Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

31 Οκτωβρίου 2011

Γλυκιά συνταγή

Από την Connie11

Μικρά cheese cake της στιγμής

Χρόνος προετοιμασίας: 20΄ - Για 24 τεμάχια

Για τις βάσεις:
● 1 πακέτο ΠΤΙ-ΜΠΕΡ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
● 200 g μαλακή μαργαρίνη αλατισμένη
● 50 ml κονιάκ (5 κουταλιές της σούπας)

Εκτέλεση:
1. Θρυμματίζουμε τα μπισκότα με έναν πλάστη.
2. Λιώνουμε τη μαργαρίνη σε ένα κατσαρόλι.
3. Συμπληρώνουμε στη μαργαρίνη το κονιάκ και τα μπισκότα που έχουμε θρυμ­μα­τί­σει και α­να­κα­τεύ­ου­με.
4. Γεμίζουμε ένα κουπάτ (διαμέτρου 6 cm) με μία κουταλιά κάθε φορά από το μείγ­μα μας, πι­έ­ζου­με και ξεφορμάρουμε επάνω σε επιφάνεια με λαδόχαρτο.
5. Αφήνουμε στο ψυγείο να κρυώσουν.

Για την κρέμα:
● 150 g φρέσκο τυρί κρέμα
● 40 g άχνη ζάχαρη (4 κουταλιές της σούπας)
● 300 ml κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά
● Βανίλια σε σκόνη

Εκτέλεση:
1. Χτυπάμε σε ένα μίξερ την κρέμα τυριού μέχρι να μαλακώσει.
2. Προσθέτουμε την άχνη ζάχαρη, την κρέμα γάλακτος και τη βανίλια και συ­νε­χί­ζου­με το χτύ­πη­μα μέχρι να «στέκεται».

Γαρνίρουμε τις βάσεις με την κρέμα και με ποικιλία φρούτων.



Πλανήτης Ποσειδώνας

Ο Ποσειδώνας βρίσκεται πολύ μακριά από τον Ήλιο και η θερμότητα που παίρνει από αυ­τόν είναι ελάχιστη. Στην επιφάνειά του πνέουν πολύ ισχυροί άνεμοι, πιο δυνατοί α­πό κά­θε άλλο πλανήτη: Οι ταχύτητές τους ξεπερνούν τα 2.000 χλμ. την ώρα!

Ο Ποσειδώνας

Η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, ενώ το γαλάζιο χρώ­μα του, όπως και στον Ουρανό, οφείλεται στο λίγο μεθάνιο που υπάρχει.

Γη και Ποσειδώνας

Όπως και οι άλλοι αέριοι γίγαντες έχει δακτυλίους, τέσσερις τον αριθμό.



ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, www.sfinaki.gr, www.kakophone.com/kakorama, www.astro.noa.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: people.tribe.net/carpenternj/, en.wikipedia.org, podilato98.blogspot.gr




Πλανήτης Ουρανός

Ο τρίτος σε μέγεθος πλανήτης βρίσκεται πραγματικά πολύ μακριά: όσο απέχει ο προ­­η­­­γού­με­νος πλανήτης (ο Κρόνος) από τον Ήλιο, άλλο τόσο απέχει αυτός από τον Κρό­νο!

Ο Ουρανός

Ο Ουρανός έχει 27 δορυφόρους και τουλάχιστον 11 λεπτούς δακτυλίους. Καθώς πε­ρι­στρέ­φο­νται γύρω του, τον κάνουν να μοιάζει με τον «στόχο» όπου πετάμε
βελάκια. Αυτό συμβαίνει επειδή, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους
πλανήτες, περιστρέφεται σαν να «κυλάει» πάνω στην τροχιά του,
δηλαδή με τον ένα πόλο πάντα στραμμένο προς τον Ήλιο. Πιθανο-
λογείται ότι αυτό είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης με κάποιο άλλο μεγά-
λο σώμα, η οποία έγινε στην πρώιμη ιστορία του ηλιακού μας συστή-
ματος.

Όπως και οι άλλοι αέριοι γίγαντες, δεν έχει σαφώς καθορισμένη στερεή επιφάνεια. Η ατ­μό­σφαι­ρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, ενώ το γα­λά­ζιο χρώ­μα του ο­φεί­λε­ται στο λίγο μεθάνιο που υπάρχει.

Γη και Ουρανός

Η περιστροφή γύρω από τον εαυτό του είναι γρήγορη (σχεδόν 17 γήινες ώρες), ε­νώ ε­ξαι­τί­ας της μεγάλης απόστασης από τον Ήλιο, ολοκληρώνει μια πλήρη πε­ρι­φο­ρά γύρω του σε 84 περίπου γήινα χρόνια.


ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, www.sfinaki.gr, www.kakophone.com/kakorama, www.astro.noa.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: www.ee.upatras.gr, simmoria.blogspot.gr, en.wikipedia.org, podilato98.blogspot.gr




30 Οκτωβρίου 2011

Συνέντευξη με έναν αστροναύτη

Το 2010 ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Κυριακόπουλος πήρε συνέντευξη από
τον βετεράνο Γάλλο αστροναύτη Φιλίπ Περέν. Ακολουθούν αποσπάσματα:

Ο Φιλίπ Περέν

Ο Άρθουρ Κλαρκ είχε γράψει στο βιβλίο του «2001: Οδύσσεια του Δι­α­στή­μα­τος» πως όταν βρεθείς στο Διάστημα μπορεί να φοβάσαι το κάθε δευ­τε­ρό­λε­πτο, δε θα βα­ρε­θείς όμως ούτε μια στιγμή...

Ισχύει. Όταν κοιτάζεις το Διάστημα από τη Γη σού φαίνεται σχετικά κοντινό. Άλ­λω­στε, εί­ναι μόνο 400 χιλιόμετρα μακριά. Όταν όμως φτάσεις εκεί, τα πάντα αλλάζουν. Κατ’ αρ­χήν βρί­σκε­σαι έξω από τον γαλάζιο μανδύα. Το ύψος της ατμόσφαιρας που μας περιβάλ­λει εί­ναι μόνο 100 χμ. Μετά υπάρχει μόνο σκοτάδι. Διαβάζεις τους με­τρη­τές που σου δεί­χνουν για πόσες ακόμα μέρες θα έχεις αέρα. Γρήγορα συ­νει­δη­το­ποι­είς πως ό,τι γνωρί­ζεις (η ζω­ή, το φως) βρίσκεται μόνο στη Γη.

Μέσα στο σκοτάδι το αχανές Διάστημα φαντάζει εχθρικό. Εκεί θα φοβηθείς. Ίσως έ­χει να κά­νει με την εξέλιξή μας ως είδος. Κάποτε ζούσαμε σε σπηλιές. Υπήρχε φόβος τη νύ­χτα. Πι­στεύ­ω πως ακόμη κουβαλάμε τη μνήμη αυτού του φόβου. Σαν το κακό να συμ­βαί­νει μό­νο στο σκοτάδι και όχι στο φως.

