31 Οκτωβρίου 2011

Γλυκιά συνταγή

Από την
Connie11
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Μικρά cheese cake της στιγμής

Χρόνος προετοιμασίας: 20΄ - Για 24 τεμάχια

Για τις βάσεις:
● 1 πακέτο ΠΤΙ-ΜΠΕΡ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
● 200 g μαλακή μαργαρίνη αλατισμένη
● 50 ml κονιάκ (5 κουταλιές της σούπας)

Εκτέλεση:
1. Θρυμματίζουμε τα μπισκότα με έναν πλάστη.
2. Λιώνουμε τη μαργαρίνη σε ένα κατσαρόλι.
3. Συμπληρώνουμε στη μαργαρίνη το κονιάκ και τα μπισκότα που έχουμε θρυμ­μα­τί­σει και α­να­κα­τεύ­ου­με.
4. Γεμίζουμε ένα κουπάτ (διαμέτρου 6 cm) με μία κουταλιά κάθε φορά από το μείγ­μα μας, πι­έ­ζου­με και ξεφορμάρουμε επάνω σε επιφάνεια με λαδόχαρτο.
5. Αφήνουμε στο ψυγείο να κρυώσουν.

Για την κρέμα:
● 150 g φρέσκο τυρί κρέμα
● 40 g άχνη ζάχαρη (4 κουταλιές της σούπας)
● 300 ml κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά
● Βανίλια σε σκόνη

Εκτέλεση:
1. Χτυπάμε σε ένα μίξερ την κρέμα τυριού μέχρι να μαλακώσει.
2. Προσθέτουμε την άχνη ζάχαρη, την κρέμα γάλακτος και τη βανίλια και συ­νε­χί­ζου­με το χτύ­πη­μα μέχρι να «στέκεται».

Γαρνίρουμε τις βάσεις με την κρέμα και με ποικιλία φρούτων.




Πλανήτης Ποσειδώνας

Ο Ποσειδώνας βρίσκεται πολύ μακριά από τον Ήλιο και η θερμότητα που παίρνει α­πό αυ­τόν είναι ελάχιστη. Στην επιφάνειά του πνέουν πολύ ισχυροί άνεμοι, πιο δυ­να­τοί α­πό κά­θε άλλο πλανήτη: Οι ταχύτητές τους ξεπερνούν τα 2.000 χλμ. την ώ­ρα!

Ο Ποσειδώνας

Η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, ενώ το γαλάζιο χρώ­μα του, όπως και στον Ουρανό, οφείλεται στο λίγο μεθάνιο που υπάρχει.

Γη και Ποσειδώνας

Όπως και οι άλλοι αέριοι γίγαντες έχει δακτυλίους, τέσσερις τον αριθμό.



ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, sfinaki.gr, kakophone.com/kakorama, astro.noa.gr | ΕΙ-
ΚΟΝΕΣ: people.tribe.net/carpenternj/, en.wikipedia.org, podilato98.blogspot.com




Πλανήτης Ουρανός

Ο τρίτος σε μέγεθος πλανήτης βρίσκεται πραγματικά πολύ μακριά: όσο απέχει ο προ­­η­­­γού­με­νος πλανήτης (ο Κρόνος) από τον Ήλιο, άλλο τόσο απέχει αυτός από τον Κρό­νο!

Ο Ουρανός

Ο Ουρανός έχει 27 δορυφόρους και τουλάχιστον 11 λεπτούς δακτυλίους. Καθώς πε­ρι­στρέ­φο­νται γύρω του, τον κάνουν να μοιάζει με τον «στόχο» όπου πετάμε
βελάκια. Αυτό συμβαίνει επειδή, σε αντίθεση με τους υ­πό­λοι­πους πλανήτες, περιστρέφεται σαν να «κυλάει» πάνω στην τρο­χιά του, δηλαδή με τον ένα πόλο πάντα στραμμένο προς τον Ήλιο. Πιθανολογείται ότι αυτό είναι αποτέλεσμα σύ­γκρου­σης με κάποιο άλλο μεγάλο σώμα, η οποία έγινε στην πρώιμη ι­στο­ρί­α του ηλιακού μας συστήματος.

Όπως και οι άλλοι αέριοι γίγαντες, δεν έχει σαφώς κα­θο­ρι­σμέ­νη στερεή ε­πι­φά­νει­α. Η ατ­μό­σφαι­ρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, ενώ το γα­λά­ζιο χρώ­μα του ο­φεί­λε­ται στο λίγο μεθάνιο που υπάρχει.

Γη και Ουρανός

Η περιστροφή γύρω από τον εαυτό του είναι γρήγορη (σχεδόν 17 γήινες ώρες), ε­νώ ε­ξαι­τί­ας της μεγάλης απόστασης από τον Ήλιο, ολοκληρώνει μια πλήρη πε­ρι­φο­ρά γύρω του σε 84 περίπου γήινα χρόνια.


ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, sfinaki.gr, kakophone.com/kakorama, astro.noa.gr | ΕΙΚΟΝΕΣ:
ee.upatras.gr, simmoria.blogspot.com, en.wikipedia.org, podilato98.blogspot.com




30 Οκτωβρίου 2011

Συνέντευξη με έναν αστροναύτη

Συνέντευξη του βε­τε­ρά­νου Γάλλου αστροναύτη
Φιλίπ Περέν στον Αλέξανδρο Κυριακόπουλο

από τις εφημερίδες - Οκτώβριος 2010

Ο Άρθουρ Κλαρκ είχε γράψει στο βιβλίο του «2001: Οδύσσεια του Δι­α­στή­μα­τος» πως όταν βρεθείς στο Διάστημα μπορεί να φοβάσαι το κάθε δευ­τε­ρό­λε­πτο, δε θα βα­ρε­θείς όμως ούτε μια στιγμή...

