 20 και 50 λεπτά
      

Η Μαριάννα, προσωποποίηση της Γαλλικής Δημοκρατίας,
με τη μορφή σπορέα. Το θέμα συνδέεται με την ιστορία του
τελευταίου εθνικού νομίσματος της χώρας (του γαλλικού
φράγκου) και αντιπροσωπεύει μια Γαλλία που παραμένει
πιστή στις αξίες της, καθώς ενσωματώνεται στην Ευρώπη.

1, 2 και 5 λεπτά
      

Η νεαρή Μαριάννα. Ενσαρκώνει τον πόθο
για μια ισχυρή και μακρόβια Ευρώπη.

ΓΑΛΛΙΑ