Έπειτα, βέβαια, ένα σωρό πράγματα μπορούν να συμβούν ενώ είσαι στο Διάστημα. Ο κίν­­δυ­νος των μικρομετεωριτών, να χαθείς, να χτυπήσεις κάπου το κράνος σου και πολλά πολ­λά άλλα. Ποτέ μα ποτέ, όμως, δε θα βαρεθείς.

Βλέμμα στραμμένο στον ουρανό. Αντίστροφη μέτρηση. Με τη διαστημική στο­λή και σφι­χτά δεμένος στο κάθισμα του διαστημικού λεωφορείου. Τι σκέ­φτε­στε;

Είναι όπως στις ταινίες. Όμως δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς πολλά. Είσαι εκεί για μια δύ­­σκο­λη αποστολή και πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος. Δεν μπορείς ούτε πρέπει να σκέ­­φτε­σαι τους κινδύνους. Κάνεις αυτό που έχεις εκπαιδευτεί να κάνεις και πα­ρα­μέ­νεις συ­­γκε­ντρω­μέ­νος.

Πρέπει επίσης να είσαι ισορροπημένος. Τόσο με το τεχνικό μέρος της αποστολής όσο και με την εσωτερική επιθυμία σου να απολαύσεις το Διάστημα.

«Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά», λέει ένα ελληνικό τρα­γού­δι. Ε­σάς η Γη πώς σας φάνηκε;

Για να φτάσεις εκεί χρειάζεσαι πολλή εκπαίδευση. Όταν βγαίνεις από το δι­α­στη­μό­πλοι­ο, θε­ω­ρείς ότι θα βρεθείς σε περιβάλλον το οποίο ήδη γνωρίζεις από την εκ­παί­δευ­ση. Νομί­ζεις όμως. Δεν έχει καμία σχέση. Είχα εντυπωσιαστεί από την ομορφιά.

Εάν μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη Γη με έναν πίνακα ζωγραφικής, ο αέρας και η ζω­ή πάνω της βρίσκονται σε ένα στρώμα τόσο λεπτό όσο και η στρώση της μπο­γιάς πά­­νω στον πίνακα. Εκεί ζούμε. Εκεί βρισκόμαστε. Η Γη από το Διάστημα μοιάζει με δι­α­στη­­μό­πλοι­ο. Φαίνεται όμως και τόσο εύθραυστη. Είμαστε τόσο πολλοί και αυ­ξα­νό­μα­στε δι­­αρ­κώς. Για πόσο ακόμη θα υπάρχουν όλα αυτά που μας συντηρούν; Σί­γου­ρα εί­ναι ό­­μορ­φη. Σου δίνεται όμως η εντύπωση πως ένας δυνατός άνεμος να φυ­σή­ξει και θα τα παρασύρει ό­λα.

Το 1965 ο πρώτος Αμερικανός που «περπατάει» στο Διάστημα επιστρέφει πί­σω στη δι­α­στη­μι­κή κάψουλα και λέει: «Είναι η πιο στενάχωρη στιγμή της ζω­ής μου». Εσάς;

Είχα την αίσθηση πως η ζωή μου εκείνη την ώρα τελείωνε. Το όνειρο που είχα από μι­­κρός εκ­πλη­ρώ­θη­κε μεν, αλλά τώρα έφτανε στο τέλος του. Ήξερα ότι από τη στιγ­μή που θα έ­κλει­νε πί­σω μου η καταπακτή, θα ήταν και η αρχή του τέλος του. Όταν έ­χεις εκτεθεί σε τέ­τοια ομορφιά, σε τέτοιες εικόνες, είναι αφάνταστα δύσκολο να τις α­πο­χω­ρι­στείς. Έ­νιωθα οι­κεί­α εκεί και ένα με το περιβάλλον. Πριν επιστρέψω, ένιωσα σαν τον δύτη στην ταινία «Α­πέ­ρα­ντο Γαλάζιο». Αυτόν που θέλει να μείνει για πάντα μέ­σα στο υγρό στοιχείο όπου νιώ­θει τόσο οικεία.

Μπορεί να περιγραφεί η αίσθηση της αιώρησης σε μηδενική βαρύτητα;

Είναι το όνειρο του Ίκαρου. Είναι ελευθερία. Συνειδητοποιείς πόσο τεράστια δύναμη σού α­σκεί η βαρύτητα. Όταν επέστρεψα στη Γη, το πρώτο μου βράδυ στο κρεβάτι εί­χα διαρ­κώς την αίσθηση πως ένα τεράστιο χέρι με πίεζε κάτω και με πατίκωνε. Στο Δι­ά­στη­μα βέ­­βαι­α, όταν έχεις να κάνεις δουλειές, η έλλειψη βαρύτητας έπειτα από λί­γες μέρες κα­τα­­ντά­ει ενοχλητική. Δυσκολεύεσαι να κάνεις τα πλέον απλά πράγματα. Πας να βιδώσεις μια βί­δα, π.χ., και άμα δε στηρίζεσαι κάπου θα στριφογυρνάς εσύ αντί για τη βίδα. Πας να α­νοί­ξεις ένα συρτάρι και α­ντί να έρθει αυτό προς τα εσένα, πας εσύ προς αυτό. Πρέπει να εί­μα­στε σαν τις μαϊμούδες, που έχουν διαρκώς τα πό­δια τους πιασμένα στο δέντρο. Μό­νο ό­ταν έχουμε τα πόδια μας σταθερά μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (09.10.2010) | ΕΙΚΟΝΑ: www.esa.int


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διάστημα


Τα πιο θανατηφόρα ζώα στον πλανήτη!

Από την El

Τα ζώα που ακολουθούν δε δείχνουν να έχουν ιδιαίτερη «συμπάθεια» στο αν­θρώ­πι­­νο γέ­νος. Κάθε άλλο μάλιστα, καθώς κάθε χρόνο ανάμεσα στα θύματά τους, ε­κτός α­πό άλ­λα ζώ­α, περιλαμβάνονται και άνθρωποι.

Η λίστα που ακολουθεί, περιλαμβάνει τους δέκα πλέον φονικούς εκπροσώπους του ζω­ι­κού βασιλείου:

 10  Δηλητηριώδης βάτραχος


Ζει στα δάση της Νότιας Αμερικής, και το δηλητήριό του, είναι αρκετό για να σκο­τώ­σει δέ­κα ανθρώπους.

 9  Αφρικανικός βούβαλος


Ένα ιδιαιτέρως δυνατό ζώο που δε διστάζει να επιτεθεί σε κυνηγούς που τον τραυ­μά­­τι­σαν. Κάθε χρόνο σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους στην Αφρική, από κάθε άλ­λο ζώ­ο.