Ισχύει. Όταν κοιτάζεις το Διάστημα από τη Γη σού φαίνεται σχετικά κοντινό. Άλ­­λω­­στε, εί­ναι μόνο 400 χιλιόμετρα μακριά. Όταν όμως φτάσεις εκεί, τα πάντα αλ­λά­ζουν. Κατ’ αρ­χάς βρί­σκε­σαι έξω από τον γαλάζιο μανδύα. Το ύψος της α­τμό­σφαι­ρας που μας περιβάλ­λει εί­ναι μόνο 100 χμ. Μετά υπάρχει μόνο σκοτάδι. Δια­βά­ζεις τους με­τρη­τές που σου δεί­χνουν για πόσες ακόμα μέρες θα έχεις α­έ­ρα. Γρήγορα συ­νει­δη­το­ποι­είς πως ό,τι γνωρί­ζεις (η ζω­ή, το φως) βρίσκεται μό­νο στη Γη.

Μέσα στο σκοτάδι το αχανές Διάστημα φαντάζει εχθρικό. Εκεί θα φοβηθείς. Ί­σως έ­χει να κά­νει με την εξέλιξή μας ως είδος. Κάποτε ζούσαμε σε σπηλιές. Υ­πήρ­χε φόβος τη νύ­χτα. Πι­στεύ­ω πως ακόμη κουβαλάμε τη μνήμη αυτού του φό­βου. Σαν το κακό να συμ­βαί­νει μό­νο στο σκοτάδι και όχι στο φως.

Έπειτα, βέβαια, ένα σωρό πράγματα μπορούν να συμβούν ενώ είσαι στο Δι­ά­στη­μα. Ο κίν­­δυ­νος των μικρομετεωριτών, να χαθείς, να χτυπήσεις κάπου το κρά­νος σου και πολλά πολ­λά άλλα. Ποτέ μα ποτέ, όμως, δε θα βαρεθείς.

Ο Φιλίπ Περέν

Βλέμμα στραμμένο στον ουρανό. Αντίστροφη μέτρηση. Με τη διαστημική στο­λή και σφι­χτά δεμένος στο κάθισμα του διαστημικού λεωφορείου. Τι σκέ­φτε­στε;

Είναι όπως στις ταινίες. Όμως δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς πολλά. Είσαι εκεί για μια δύ­­σκο­λη αποστολή και πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος. Δεν μπορείς ούτε πρέ­πει να σκέ­­φτε­σαι τους κινδύνους. Κάνεις αυτό που έχεις εκπαιδευτεί να κά­νεις και πα­ρα­μέ­νεις συ­­γκε­ντρω­μέ­νος.

Πρέπει επίσης να είσαι ισορροπημένος. Τόσο με το τεχνικό μέρος της α­πο­στο­λής όσο και με την εσωτερική επιθυμία σου να απολαύσεις το Διάστημα.

«Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά», λέει ένα ελληνικό τρα­γού­δι. Ε­σάς η Γη πώς σας φάνηκε;

Για να φτάσεις εκεί χρειάζεσαι πολλή εκπαίδευση. Όταν βγαίνεις από το δι­α­στη­μό­πλοι­ο, θε­ω­ρείς ότι θα βρεθείς σε περιβάλλον το οποίο ήδη γνωρίζεις από την εκ­παί­δευ­ση. Νομί­ζεις όμως. Δεν έχει καμία σχέση. Είχα εντυπωσιαστεί από την ο­μορ­φιά.

Εάν μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη Γη με έναν πίνακα ζωγραφικής, ο αέρας και η ζω­ή πάνω της βρίσκονται σε ένα στρώμα τόσο λεπτό όσο και η στρώση της μπο­γιάς πά­­νω στον πίνακα. Εκεί ζούμε. Εκεί βρισκόμαστε. Η Γη από το Δι­ά­στη­μα μοιά­ζει με δι­α­στη­­μό­πλοι­ο. Φαίνεται όμως και τόσο εύθραυστη. Είμαστε τό­σο πολ­λοί και αυ­ξα­νό­μα­στε δι­­αρ­κώς. Για πόσο ακόμη θα υπάρχουν όλα αυτά που μας συ­ντη­ρούν; Σί­γου­ρα εί­ναι ό­­μορ­φη. Σου δίνεται όμως η εντύπωση πως ένας δυ­να­τός άνεμος να φυ­σή­ξει και θα τα παρασύρει ό­λα.

Το 1965 ο πρώτος Αμερικανός που «περπατάει» στο Διάστημα επιστρέφει πί­σω στη δι­α­στη­μι­κή κάψουλα και λέει: «Είναι η πιο στενάχωρη στιγμή της ζω­ής μου». Εσάς;

Είχα την αίσθηση πως η ζωή μου εκείνη την ώρα τελείωνε. Το όνειρο που είχα α­πό μι­­κρός εκ­πλη­ρώ­θη­κε μεν, αλλά τώρα έφτανε στο τέλος του. Ήξερα ότι από τη στιγ­μή που θα έ­κλει­νε πί­σω μου η καταπακτή, θα ήταν και η αρχή του τέλος του. Όταν έ­χεις εκτεθεί σε τέ­τοια ομορφιά, σε τέτοιες εικόνες, είναι αφάνταστα δύ­σκο­λο να τις α­πο­χω­ρι­στείς. Έ­νιωθα οι­κεί­α εκεί και ένα με το περιβάλλον. Πριν επιστρέψω, ένιωσα σαν τον δύτη στην ταινία «Α­πέ­ρα­ντο Γαλάζιο». Αυτόν που θέλει να μείνει για πάντα μέ­σα στο υγρό στοιχείο όπου νιώ­θει τόσο οικεία.