 8  Πολική Αρκούδα


Το μεγαλύτερο σαρκοφάγο ζώο που ζει στη στεριά, η πολική αρκούδα μπορεί να γί­νει ι­δι­αί­τε­ρα επιθετική σε περίπτωση που αισθανθεί ότι απειλούνται τα μικρά της.

 7  Ελέφαντας


Ζυγίζοντας 16 τόνους οι ελέφαντες, ευθύνονται κάθε χρόνο για περίπου 500 θα­νά­­τους αν­θρώ­πων.

 6  Κροκόδειλος


Το μεγαλύτερο ερπετό στον πλανήτη, μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 3 μέτρα! Κάθε χρό­νο, αρ­κε­τοί άνθρωποι πεθαίνουν από επίθεση κροκόδειλου.

 5  Αφρικανικό λιοντάρι


Ζει σε αγέλη και κυνηγάει ομαδικά. Στην Τανζανία, κάθε χρόνο 70 άνθρωποι πε­θαί­­νουν α­πό επίθεση λιονταριού.

 4  Λευκός καρχαρίας


Εξαιτίας των ταινιών που έχουν γυριστεί με θέμα επιθέσεις του συγκεκριμένου εί­δους σε αν­θρώ­πους, ο λευκός έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου σαν ένα α­πό τα φο­νι­κό­τε­ρα ζώα. Αν και θεωρητικά τα χαρακτηριστικά του τον κα­τα­τάσ­σουν σε ένα α­πό τα φο­νι­κό­τε­ρα είδη του πλανήτη, από το 2000 ευθύνεται για πε­ρί­που 70 επιθέσεις σε αν­θρώ­πους.

 3  Δηλητηριώδης μέδουσα


Από τα πλέον δηλητηριώδη είδη του νε­ρού, κά­θε πλοκάμι της συγκεκριμένης μέ­δου­σας πε­­ρι­­έ­­χει αρκετό δηλητήριο για να σκο­τώ­σει μέ­χρι και 60 ανθρώπους!

 2  Ασιατική κόμπρα


Αν και δεν είναι το πλέον δηλητηριώδες φίδι, η ασιατική κόμπρα είναι η αιτία για πολ­λούς θα­νά­τους κάθε χρόνο στην Ινδία.

 1  Κουνούπι του Νείλου


Το φαινομενικά αθώο κουνούπι δε διαθέτει ούτε δηλητήριο ούτε κανένα άλλο ι­σχυ­ρό μέ­σο ά­μυ­νας ώστε να μπορεί να σκοτώσει. Παρ’ όλα αυτά θεωρείται υ­πεύ­θυ­νο για πολ­λούς θα­νά­τους κάθε χρόνο. Ο λόγος είναι ότι τσιμπώντας, με­τα­φέ­ρουν α­σθέ­νειες ό­πως μα­λά­ρι­α, κί­τρι­νο πυρετό και άλλες. Υπολογίζεται ότι κάθε χρό­νο πά­νω από 700 ε­κα­τομ­μύ­ρι­α άν­θρω­ποι παγκοσμίως, προσβάλλονται από δι­ά­φο­ρες α­σθέ­νειες εξαιτίας ενός τσι­μπή­μα­τος κου­νου­πιού. Από αυτούς, 2 ε­κα­τομ­μύ­ρι­α πε­θαί­νουν.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: ζώα


29 Οκτωβρίου 2011

Μάθημα ζωής (4)

Από την Connie11 και τον Κρίνο

Μια μητέρα αφού γύρισε από τη δουλειά της είδε τη μικρή της κόρη, να έχει πάρει το ψα­λί­δι και να κουρεύεται μόνη της. Νευρίασε πολύ. Την έδειρε και την έστειλε στο δω­μά­τι­ό της χω­ρίς να την αφήσει να της εξηγήσει το λόγο.

Την άλλη μέρα η μητέρα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από το σχολείο της κόρης της. Η δα­σκά­λα τη ρώτησε αν είχε πάει την μικρή να κουρευτεί, διότι, είχε ψείρες.

Κατόπιν πήγε στην κόρη της και την άφησε να της εξηγήσει. Αυτή της είπε ότι κου­ρεύ­τη­κε μό­νη της επειδή δεν είχαν την οικονομική άνεση να την πάει στο κομ­μω­τή­ριο.

Η μητέρα τότε κατάλαβε το λάθος της και ζήτησε συγγνώμη.

● ● ● ● ●

Oι μεγάλοι αρκετές φορές μπορεί να πληγώσουνε τα παιδιά χωρίς να το θέλουν. Θα πρέ­πει να αφήνουν τα παιδιά να τους εξηγήσουν τον λόγο προτού τα τιμωρήσουν.



Το πιο γαλάζιο ποτάμι

Από την El

Ο παγετώνας Πίτερμαν, ο μεγαλύτερος επιπλέων παγετώνας στο βόρειο η­μι­σφαί­ρι­ο, βρί­σκε­ται στη βορειοδυτική Γροιλανδία και συνδέει το στρώμα πάγου της Γροι­λαν­δί­ας με τον Αρκτικό Ωκεανό. Είναι μια στενή λωρίδα που έχει πλάτος 15 χι­λιό­με­τρα και μήκος 70, της οποίας το πάχος του πάγου κυμαίνεται από πε­ρί­που 600 μέ­τρα στη βάση σε περίπου 30-80 μέτρα στην άκρη.


Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις, περίπου το 80% της μάζας του παγετώνα είναι λιω­μέ­νο νερό. Ρέοντας προς τη θάλασσα το νερό του παγετώνα σχηματίζει αυτό το α­πί­στευ­το γαλάζιο ποτάμι που βλέπετε στις φωτογραφίες.


Αποστολή της Greenpeace διαπίστωσε ότι οι παγετώνες έχουν χάσει περίπου 100 τε­τρα­γω­νι­κά χιλιόμετρα πάγου. Η ποσότητα αυτή είναι αρκετή, για να τρο­φο­δο­τή­σει με νε­ρό μια πόλη σαν την Αθήνα για διάστημα 10 περίπου ετών.



ΠΗΓΗ: www.perierga.gr | ΧΑΡΤΗΣ: www.stratfor.com


Πλανήτης Κρόνος

Ο Κρόνος είναι ο δεύτερος σε μέγεθος πλανήτης και ο πιο εντυπωσιακός από όλους. Το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του γνώρισμα είναι ένα πολύ εκτεταμένο σύστημα δακτυλίων, οι ο­ποί­οι τον περιβάλλουν πάνω από τον ισημερινό του σε ένα πλάτος μεγαλύτερο από τη διάμε­τρό του.

Ο Κρόνος

Πιστεύεται ότι οι δακτύλιοι δημιουργήθηκαν από την καταστροφή δορυφόρων του Κρό­νου λό­γω συγκρούσεων με κομήτες ή μετεωρίτες. Αποτελούνται από αμέτρητα κομ­μά­τια πά­γου και πέτρας, που το μέγεθός τους κυμαίνεται από την άμμο μέχρι έ­να μικρό σπίτι! Με­γά­λο μέρος των κενών τους καταλαμβάνεται από σκόνη.


Κατασκευάστε εδώ τους δακτυλίους του Κρόνου.

Είναι λίγο πιο μικρός (και πολύ πιο ελαφρύς) από το Δία και του μοιάζει σε αρκετά χα­ρα­­κτη­ρι­στι­κά. Αποτελείται κι αυτός κυρίως από αέρια, ενώ στο κέντρο του πι­στεύ­ε­ται ότι υ­­πάρ­χει ένας συμπαγής πυρήνας από πέτρα και πάγο, περίπου ίσος με 15 πλα­νή­τες σαν τη Γη.

Γη και Κρόνος

Η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο (97%), ενώ στην επιφάνειά του πνέ­ουν ισχυροί άνεμοι με ταχύτητες περίπου 1.500 χλμ. την ώρα. Ο Κρόνος κάνει μία πλήρη περιστροφή σε 10 γήινες ώρες περίπου, ενώ για μια πλή­ρη πε­ρι­φο­ρά γύρω από τον Ήλιο απαιτούνται σχεδόν 30 γήινα χρόνια.


ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, www.sfinaki.gr, www.kakophone.com/kakorama, www.astro.noa.gr | ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ:
geogr.eduportal.gr | ΕΙΚΟΝΕΣ: asteriskos.wordpress.com, serenity1.wordpress.com, podilato98.blogspot.gr




28 Οκτωβρίου 2011

Πόσων χρονών είμαι;

ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Η Άννα γεννήθηκε το 2000. Πόσων χρονών θα είναι όταν τελειώσει το δη­μο­τι­κό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα είναι 12 χρονών.

Σωστά!     Μάλλον     Εξαρτάται...

Όχι, δεν ξεχάσαμε τα μαθηματικά μας. Απλώς, τα πράγματα με τον χρόνο (όπως και με πολ­λά στη ζωή μας) είναι σχετικά:

● Η Άννα γεννήθηκε το 2000, επειδή έχει επικρατήσει η χρονολόγηση από τη γέν­νη­ση του Χριστού. Αν ζούσε στην Κίνα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι γεννήθηκε το 4460, ε­­φό­σον ο παραδοσιακός πολιτισμός της χώρας ξεκινά τη μέτρηση των χρο­νο­λο­γι­ών α­πό το «δι­κό μας» 2460 π.Χ.

● Από την άλλη, θα είναι 12 χρονών, επειδή γεννήθηκε στη Γη. Αν υποθέσουμε ότι κα­­τοι­κού­σε στον Άρη, η ηλικία της θα ήταν διαφορετική. Το έτος εκεί διαρκεί δι­πλά­σι­ες (πε­ρί­που) μέρες από το γήινο, άρα θα έκλεινε τα έξι!

Για τα ημερολόγια και τον διαφορετικό τρόπο χρονολόγησης θα μιλήσουμε άλλη φο­ρά. Για την ηλικία μας, όμως, στους άλλους πλανήτες μπορείτε να παίξετε ένα εν­δι­α­φέ­ρον παι­χνί­δι:

 1  Πατήστε στην παρακάτω εικόνα, πληκτρολογήστε την ημερομηνία και το έτος γέν­­νη­σής σας και δείτε πόσων χρονών θα ήσασταν αν ζούσατε στον Άρη.

 2  Κάντε το ίδιο και για τους άλλους πλανήτες (αναφέρονται στα αγγλικά).

 3  Αν θέλετε, σημειώστε τις διαφορετικές ηλικίες σας στα σχόλια!


ΠΗΓΗ: www.kakophone.com/kakorama/EN/



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διάστημαπαιχνίδιαχρόνος


Μάθημα ζωής (3)

Από τον george21

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στον γιο του τι σημαίνει φτώ­χεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μία οι­κο­γέ­νεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέ­σα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε τον γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η... εμπειρία;»
«Ωραία», απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:
● Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις...
● Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα πο­τά­μι δί­χως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλ­λες ο­μορ­φιές...
● Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυ­τοί φω­τί­ζο­νται από τα αστέρια και το φεγγάρι...
● Η αυλή μας φτάνει μέχρι τον φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα...
● Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό...
● Εμείς ακούμε CD. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βα­τρά­χια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται πού και πού από το ρυθμικό τρα­γού­δι του γεί­το­να που εργάζεται στο χωράφι...
● Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυ­τοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύ­ση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα...
● Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συ­να­γερ­μό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γει­τό­νων τους...
● Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, α­ντί­θε­τα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βου­νού, τα ζώ­α τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους...

Ο πατέρας, έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις του γιου του...

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση: «Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτω­χοί είμαστε...»



Κάθε μέρα γινόμαστε φτωχότεροι στο πνεύμα και στην εκτίμηση που έχουμε για τη φύ­ση, και στα σπουδαία έργα του δημιουργού μας. Αγωνιούμε πώς να έ­χου­με, να έ­χου­με, να έ­χου­με όλο και περισσότερα αντί να μας απασχολεί το «να είμαστε».

ΠΗΓΗ: parganews.com



Το άλογο

Ένα διήγημα της El

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια φάρμα ζούσε ένα αλογάκι. Το όνομα του ήταν Ri­cky. Ζού­σε μαζί με την οικογένεια του, την μαμά του, τον μπαμπά του, και την α­δερ­φή του. Ήταν μια πολύ δεμένη οικογένεια, ώσπου μια μέρα ο αγρότης της φάρμας θέ­λη­σε να βάλει το α­λο­γά­κι σε αγώνες. Το κούραζε τόσο πολύ που μετά δεν μπο­ρού­σε ού­τε καν να περ­πα­τή­σει. Και όλα αυτά επειδή ο διαγωνισμός έδινε χρήματα. Ήταν α­πί­στευ­τα αυ­τά που του έ­κα­νε, το βαρούσε και το βασάνιζε, ήταν απλώς άθλιο.

Αδερφή, μπαμπάς, μαμά, Ricky

Μια μέρα πριν τον αγώνα όμως, επειδή το αλογάκι είχε κουραστεί πια, ο μπαμπάς του α­­λό­γου βρήκε μια ιδέα. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να φύγουν, δη­λα­δή να δρα­πε­τεύ­σουν. Την ίδια στιγμή κιόλας άρχισαν να συμμαζεύουν κάποια α­πό τα πράγ­μα­τά τους και αργότερα να αποχαιρετούν τους φίλους τους από τη φάρ­μα. Ό­ταν τελείωσαν προ­σπά­θη­σαν να βεβαιωθούν ότι κανένας άνθρωπος δε θα τους έ­βλε­πε. Τελικά τα κα­τά­φε­ραν.