Μπορεί να περιγραφεί η αίσθηση της αιώρησης σε μηδενική βαρύτητα;

Είναι το όνειρο του Ίκαρου. Είναι ελευθερία. Συνειδητοποιείς πόσο τεράστια δύ­να­μη σού α­σκεί η βαρύτητα. Όταν επέστρεψα στη Γη, το πρώτο μου βράδυ στο κρε­βά­τι εί­χα διαρ­κώς την αίσθηση πως ένα τεράστιο χέρι με πίεζε κάτω και με πα­τί­κω­νε. Στο Δι­ά­στη­μα βέ­­βαι­α, όταν έχεις να κάνεις δουλειές, η έλλειψη βα­ρύ­τη­τας έπειτα από λί­γες μέρες κα­τα­­ντά­ει ενοχλητική. Δυσκολεύεσαι να κά­νεις τα πλέ­ον απλά πράγματα. Πας να βιδώσεις μια βί­δα, π.χ., και άμα δε στηρίζεσαι κά­που θα στριφογυρνάς εσύ αντί για τη βίδα. Πας να α­νοί­ξεις ένα συρτάρι και α­ντί να έρθει αυτό προς τα εσένα, πας εσύ προς αυτό. Πρέπει να εί­μα­στε σαν τις μαϊ­μού­δες, που έχουν διαρκώς τα πό­δια τους πιασμένα στο δέντρο. Μό­νο ό­ταν έ­χου­με τα πόδια μας σταθερά μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (09.10.2010) - από το προηγούμενο ιστολόγιό μας | ΕΙΚΟΝΑ: esa.int


Τα πιο θανατηφόρα ζώα στον πλανήτη!

Από την
El
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Τα ζώα που ακολουθούν δε δείχνουν να έχουν ιδιαίτερη «συμπάθεια» στο αν­θρώ­πι­­νο γέ­νος. Κάθε άλλο μάλιστα, καθώς κάθε χρόνο ανάμεσα στα θύματά τους, ε­κτός α­πό άλ­λα ζώ­α, περιλαμβάνονται και άνθρωποι.

Η λίστα που ακολουθεί, περιλαμβάνει τους δέκα πλέον φονικούς εκπροσώπους του ζω­ι­κού βασιλείου:

 10  Δηλητηριώδης βάτραχος


Ζει στα δάση της Νότιας Αμερικής, και το δηλητήριό του, είναι αρκετό για να σκο­τώ­σει δέ­κα ανθρώπους.

 9  Αφρικανικός βούβαλος


Ένα ιδιαιτέρως δυνατό ζώο που δε διστάζει να επιτεθεί σε κυνηγούς που τον τραυ­μά­­τι­σαν. Κάθε χρόνο σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους στην Αφρική, α­πό κάθε άλ­λο ζώ­ο.

 8  Πολική Αρκούδα


Το μεγαλύτερο σαρκοφάγο ζώο που ζει στη στεριά, η πολική αρκούδα μπορεί να γί­­νει ι­δι­αί­τε­ρα επιθετική σε περίπτωση που αισθανθεί ότι απειλούνται τα μικρά της.

 7  Ελέφαντας


Ζυγίζοντας 16 τόνους οι ελέφαντες, ευθύνονται κάθε χρόνο για περίπου 500 θα­νά­­τους αν­θρώ­πων.

 6  Κροκόδειλος


Το μεγαλύτερο ερπετό στον πλανήτη, μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 3 μέτρα! Κά­θε χρό­νο, αρ­κε­τοί άνθρωποι πε­θαί­νουν από επίθεση κροκόδειλου.

 5  Αφρικανικό λιοντάρι


Ζει σε αγέλη και κυνηγάει ομαδικά. Στην Τανζανία, κάθε χρόνο 70 άνθρωποι πε­­θαί­­­νουν α­πό επίθεση λιονταριού.

 4  Λευκός καρχαρίας


Εξαιτίας των ταινιών που έχουν γυριστεί με θέμα επιθέσεις του συγκεκριμένου εί­­δους σε αν­θρώ­πους, ο λευκός έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου σαν έ­να α­πό τα φο­νι­κό­τε­ρα ζώα. Αν και θεωρητικά τα χαρακτηριστικά του τον κα­τα­τάσ­σουν σε ένα α­πό τα φο­νι­κό­τε­ρα είδη του πλανήτη, από το 2000 ευθύνεται για πε­ρί­που 70 επιθέσεις σε αν­θρώ­πους.

 3  Δηλητηριώδης μέδουσα


Από τα πλέον δηλητηριώδη είδη του νε­ρού, κά­θε πλοκάμι της συγκεκριμένης μέ­δου­σας πε­­ρι­­έ­­χει αρκετό δηλητήριο για να σκο­τώ­σει μέ­χρι και 60 ανθρώπους!

 2  Ασιατική κόμπρα


Αν και δεν είναι το πλέον δηλητηριώδες φίδι, η ασιατική κόμπρα είναι η αιτία για πολ­λούς θα­νά­τους κάθε χρόνο στην Ινδία.