Το επόμενο πρωί μετά από πολλές ώρες ταξιδιού, έφτασαν σε ένα πανέμορφο λιβάδι. Α­­πο­φά­σι­σαν να μείνουν λίγο εκεί να ξεκουραστούν. Πέρασε αρκετός χρόνος και τε­λι­κά προς το απόγευμα ξύπνησαν. Αφού εξερεύνησαν πρώτα το λιβάδι, συνέχισαν το τα­ξί­δι τους.

Κάποια στιγμή αργότερα, βρήκαν πατημασιές από παπούτσια ανθρώπου. Προ­χω­ρού­σαν δει­λά, ώσπου κάποια στιγμή ένα μικρό κο­ρι­τσά­κι εμφανίστηκε μπροστά τους. Το κο­ρι­­τσά­κι α­μέ­σως φώναξε τη μα­μά του και άρχισε να τα χαϊδεύει. Ήταν πο­λύ γλυκό και ό­μορφο κο­ρί­τσι και τα άλογα το συμπάθησαν αμέσως. Μετά από λίγο ήρ­θε η μα­μά του κο­ρι­τσιού που ήταν πολύ φιλόζωη και είχε και εκείνη μια φάρμα. Με­τά από πολ­λή προ­σπάθεια του κο­ρι­τσιού η μητέρα πείστηκε και πήρε τα άλογα στη φάρμα της. Δεν ήταν και τόσο μακριά και ευτυχώς για τα άλογα έφτασαν γρή­γο­ρα και έ­κα­τσαν να ξεκουραστούν. Αργότερα τα ά­λο­γα έτρεξαν να γνωρίσουν τα ζώ­α της φάρ­μας εκείνης. Ήταν όλα πολύ καλά ζώα αλλά και συμπαθητικά.

Γρήγορα έγιναν όλοι πολύ καλοί φίλοι. Όσο για τον παλιό αγρότη των αλόγων έ­τρε­χε ό­λη μέ­ρα από εδώ και από εκεί για να τα βρει. Η μαμά του κοριτσιού ήταν πολύ κα­λή και σε­βό­ταν ό­λα τα ζώα. Η ζωή των αλόγων περνούσε όλο και πιο όμορφη και αυ­τά πιο χα­­ρού­με­να...


27 Οκτωβρίου 2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ
(περιεχόμενα)

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

● Οικογένεια (τέχνη στα δάχτυλα)
● Μια οικογένεια ανάμεσα στις άλλες
● Προβλήματα μιας σύγχρονης οικογένειας (κουίζ)
● Σπίτι μου σπιτάκι μου (τραγούδι)
● Το πιο σημαντικό σε μια οικογένεια - διάφοροι μαθητές (3 αναρτήσεις)
● Τι είναι αυτό; - Anthony12 (ταινία)

ΓΕΙΤΟΝΙΑ - ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

● Η γειτονιά μου - Σταχτοπούτα
● Για να ζούμε μαζί, χρειαζόμαστε κανόνες! (κουίζ)

ΑΝΑΓΚΕΣ

● Το αλφαβητάρι των αναγκών μας
● Ταξινομήστε τις ανάγκες μας (παιχνίδι)
● Οι ανάγκες μας (σταυρόλεξο)
● Οι ανάγκες μας (κουίζ)
● Αγαθά που χρειαζόμαστε (κρυπτόλεξο)
● Αγαθά που χρειαζόμαστε (κουίζ)
● Καταναλώνουμε ή υπερκαταναλώνουμε; (τεστ)
● Ετικέτες και σύμβολα στα προϊόντα (κουίζ)
● Σήματα και ετικέτες (ταξινόμηση)
● Αγαθά και επαγγέλματα (σταυρόλεξο)
● Επαγγέλματα της στεριάς και της θάλασσας (διαδραστικές παρουσιάσεις)
● Φαντασία στη Μελέτη - Λύκαινα
● Ακολουθώντας τη γραμμή παραγωγής
● Το ταξίδι μιας καρέκλας (διαδραστική εξάσκηση)
● Επαγγέλματα που προσφέρουν υπηρεσίες (κρυπτόλεξο)

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

● Το νόμισμά μας
(1) Το σύμβολο του ευρώ
(2) Τα χαρτονομίσματα του ευρώ
(3) Τα κέρματα του ευρώ (κοινή όψη)
(4) Τα κέρματα του ευρώ (εθνικές όψεις)
(5) Οι όψεις των κερμάτων της Ελλάδας
(6) Τα αναμνηστικά κέρματα της Ελλάδας
● Τα λεφτά μου - Χιονάτη
● Τα χαρτονομίσματά μας - διάφοροι μαθητές
● Ελιά - Zoe01
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Μου χρωστάς, δε σου χρωστάω

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

● Τα ανθρώπινα δικαιώματα
(1) Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
(2) Τα 30 ανθρώπινα δικαιώματα σε βίντεο
(3) Σύντομη ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
(4) Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
(5) United (τραγούδι)
● Γαλλική Επανάσταση και ανθρώπινα δικαιώματα
● Δικαιώματα και υποχρεώσεις

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
(εδώ)

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
(εδώ)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

● Η καλύτερη επικοινωνία (διαφήμιση)
● Ξύρισαν τα μαλλιά τους για τον άρρωστο συμμαθητή τους
● Στιγμές που μας δίνουν ελπίδα - Anthony12

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ - ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

● Βάλτε τον ρατσισμό στη θέση του! (διαφήμιση)
● Δεν είναι οι άνθρωποι το πρόβλημα (σκίτσο)
● Μια γιορτή στου Νουριάν (θέατρο) ● Παιδιά της ίδιας Γης (τραγούδι)
● Μικρές χαρές (ταινία)
● Μπορώ να τα καταφέρω! - Connie11
● Νοηματική γλώσσα
● Ο Θωμάς (διήγημα)
● Ο Σκοτεινούλης και ο Φωτεινούλης - Fofikos1406 (παραμύθι)
● Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες
● Εικονογράμματα των παραολυμπιακών αθλημάτων (3 αναρτήσεις)
● Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι (παρουσίαση)
● Όταν η φύση διδάσκει τη διαφορετικότητα (διαφήμιση)
● Πίστη: Το σκυλί με... πίστη - May
● Προκαταλήψεις ● Παλιά κλισέ (κόμικς)
● Ρατσιστικά φαινόμενα στη Χώρα της Γεωμετρίας! (σκίτσο)
● Τα γυαλιά της διαφορετικότητας (κινούμενα σχέδια)
● Τα φιλαράκια παίζουν μπάσκετ (διαφήμιση)
● Το ηχηρό χαμόγελο της διαφορετικότητας
● Το υπέροχο ποίημα! - Connie11
● Το χαρούμενο λιβάδι (διήγημα)
● (1) Ζωντανεύοντας το «Χαρούμενο λιβάδι»
● (2) Ζωγραφίζοντας το «Χαρούμενο λιβάδι»
● Χορεύοντας με... ανήκουστους ήχους (διήγημα)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Αθλητισμός, όχι βία-ρατσισμός
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Για τα παιδιά
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Εγώ, εσύ κι εμείς

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

● Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (κρυπτόλεξο)
● Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (σταυρόλεξο)
● Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (κουίζ)
● Τα ΜΜΕ στη διάρκεια του 20ού αιώνα (ταξινόμηση)
● Η τηλεόραση - Vans333Dp
● Η μετάδοση της τηλεοπτικής εικόνας (διαδραστική εξάσκηση)
● Το κρυπτόλεξο της τηλεόρασης (παιχνίδι)

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

● Έθνος και κράτος (κουίζ)
● Το πολίτευμα της Ελλάδας
(1) Οι Πρόεδροι της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας
(2) Οι κυβερνήσεις της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας
● Τα σύμβολα της Ελληνικής Δημοκρατίας
(1) Η σημαία της Ελλάδας
(2) Το εθνόσημο της Ελλάδας
(3) Ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας
● Η διοικητική διαίρεση της Ελλάδας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

● Ο κόσμος της Λιλιπούπολης
● Μέσα στην αίθουσα της Βουλής
● Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
● Ναι ή όχι στους φόρους; (κουίζ)
● Με αφορμή την πολιτική επικαιρότητα - διάφοροι μαθητές (5 αναρτήσεις)
● Γιατί κάνουμε Ιστορία;
● Πέντε παγκόσμια προβλήματα (ταξινόμηση)
● Πόλεμος και προσφυγιά
● Ο πρόσφυγας (τραγούδι)
● Οι καραμέλες της αγάπης
● Σε ποιον ανήκει αυτή η ιστορία;
● Τα βότσαλα της προσφυγιάς
● Είναι στα μόριά μας (ταινία)
● Ο Μεγάλος Δικτάτωρ (ταινία)
● Egghunt (κινούμενα σχέδια)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Αν
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Αν όλα τα παιδιά της Γης
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Για την Ελλάδα (Και πάντα ν’ αγωνίζομαι...)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Η συνέλευση των ποντικών
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Κάποτε θά ’ρθουν
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Λαέ της Λιλιπούπολης (από τη Λιλιπούπολη)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Ο ανθρωπάκος
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Ο πόλεμος των ζουζουνιών
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Ο Φακής (1) (2)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Το τραγούδι του δήμαρχου Χαρχούδα (από τη Λιλιπούπολη)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Το τραγούδι του Παπαγάλου (από τη Λιλιπούπολη)
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Το τρελοβάπορο
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Τώρα μη μιλάς
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Give Peace a Chance
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Imagine
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: One Day
● ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Tell Me Why

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

● Σύμβολα γνωστών θρησκειών (ταξινόμηση)



Μάθημα ζωής (2)

Από τον george21

Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας τεσσάρων ετών γιος του, πή­ρε μια πέτρα και γρατζούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου.

Στον θυμό του απάνω, ο άνδρας πήρε το χέρι του παιδιού του και χρη­σι­μο­ποι­ώ­ντας έ­να γαλ­λι­κό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές... Στο νοσοκομείο το παιδί έ­χα­σε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλών σπασιμάτων.

Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του, με τα παραπονεμένα μάτια γεμάτα πόνο τον ρώ­­τη­σε: «Μπα­μπά, πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι;»

Το άτομο, βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του και το κλώτσησε πολλές φορές. Σκε­πτό­με­νος αυτό που έκανε, βρισκόμενος μπροστά στο αυτοκίνητό του και βλέ­πο­­ντας ξανά τις γρα­τζου­νιές, αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέ­τρα: «ΜΠΑ­ΜΠΑ ΣΕ Α­ΓΑ­ΠΩ»

● ● ● ● ●

Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται,
ενώ οι άνθρωποι είναι για να αγαπηθούν.


ΠΗΓΗ: forum.the-west.gr | ΕΙΚΟΝΑ: www.facebook.com/eleftherosou.kai.skepsou



Πλανήτης Δίας

Ο Δίας είναι το μεγαλύτερο σώμα του ηλιακού μας συστήματος. Είναι πραγματικά τε­ρά­­στι­ος: Θα μπορούσε να περιλάβει στο εσωτερικό του όλους τους πλανήτες και τους δο­ρυ­φό­ρους τους!

Γη και Δίας

Συγκροτείται από τεράστιες ποσότητες αερίων, τα οποία περιστρέφονται γύρω από έ­ναν μι­κρό στερεό πυρήνα. Δεν έχει επιφάνεια και η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυ­ρί­ως από υ­δρο­γό­νο (90%). Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η μεγάλη κόκκινη κη­λί­δα, που πι­στεύ­ε­ται ότι είναι ένας τεράστιος μόνιμος κυκλώνας.

Ο Δίας

Περιστρέφεται πάρα πολύ γρήγορα γύρω από τον άξονά του (σχεδόν σε 10 γήινες ώ­ρες), πιο γρήγορα από όλους τους πλανήτες. Ολοκληρώνει μια πλήρη περιφορά γύ­­ρω α­πό τον Ήλιο σε περίπου 12 γήινα χρόνια.

Ο Δίας, τέλος, έχει ένα αμυδρό σύστημα δακτυλίων, που αποτελούνται κυρίως από μι­­κρο­σκο­πι­κά σωματίδια, και 63 γνωστούς δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος από αυ­τούς, ο Γα­νυ­μή­δης, έχει διάμετρο μεγαλύτερη από εκείνην του Ερμή.


ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, www.sfinaki.gr, www.kakophone.com/kakorama, www.astro.noa.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: korinos.blogspot.com, www.celestiamotherlode.net, podilato98.blogspot.gr




Αναμνήσεις από τον πόλεμο (1)

Η May βρίσκει στο διαδίκτυο μαρτυρίες ανθρώ-
πων που βίωσαν τον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο

Η γιαγιά Αγγελική θυμάται...

Τον Ιανουάριο του 1942 τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής που βρίσκονταν στην πε­ρι­ο­χή μας, κυνηγούσαν τους Ιταλούς συμμάχους των. Ο πατέρας της γιαγιάς μου έ­κρυ­ψε έναν Ι­τα­λό αξιωματικό ο οποίος είχε έρθει στην αυλή του και ζητούσε φα­γη­τό και κατα­φύγιο. Οι Γερ­μα­νοί τον έψαχναν...

Ο πατέρας της γιαγιάς μου τον έκρυψε στο άδειο βαρέλι του κρασιού. Στο τέλος ο Ι­τα­λός σώ­θη­κε από τη μανιώδη καταδίωξη των Γερμανών που σήμαινε εκτέλεση...



Η γιαγιά Παρασκευή θυμάται...

Οι Ιταλοί έφτασαν τη Δευτέρα, ενώ οι άνθρωποι ήταν ακόμη στα αμπέλια και τρυ­γά­γα­νε. Τό­τε είδαν πέντε, έξι ιταλικά αεροπλάνα που πήγαν να βομβαρδίσουν την Κα­κιά Σκάλα (πε­ρι­ο­χή μεταξύ Μεγάρων και Κινέττας). Όλες οι βόμβες που ρίξανε έ­πε­σαν στη θάλασ­σα.