 1  Κουνούπι του Νείλου


Το φαινομενικά αθώο κουνούπι δε διαθέτει ούτε δηλητήριο ούτε κανένα άλλο ι­σχυ­ρό μέ­σο ά­μυ­νας ώστε να μπορεί να σκοτώσει. Παρ’ όλα αυτά θεωρείται υ­πεύ­θυ­νο για πολ­λούς θα­νά­τους κάθε χρόνο. Ο λόγος είναι ότι τσιμπώντας, με­τα­φέ­ρουν α­σθέ­νειες ό­πως μα­λά­ρι­α, κί­τρι­νο πυρετό και άλλες. Υπολογίζεται ότι κά­θε χρό­νο πά­νω από 700 ε­κα­τομ­μύ­ρι­α άν­θρω­ποι παγκοσμίως, προσβάλλονται α­πό δι­ά­φο­ρες α­σθέ­νειες εξαιτίας ενός τσι­μπή­μα­τος κου­νου­πιού. Από αυτούς, 2 ε­κα­τομ­μύ­ρι­α πε­θαί­νουν.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: ζώα


29 Οκτωβρίου 2011

Μάθημα ζωής (4)

Από τις Connie11 και Κρίνο
Μαθήτριες της
έκτης τάξης

Μια μητέρα αφού γύρισε από τη δουλειά της είδε τη μικρή της κόρη, να έχει πά­ρει το ψα­λί­δι και να κουρεύεται μόνη της. Νευρίασε πολύ. Την έδειρε και την έ­στει­λε στο δω­μά­τι­ό της χω­ρίς να την αφήσει να της εξηγήσει το λόγο.

Την άλλη μέρα η μητέρα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από το σχολείο της κόρης της. Η δα­σκά­λα τη ρώτησε αν είχε πάει την μικρή να κουρευτεί, διότι, είχε ψεί­ρες.

Κατόπιν πήγε στην κόρη της και την άφησε να της εξηγήσει. Αυτή της είπε ότι κου­ρεύ­τη­κε μό­νη της επειδή δεν είχαν την οικονομική άνεση να την πάει στο κομ­μω­τή­ριο.

Η μητέρα τότε κατάλαβε το λάθος της και ζήτησε συγγνώμη.

● ● ● ● ●

Oι μεγάλοι αρκετές φορές μπορεί να πληγώσουνε τα παιδιά χωρίς να το θέλουν. Θα πρέ­πει να αφήνουν τα παιδιά να τους εξηγήσουν τον λόγο προτού τα τι­μω­ρή­σουν.




Το πιο γαλάζιο ποτάμι

Από την
El
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Ο παγετώνας Πίτερμαν, ο μεγαλύτερος επιπλέων παγετώνας στο βόρειο η­μι­σφαί­ρι­ο, βρί­σκε­ται στη βορειοδυτική Γροιλανδία και συνδέει το στρώμα πάγου της Γροι­λαν­δί­ας με τον Αρκτικό Ωκεανό. Είναι μια στενή λωρίδα που έχει πλά­τος 15 χι­λιό­με­τρα και μήκος 70, της οποίας το πάχος του πάγου κυμαίνεται α­πό πε­ρί­που 600 μέ­τρα στη βάση σε περίπου 30-80 μέτρα στην άκρη.


Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις, περίπου το 80% της μάζας του παγετώνα εί­ναι λιω­μέ­νο νερό. Ρέοντας προς τη θάλασσα το νερό του παγετώνα σχη­μα­τί­ζει αυτό το α­πί­στευ­το γαλάζιο ποτάμι που βλέπετε στις φωτογραφίες.


Αποστολή της Greenpeace διαπίστωσε ότι οι παγετώνες έχουν χάσει περίπου 100 τε­τρα­γω­νι­κά χιλιόμετρα πάγου. Η ποσότητα αυτή είναι αρκετή, για να τρο­φο­δο­τή­σει με νε­ρό μια πόλη σαν την Αθήνα για διάστημα 10 περίπου ετών.



ΠΗΓΗ: perierga.gr | ΧΑΡΤΗΣ:
podilato98.blogspot.com (από stratfor.com)


Πλανήτης Κρόνος

Ο Κρόνος είναι ο δεύτερος σε μέγεθος πλανήτης και ο πιο εντυπωσιακός από ό­λους. Το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του γνώρισμα είναι ένα πολύ εκτεταμένο σύστημα δα­κτυ­λί­ων, οι ο­ποί­οι τον περιβάλλουν πάνω από τον ισημερινό του σε ένα πλάτος με­γα­λύ­τε­ρο από τη διάμε­τρό του.

Ο Κρόνος

Πιστεύεται ότι οι δακτύλιοι δημιουργήθηκαν από την καταστροφή δορυφόρων του Κρό­νου λό­γω συγκρούσεων με κομήτες ή μετεωρίτες. Αποτελούνται από α­μέ­τρη­τα κομ­μά­τια πά­γου και πέτρας, που το μέγεθός τους κυμαίνεται από την άμ­μο μέχρι έ­να μικρό σπίτι! Με­γά­λο μέρος των κενών τους καταλαμβάνεται από σκό­νη.



Κατασκευάστε εδώ τους δακτυλίους του Κρόνου.


Είναι λίγο πιο μικρός (και πολύ πιο ελαφρύς) από το Δία και του μοιάζει σε αρ­κε­τά χα­ρα­­κτη­ρι­στι­κά. Αποτελείται κι αυτός κυρίως από αέρια, ενώ στο κέ­ντρο του πι­στεύ­ε­ται ότι υ­­πάρ­χει ένας συμπαγής πυρήνας από πέτρα και πάγο, πε­ρί­που ί­σος με 15 πλα­νή­τες σαν τη Γη.

Γη και Κρόνος

Η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο (97%), ενώ στην επιφάνειά του πνέ­ουν ισχυροί άνεμοι με ταχύτητες περίπου 1.500 χλμ. την ώρα. Ο Κρόνος κά­νει μία πλήρη περιστροφή σε 10 γήινες ώρες περίπου, ενώ για μια πλή­ρη πε­ρι­φο­ρά γύρω από τον Ήλιο απαιτούνται σχεδόν 30 γήινα χρόνια.


ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, sfinaki.gr, kakophone.com/kakorama, astro.noa.gr | ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ: geogr.eduportal.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: asteriskos.wordpress.com, serenity1.wordpress.com, podilato98.blogspot.com




28 Οκτωβρίου 2011

Πόσων χρονών είμαι;

ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Η Άννα γεννήθηκε το 2000. Πόσων χρονών θα είναι όταν τε­λει­ώ­σει το δη­μο­τι­κό; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα είναι 12 χρονών.


Σωστά!   Μάλλον   Εξαρτάται...


Όχι, δεν ξεχάσαμε τα μαθηματικά μας. Απλώς, τα πράγματα με τον χρόνο (όπως και με πολ­λά στη ζωή μας) είναι σχετικά:

● Η Άννα γεννήθηκε το 2000, επειδή έχει επικρατήσει η χρονολόγηση από τη γέν­νη­ση του Χριστού. Αν ζούσε στην Κίνα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι γεν­νή­θη­κε το 4460, ε­­φό­σον ο παραδοσιακός πολιτισμός της χώρας ξεκινά τη μέτρηση των χρο­νο­λο­γι­ών α­πό το «δι­κό μας» 2460 π.Χ.

● Από την άλλη, θα είναι 12 χρονών, επειδή γεννήθηκε στη Γη. Αν υποθέσουμε ό­τι κα­­τοι­κού­σε στον Άρη, η ηλικία της θα ήταν διαφορετική. Το έτος εκεί δι­αρ­κεί δι­πλά­σι­ες (πε­ρί­που) μέρες από το γήινο, άρα θα έκλεινε τα έξι!

Για τα ημερολόγια και τον διαφορετικό τρόπο χρονολόγησης θα μιλήσουμε άλλη φο­ρά. Για την ηλικία μας, όμως, στους άλλους πλανήτες μπορείτε να παίξετε έ­να εν­δι­α­φέ­ρον παι­χνί­δι:

 1  Πατήστε στην παρακάτω εικόνα, πληκτρολογήστε την ημερομηνία και το έ­τος γέν­­νη­σής σας και δείτε πόσων χρονών θα ήσασταν αν ζούσατε στον Άρη.

 2  Κάντε το ίδιο και για τους άλλους πλανήτες (αναφέρονται στα αγγλικά).

 3  Αν θέλετε, σημειώστε τις διαφορετικές ηλικίες σας στα σχόλια!


ΠΗΓΗ: kakophone.com/kakorama/EN/



Μάθημα ζωής (3)

Από τον
george21
Μαθητής της
έκτης τάξης

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στον γιο του τι σημαίνει φτώ­χεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μία οι­κο­γέ­νεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπί­τι, μέ­σα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε τον γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η... εμπειρία;»
«Ωραία», απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:
● Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις...
● Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί έ­να πο­τά­μι δί­χως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υ­πάρ­χουν και άλ­λες ο­μορ­φιές...
● Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυ­τοί φω­τί­ζο­νται από τα αστέρια και το φεγγάρι...
● Η αυλή μας φτάνει μέχρι τον φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα...
● Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό...
● Εμείς ακούμε CD. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βα­τρά­χια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται πού και πού από το ρυθμικό τρα­γού­δι του γεί­το­να που εργάζεται στο χωράφι...
● Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυ­τοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θε­σπέ­σι­α γεύ­ση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα...
● Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συ­να­γερ­μό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φι­λί­α των γει­τό­νων τους...
● Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυ­τοί, α­ντί­θε­τα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πρά­σι­νο του βου­νού, τα ζώ­α τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους...

Ο πατέρας, έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις του γιου του...

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση: «Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μου δίδαξες πό­σο φτω­χοί είμαστε...»



Κάθε μέρα γινόμαστε φτωχότεροι στο πνεύμα και στην εκτίμηση που έχουμε για τη φύ­ση, και στα σπουδαία έργα του δημιουργού μας. Αγωνιούμε πώς να έ­χου­με, να έ­χου­με, να έ­χου­με όλο και περισσότερα αντί να μας απασχολεί το «να εί­μα­στε».

ΠΗΓΗ: parganews.com




Το άλογο

Ένα διήγημα της
El
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια φάρμα ζούσε ένα αλογάκι. Το όνομα του ήταν Ri­cky. Ζού­σε μαζί με την οικογένεια του, την μαμά του, τον μπαμπά του, και την α­δερ­φή του. Ήταν μια πολύ δεμένη οικογένεια, ώσπου μια μέρα ο αγρότης της φάρ­μας θέ­λη­σε να βάλει το α­λο­γά­κι σε αγώνες. Το κούραζε τόσο πολύ που μετά δεν μπο­ρού­σε ού­τε καν να περ­πα­τή­σει. Και όλα αυτά επειδή ο διαγωνισμός έδινε χρή­μα­τα. Ήταν α­πί­στευ­τα αυ­τά που του έ­κα­νε, το βαρούσε και το βασάνιζε, ήταν α­πλώς άθλιο.

Αδερφή, μπαμπάς, μαμά, Ricky

Μια μέρα πριν τον αγώνα όμως, επειδή το αλογάκι είχε κουραστεί πια, ο μπα­μπάς του α­­λό­γου βρήκε μια ιδέα. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να φύ­γουν, δη­λα­δή να δρα­πε­τεύ­σουν. Την ίδια στιγμή κιόλας άρχισαν να συμμαζεύουν κά­ποια α­πό τα πράγ­μα­τά τους και αργότερα να αποχαιρετούν τους φίλους τους α­πό τη φάρ­μα. Ό­ταν τελείωσαν προ­σπά­θη­σαν να βεβαιωθούν ότι κανένας άν­θρω­πος δε θα τους έ­βλε­πε. Τελικά τα κα­τά­φε­ραν.