Ένας Μεγαρίτης ειδοποίησε τους ανθρώπους που ήταν στ’ αμπέλια ότι οι Ιταλοί μάς κή­ρυ­ξαν τον πόλεμο. Τότε όλοι φύγανε και πήγαν στα σπίτια τους. Ύστερα μα­ζεύ­τη­καν πα­λι­κά­ρια για να πολεμήσουν. Πολεμούσαν, νικούσαν τους Ιταλούς και χτυ­πού­σαν τις κα­μπά­νες για κάθε χωριό που έπαιρναν.

Τον Απρίλιο μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Μετά βομβάρδισαν το λιμάνι του Πει­ραι­ά, την παραλία των Μεγάρων (στον Άγιο Νικόλα στην Πάχη). Έγινε και αερομαχία και έπεσε έ­να αγγλικό αεροπλάνο στην περιοχή του Αϊ-Γιάννη του Χορευταρά.



Ο παππούς Σπύρος θυμάται...

Δύσκολα εκείνα χρόνια που με τα λίγα πολεμικά μέσα αλλά με μεγάλη ψυχή α­γω­νι­στή­κα­με και πολεμήσαμε στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Θυμάμαι τις δύσκολες μέρες που πο­λε­μού­σα­με στα βουνά της Ηπείρου χωρίς ζεστά ρούχα και τρόφιμα. Πε­ρι­μέ­να­με να μας στεί­λου­νε μάλλινα ρούχα και τρόφιμα για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Πολ­λοί από μας έ­πα­θαν κρυοπαγήματα και αναγκάστηκαν να κόψουν χέρια και πόδια για να μην πε­θά­νουν.

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έκανε μεγάλο αγώνα για να βοηθήσει τους πολεμιστές που εί­χαν ανάγκη. Τους πήγαιναν τρόφιμα και ρούχα, επίσης βοηθούσαν τους χτυ­πη­μέ­νους Έλ­λη­νες.

Όλοι μας όμως είμαστε υπερήφανοι που καταφέραμε να διώξουμε τους κατακτητές και να ζεί­τε τώρα εσείς ελεύθεροι.



Η γιαγιά Ελένη θυμάται...

Το 1941, στην Κατοχή, οι άνθρωποι πεινούσαν πάρα πολύ. Όσοι είχαν διάφορα πράγ­μα­τα τα αντάλλασσαν με αυτούς που είχαν λάδι ή σιτάρι για να μπορέσουν να ζή­σουν. Υπήρχε το συσσίτιο που έδιναν λίγο πιο πάνω από το κτήριο που σήμερα στε­γά­ζε­ται το Αρ­χαι­ο­λο­γι­κό Μουσείο Μεγάρων, και πήγαιναν οι άνθρωποι με το κα­τσα­ρο­λά­κι για να πάρουν λίγο φα­γη­τό. Επίσης έστελνε και η Αμερική για να ζήσουν οι άνθρωποι. Μερικά παιδιά πή­γαι­ναν γύρω από τα σημεία που τρώγανε οι Γερμανοί και έπαιρναν από τα σκουπίδια ό,τι έ­βρι­σκαν: φύλλα από λάχανα, μήλα μι­σο­φα­γω­μέ­να, φλούδες από τις πα­τάτες κ.ά. και με­ρι­κές φορές έκλεβαν ό,τι μπορούσαν. Σε άλ­λες πόλεις της Ελλάδας, ό­πως στην Αθήνα πέ­θαι­νε πάρα πολύς κόσμος από την πεί­να.

Στα Μέγαρα, μια Κυριακή απόγευμα, σκοτώσανε έναν Ιταλό στην περιοχή «Έξω Βρύ­ση». Τη Δευτέρα το πρωί είχαν περικυκλωθεί όλα τα Μέγαρα από Γερμανούς και Ι­τα­λούς οι ο­ποί­οι μπήκαν μέσα στην πόλη και ψάχνανε τα σπίτια. Πήρανε όλους τους ά­ντρες και τους πή­γα­νε στην πλατεία Ηρώων. Είχανε αποφασίσει να τους ε­κτε­λέ­σουν. Ο τότε δήμαρχος Θε­ό­δω­ρος Τσεκές μαζί με τον δεσπότη Ιάκωβο μεσολάβησαν για να μην τους εκτελέσουν. Ο Γερμανός αξιωματικός επέμενε ότι θα τους εκτελέσει. Τό­τε αυτοί μπήκαν μπροστά στους Με­γα­ρί­τες και είπαν να εκτελέσουν πρώτα αυτούς και μετά τους άλλους. Οι Γερ­μα­νοί δεν τους εκτέλεσαν και γλίτωσαν οι άνθρωποι.

Στη σημερινή πλατεία «Εθνικής Αντιστάσεως» οι Γερμανοί είχαν κρεμάσει δέκα Με­γα­ρί­τες.



Μεγάλο πρόβλημα πείνας

Στα χρόνια της Κατοχής οι Έλληνες αντιμετώπισαν μεγάλο πρόβλημα πείνας. Τα Μέ­γα­ρα ε­πει­δή είναι αγροτική περιοχή δεν αντιμετώπισαν τόσο έντονα το πρόβλημα αυ­τό. Κάθε οι­κο­γέ­νει­α είχε το δικό της σιτάρι. Έτσι αν και είχαν πολλές ελλείψεις κα­τά­φερ­ναν να ε­πι­βι­ώ­σουν τα δύσκολα αυτά χρόνια.

Για τα μικρά παιδιά ο Ερυθρός Σταυρός μοίραζε συσσίτιο στα σχολεία. Κάθε παιδάκι κρα­τού­σε στο χέρι μια καρτέλα για να σημειώνουν ότι πήρε τη μερίδα του και ένα κα­τσα­ρο­λά­κι. Το φαγητό ήταν συνήθως όσπρια και πλιγούρι. Το πλιγούρι το έ­φτια­χναν από σπα­σμέ­νο σιτάρι.

Πολλές φορές έρχονταν στα Μέγαρα ξένοι πεινασμένοι και εξαντλημένοι άνθρωποι που οι Με­γα­ρί­τες τους έδιναν λίγο ψωμί ή ένα αβγό για να μπορέσουν να ζήσουν. Άλ­λοι τα κα­τά­φερ­ναν και άλλοι όχι.

Οι Μεγαρίτες πήγαιναν στο κάμπο και μάζευαν χόρτα και μαζί με καλαμποκάλευρο έ­φτια­χναν πίτες. Με καλαμποκάλευρο επίσης έφτιαχναν ένα είδος ψωμιού που το πε­ρι­έ­χυ­ναν με πετιμέζι και το έτρωγαν σαν γλύκισμα που το έλεγαν μπομπότα. Είχαν ό­σπρι­α κρασί και λάδι. Έτσι λοιπόν μπορούμε να πούμε πως οι Μεγαρίτες μπορεί να πεί­να­σαν στην κα­το­χή αλλά δε λιμοκτόνησαν.