Το επόμενο πρωί μετά από πολλές ώρες ταξιδιού, έφτασαν σε ένα πανέμορφο λι­βά­δι. Α­­πο­φά­σι­σαν να μείνουν λίγο εκεί να ξεκουραστούν. Πέρασε αρκετός χρό­νος και τε­λι­κά προς το απόγευμα ξύπνησαν. Αφού εξερεύνησαν πρώτα το λι­βά­δι, συ­νέ­χι­σαν το τα­ξί­δι τους.

Κάποια στιγμή αργότερα, βρήκαν πατημασιές από παπούτσια ανθρώπου. Προ­χω­ρού­σαν δει­λά, ώσπου κάποια στιγμή ένα μικρό κο­ρι­τσά­κι εμφανίστηκε μπροστά τους. Το κο­ρι­­τσά­κι α­μέ­σως φώναξε τη μα­μά του και άρχισε να τα χαϊδεύει. Ήταν πο­λύ γλυκό και ό­μορφο κο­ρί­τσι και τα άλογα το συμπάθησαν αμέσως. Μετά από λί­γο ήρ­θε η μα­μά του κο­ρι­τσιού που ήταν πολύ φιλόζωη και είχε και εκείνη μια φάρ­μα. Με­τά από πολ­λή προ­σπάθεια του κο­ρι­τσιού η μητέρα πείστηκε και πήρε τα άλογα στη φάρμα της. Δεν ήταν και τόσο μακριά και ευτυχώς για τα άλογα έ­φτα­σαν γρή­γο­ρα και έ­κα­τσαν να ξεκουραστούν. Αργότερα τα ά­λο­γα έτρεξαν να γνω­ρί­σουν τα ζώ­α της φάρ­μας εκείνης. Ήταν όλα πολύ καλά ζώα αλλά και συ­μπα­θη­τι­κά.

Γρήγορα έγιναν όλοι πολύ καλοί φίλοι. Όσο για τον παλιό αγρότη των αλόγων έ­τρε­χε ό­λη μέ­ρα από εδώ και από εκεί για να τα βρει. Η μαμά του κοριτσιού ήταν πο­λύ κα­λή και σε­βό­ταν ό­λα τα ζώα. Η ζωή των αλόγων περνούσε όλο και πιο ό­μορ­φη και αυ­τά πιο χα­­ρού­με­να...


27 Οκτωβρίου 2011

Μάθημα ζωής (2)

Από τον
george21
Μαθητής της
έκτης τάξης

Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας τεσσάρων ετών γιος του, πή­ρε μια πέτρα και γρατζούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου.

Στον θυμό του απάνω, ο άνδρας πήρε το χέρι του παιδιού του και χρη­σι­μο­ποι­ώ­ντας έ­να γαλ­λι­κό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές... Στο νοσοκομείο το παιδί έ­χα­σε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλών σπασιμάτων.

Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του, με τα παραπονεμένα μάτια γεμάτα πόνο τον ρώ­­τη­σε: «Μπα­μπά, πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι;»

Το άτομο, βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του και το κλώτσησε πολλές φορές. Σκε­πτό­με­νος αυτό που έκανε, βρισκόμενος μπροστά στο αυτοκίνητό του και βλέ­πο­­ντας ξανά τις γρα­τζου­νιές, αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέ­τρα: «ΜΠΑ­ΜΠΑ ΣΕ Α­ΓΑ­ΠΩ»

● ● ● ● ●

Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται,
ενώ οι άνθρωποι είναι για να αγαπηθούν.


ΠΗΓΗ: forum.the-west.gr | ΕΙΚΟΝΑ: facebook.com/eleftherosou.kai.skepsou




Πλανήτης Δίας

Ο Δίας είναι το μεγαλύτερο σώμα του ηλιακού μας συστήματος. Είναι πραγ­μα­τι­κά τε­ρά­­στι­ος: Θα μπορούσε να περιλάβει στο εσωτερικό του όλους τους πλα­νή­τες και τους δο­ρυ­φό­ρους τους!

Γη και Δίας

Συγκροτείται από τεράστιες ποσότητες αερίων, τα οποία περιστρέφονται γύρω α­πό έ­ναν μι­κρό στερεό πυρήνα. Δεν έχει επιφάνεια και η ατμόσφαιρά του α­πο­τε­λεί­ται κυ­ρί­ως από υ­δρο­γό­νο (90%). Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η με­γά­λη κόκκινη κη­λί­δα, που πι­στεύ­ε­ται ότι είναι ένας τεράστιος μόνιμος κυ­κλώ­νας.

Ο Δίας

Περιστρέφεται πάρα πολύ γρήγορα γύρω από τον άξονά του (σχεδόν σε 10 γή­ι­νες ώ­ρες), πιο γρήγορα από όλους τους πλανήτες. Ολοκληρώνει μια πλήρη πε­ρι­φο­ρά γύ­­ρω α­πό τον Ήλιο σε περίπου 12 γήινα χρόνια.

Ο Δίας, τέλος, έχει ένα αμυδρό σύστημα δακτυλίων, που αποτελούνται κυρίως α­πό μι­­κρο­σκο­πι­κά σωματίδια, και 63 γνωστούς δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος από αυ­τούς, ο Γα­νυ­μή­δης, έχει διάμετρο μεγαλύτερη από εκείνην του Ερμή.


ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, sfinaki.gr, kakophone.com/kakorama, astro.noa.gr | ΕΙ-
ΚΟΝΕΣ: korinos.blogspot.com, celestiamotherlode.net, podilato98.blogspot.com




Αναμνήσεις από τον πόλεμο (1)

Η
May
Μαθήτρια της
έκτης τάξης
 βρίσκει στο διαδίκτυο μαρτυρίες ανθρώ-
πων που βίωσαν τον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο

Η γιαγιά Αγγελική θυμάται...

Τον Ιανουάριο του 1942 τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής που βρίσκονταν στην πε­ρι­ο­χή μας, κυνηγούσαν τους Ιταλούς συμμάχους των. Ο πατέρας της για­γιάς μου έ­κρυ­ψε έναν Ι­τα­λό αξιωματικό ο οποίος είχε έρθει στην αυλή του και ζη­τού­σε φα­γη­τό και κα­τα­φύ­γι­ο. Οι Γερ­μα­νοί τον έψαχναν...

Ο πατέρας της γιαγιάς μου τον έκρυψε στο άδειο βαρέλι του κρασιού. Στο τέλος ο Ι­τα­λός σώ­θη­κε από τη μανιώδη καταδίωξη των Γερμανών που σήμαινε ε­κτέ­λε­ση...

Η γιαγιά Παρασκευή θυμάται...

Οι Ιταλοί έφτασαν τη Δευτέρα, ενώ οι άνθρωποι ήταν ακόμη στα αμπέλια και τρυ­γά­γα­νε. Τό­τε είδαν πέντε, έξι ιταλικά αεροπλάνα που πήγαν να βομβαρδίσουν την Κα­κιά Σκάλα (πε­ρι­ο­χή μεταξύ Μεγάρων και Κινέττας). Όλες οι βόμβες που ρί­ξα­νε έ­πε­σαν στη θάλασ­σα.

Ένας Μεγαρίτης ειδοποίησε τους ανθρώπους που ήταν στ’ αμπέλια ότι οι Ιταλοί μάς κή­ρυ­ξαν τον πόλεμο. Τότε όλοι φύγανε και πήγαν στα σπίτια τους. Ύστερα μα­ζεύ­τη­καν πα­λι­κά­ρια για να πολεμήσουν. Πολεμούσαν, νικούσαν τους Ιταλούς και χτυ­πού­σαν τις κα­μπά­νες για κάθε χωριό που έπαιρναν.

Τον Απρίλιο μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Μετά βομβάρδισαν το λιμάνι του Πει­ραι­ά, την παραλία των Μεγάρων (στον Άγιο Νικόλα στην Πάχη). Έγινε και α­ε­ρο­μα­χί­α και έπεσε έ­να αγγλικό αεροπλάνο στην περιοχή του Αϊ-Γιάννη του Χο­ρευ­τα­ρά.

Ο παππούς Σπύρος θυμάται...

Δύσκολα εκείνα χρόνια που με τα λίγα πολεμικά μέσα αλλά με μεγάλη ψυχή α­γω­νι­στή­κα­με και πολεμήσαμε στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Θυμάμαι τις δύ­σκο­λες μέ­ρες που πο­λε­μού­σα­με στα βουνά της Ηπείρου χωρίς ζεστά ρούχα και τρό­φι­μα. Πε­ρι­μέ­να­με να μας στεί­λου­νε μάλλινα ρούχα και τρόφιμα για να μπο­ρέ­σου­με να ε­πι­βι­ώ­σου­με. Πολ­λοί από μας έ­πα­θαν κρυοπαγήματα και α­να­γκά­στη­καν να κό­ψουν χέρια και πόδια για να μην πε­θά­νουν.

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έκανε μεγάλο αγώνα για να βοηθήσει τους πο­λε­μι­στές που εί­χαν ανάγκη. Τους πήγαιναν τρόφιμα και ρούχα, επίσης βοη­θού­σαν τους χτυ­πη­μέ­νους Έλ­λη­νες.

Όλοι μας όμως είμαστε υπερήφανοι που καταφέραμε να διώξουμε τους κα­τα­κτη­τές και να ζεί­τε τώρα εσείς ελεύθεροι.

Η γιαγιά Ελένη θυμάται...

Το 1941, στην Κατοχή, οι άνθρωποι πεινούσαν πάρα πολύ. Όσοι είχαν διάφορα πράγ­μα­τα τα αντάλλασσαν με αυτούς που είχαν λάδι ή σιτάρι για να μπορέσουν να ζή­σουν. Υπήρχε το συσσίτιο που έδιναν λίγο πιο πάνω από το κτήριο που σή­με­ρα στε­γά­ζε­ται το Αρ­χαι­ο­λο­γι­κό Μουσείο Μεγάρων, και πήγαιναν οι άν­θρω­ποι με το κα­τσα­ρο­λά­κι για να πάρουν λίγο φα­γη­τό. Επίσης έστελνε και η Αμερική για να ζήσουν οι άνθρωποι. Μερικά παιδιά πή­γαι­ναν γύρω από τα σημεία που τρώ­γα­νε οι Γερμανοί και έπαιρναν από τα σκουπίδια ό,τι έ­βρι­σκαν: φύλλα από λά­χα­να, μή­λα μι­σο­φα­γω­μέ­να, φλούδες από τις πα­τάτες κ.ά. και με­ρι­κές φορές έκλεβαν ό,τι μπορούσαν. Σε άλ­λες πόλεις της Ελλάδας, ό­πως στην Αθήνα πέ­θαι­νε πάρα πο­λύς κόσμος από την πεί­να.