ΠΗΓΗ: ;

| πρώτο μέρος | δεύτερο μέρος |


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Ιστορία


Αναμνήσεις από τον πόλεμο (2)

Η May εντοπίζει στο διαδίκτυο συνεντεύξεις ανθρώ-
πων που βίωσαν τον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο

Ο παππούς Λεωνίδας θυμάται...

Ερ.: Πώς ήταν η ζωή τότε παππού;

Απ.: Οι άνθρωποι πείναγαν πολύ. Έτρωγαν ό,τι έβρισκαν για να μην πεθάνουν από την πεί­να. Σφαγμένους γαϊδάρους και γάτες. Κι αυτό γιατί οι Ιταλοί πήγαιναν στα σπί­τια κι έ­παιρ­ναν τα τρόφιμα όπως κρέας, λάδι και σιτάρι και οι Έλληνες λι­μο­κτο­νού­σαν.

Ερ.: Θυμάσαι κάποιο περιστατικό;

Απ.: Ένας Ιταλός πήγαινε με ένα υδροφόρο στην Έξω Βρύση για να πάρει νερό και να το πά­ει στο Μεγάλο Πεύκο (Ν. Πέραμος). Τότε κατέβηκαν από τα βουνά δυο Έλ­λη­νες α­ντάρ­τες. Ο Ιταλός τους έδωσε να καπνίσουν τσιγάρο, έβαλε το χέρι μέσα στην τσέπη του για να τους δώσει σπίρτα να ανάψουν το τσιγάρο και έβγαλε όπλο σκό­τω­σε τον έ­ναν Έλληνα. Ο άλλος Έλληνας τράβηξε το όπλο του και τραυμάτισε θα­νά­σι­μα τον Ιταλό. Οι Γερμανοί που ήταν στο Μεγάλο Πεύκο και περίμεναν το νερό είδαν ότι ο Ιταλός άρ­γησε και ήρθαν στα Μέγαρα. Πήγανε στην Έξω Βρύση και εί­δαν τον σκοτωμένο Ιταλό. Τότε άρχισαν να παίρ­νουν άντρες πάνω από 16 ετών έως και 50 ετών από την περιοχή Πλακάκια μέχρι τη Έ­ξω Βρύση. Όσους πήρανε τους συ­γκέ­ντρω­σαν στην πλατεία Ηρώων και απ’ αυτούς διά­λε­ξαν 10 άτομα και τους έκλεισαν στη φυλακή. Τους βασάνιζαν για να μαρτυρήσουν. Με­ρι­κοί Μεγαρίτες κρύφτηκαν στα βουνά για να μην τους πιάσουν οι Γερ­μανοί.

Στο σπίτι μας έμεναν 30 Γερμανοί. Οι Γερμανοί ήταν κύριοι και άμα δεν τους πει­ρά­ζα­με δε μας πεί­ρα­ζαν και δε μας έπαιρναν τίποτα.

Στην Πάχη είχαν αράξει δυο ελληνικά καράβια φορτωμένα με κριθάρι. Μετά πέρασαν πέ­ντε γερμανικά αεροπλάνα και τα βύθισαν. Τότε ο κόσμος επειδή πεινούσε έπαιρνε απ’ τη θά­λασ­σα το βρωμοκρίθαρο και το άλεθαν στον μύλο και το έτρωγαν.

Στο Λουτρόπυργο περνούσε ένα τρένο με Γερμανούς αλλά δεν είχαν βάλει στα μπρο­στι­νά βα­γό­νια Έλληνες, (έτσι συνήθιζαν να κάνουν ώστε αν γινόταν κάποιο σα­μπο­τάζ να σκο­τώ­νο­νταν οι Έλληνες). Οι Έλληνες αντιστασιακοί είχαν βάλει εκρηκτικά στις γραμμές και το τρέ­νο ανατινάχτηκε. Την επόμενη μέρα οι Γερμανοί έφτιαξαν κρε­μά­λες και κρέμα­σαν 10 Έλ­λη­νες.

Εγώ τότε ήμουν 9 ετών και φύλαγα 5 πρόβατα στην περιοχή της Ι.Μ. Αγ. Βαρβάρας. Μια μέ­ρα ήρθαν οι Ιταλοί να μου πάρουν ένα πρόβατο. Εγώ δεν το έδινα. Με χτύ­πη­σαν και ήρ­θα κλαίγοντας στα Μέγαρα αλλά το πρόβατο δε μου το πήρανε.

Ερ.: Εσείς είχατε να φάτε;

Απ.: Εμείς ήμασταν αγρότες και είχαμε σιτάρι, φακές, φασόλια, κουκιά, κριθάρι και κα­λα­μπό­κι.



Ο παππούς Βαγγέλης και η γιαγιά Καλλιόπη θυμούνται...

Γιαγιά και παππού πώς αντιμετωπίσατε την πείνα στην κατοχή το 1940;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Τρώγαμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας, όπως χόρτα, καλαμπόκι, φλούδες α­πό πα­τά­τες, χαρουπάλευρο, δηλαδή αλεύρι από χαρούπια, κριθάρι, γιατί την εποχή ε­κεί­νη στην Πάχη είχε βουλιάξει ένα καράβι και στις αποθήκες του είχε κριθάρι. Είχε μαυ­ρί­σει. Το εί­χαν αλέσει, είχε γίνει σαν κοπριά και το έτρωγαν ο κόσμος από α­νά­γκη.

Πώς ζήσατε τον πόλεμο;

ΓΙΑΓΙΑ: Ζήσαμε με πολύ φόβο και αγωνία για τους συγγενείς μας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ζήσαμε με πολλή πείνα και με πολλούς βομβαρδισμούς.

Τι σας συγκλόνισε που σας έμεινε χαραγμένο στη μνήμη; Τι σας φόβισε;

ΓΙΑΓΙΑ: Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι όταν ένα πρωί, όπως κάθε μέρα, ξε­κι­νή­σα­με να πάμε στην περιοχή «Καντήλι» να σπάσουμε πέτρες στον δρόμο. Ε­κεί­νο το πρωι­νό εγώ δεν πήγα γιατί δεν πρόλαβα το αυτοκίνητο και ήμουν πολύ τυ­χε­ρή για­τί ε­κείνη την ημέρα, την ώρα που είχαν μοιράσει το συσσίτιο και έτρωγαν πέρασε έ­να αμε­ρικανικό α­ε­ρο­πλά­νο και βομβάρδισε την περιοχή. Όσοι ήταν εκεί σκο­τώ­θη­καν όλοι. Αυ­τό με συ­γκλό­νι­σε πολύ και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

ΠΗΓΗ: ;

| πρώτο μέρος | δεύτερο μέρος |


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Ιστορία