Στα Μέγαρα, μια Κυριακή απόγευμα, σκοτώσανε έναν Ιταλό στην περιοχή «Έξω Βρύ­ση». Τη Δευτέρα το πρωί είχαν περικυκλωθεί όλα τα Μέγαρα από Γερμανούς και Ι­τα­λούς οι ο­ποί­οι μπήκαν μέσα στην πόλη και ψάχνανε τα σπίτια. Πήρανε ό­λους τους ά­ντρες και τους πή­γα­νε στην πλατεία Ηρώων. Είχανε αποφασίσει να τους ε­κτε­λέ­σουν. Ο τότε δήμαρχος Θε­ό­δω­ρος Τσεκές μαζί με τον δεσπότη Ι­ά­κω­βο μεσολάβησαν για να μην τους εκτελέσουν. Ο Γερμανός αξιωματικός ε­πέ­με­νε ότι θα τους εκτελέσει. Τό­τε αυτοί μπήκαν μπροστά στους Με­γα­ρί­τες και εί­παν να εκτελέσουν πρώτα αυτούς και μετά τους άλλους. Οι Γερ­μα­νοί δεν τους ε­κτέ­λε­σαν και γλίτωσαν οι άνθρωποι.

Στη σημερινή πλατεία «Εθνικής Αντιστάσεως» οι Γερμανοί είχαν κρεμάσει δέκα Με­γα­ρί­τες.

Μεγάλο πρόβλημα πείνας

Στα χρόνια της Κατοχής οι Έλληνες αντιμετώπισαν μεγάλο πρόβλημα πείνας. Τα Μέ­γα­ρα ε­πει­δή είναι αγροτική περιοχή δεν αντιμετώπισαν τόσο έντονα το πρό­βλη­μα αυ­τό. Κάθε οι­κο­γέ­νει­α είχε το δικό της σιτάρι. Έτσι αν και είχαν πολλές ελ­λεί­ψεις κα­τά­φερ­ναν να ε­πι­βι­ώ­σουν τα δύσκολα αυτά χρόνια.

Για τα μικρά παιδιά ο Ερυθρός Σταυρός μοίραζε συσσίτιο στα σχολεία. Κάθε παι­δά­κι κρα­τού­σε στο χέρι μια καρτέλα για να σημειώνουν ότι πήρε τη μερίδα του και ένα κα­τσα­ρο­λά­κι. Το φαγητό ήταν συνήθως όσπρια και πλιγούρι. Το πλιγούρι το έ­φτια­χναν από σπα­σμέ­νο σιτάρι.

Πολλές φορές έρχονταν στα Μέγαρα ξένοι πεινασμένοι και εξαντλημένοι άν­θρω­ποι που οι Με­γα­ρί­τες τους έδιναν λίγο ψωμί ή ένα αβγό για να μπορέσουν να ζή­σουν. Άλ­λοι τα κα­τά­φερ­ναν και άλλοι όχι.

Οι Μεγαρίτες πήγαιναν στο κάμπο και μάζευαν χόρτα και μαζί με κα­λα­μπο­κά­λευ­ρο έ­φτια­χναν πίτες. Με καλαμποκάλευρο επίσης έφτιαχναν ένα είδος ψωμιού που το πε­ρι­έ­χυ­ναν με πετιμέζι και το έτρωγαν σαν γλύκισμα που το έλεγαν μπο­μπό­τα. Είχαν ό­σπρι­α κρασί και λάδι. Έτσι λοιπόν μπορούμε να πούμε πως οι Με­γα­ρί­τες μπορεί να πεί­να­σαν στην κα­το­χή αλλά δε λιμοκτόνησαν.

ΠΗΓΗ: ;



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Ιστορία


Αναμνήσεις από τον πόλεμο (2)

Η
May
Μαθήτρια της
έκτης τάξης
 εντοπίζει στο διαδίκτυο συνεντεύξεις ανθρώ-
πων που βίωσαν τον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο

Ο παππούς Λεωνίδας θυμάται...

Ερ.: Πώς ήταν η ζωή τότε παππού;

Απ.: Οι άνθρωποι πείναγαν πολύ. Έτρωγαν ό,τι έβρισκαν για να μην πεθάνουν από την πεί­να. Σφαγμένους γαϊδάρους και γάτες. Κι αυτό γιατί οι Ιταλοί πήγαιναν στα σπί­τια κι έ­παιρ­ναν τα τρόφιμα όπως κρέας, λάδι και σιτάρι και οι Έλληνες λι­μο­κτο­νού­σαν.

Ερ.: Θυμάσαι κάποιο περιστατικό;

Απ.: Ένας Ιταλός πήγαινε με ένα υδροφόρο στην Έξω Βρύση για να πάρει νερό και να το πά­ει στο Μεγάλο Πεύκο (Ν. Πέραμος). Τότε κατέβηκαν από τα βουνά δυο Έλ­λη­νες α­ντάρ­τες. Ο Ιταλός τους έδωσε να καπνίσουν τσιγάρο, έβαλε το χέρι μέ­σα στην τσέπη του για να τους δώσει σπίρτα να ανάψουν το τσιγάρο και έ­βγα­λε ό­πλο σκό­τω­σε τον έ­ναν Έλληνα. Ο άλλος Έλληνας τράβηξε το όπλο του και τραυ­μά­τι­σε θα­νά­σι­μα τον Ιταλό. Οι Γερμανοί που ήταν στο Μεγάλο Πεύκο και πε­ρί­με­ναν το νερό είδαν ότι ο Ιταλός άρ­γησε και ήρθαν στα Μέγαρα. Πήγανε στην Έ­ξω Βρύ­ση και εί­δαν τον σκοτωμένο Ιταλό. Τότε άρχισαν να παίρ­νουν άντρες πά­νω α­πό 16 ετών έως και 50 ετών από την περιοχή Πλακάκια μέχρι τη Έ­ξω Βρύ­ση. Ό­σους πήρανε τους συ­γκέ­ντρω­σαν στην πλατεία Ηρώων και απ’ αυτούς διά­λε­ξαν 10 άτομα και τους έκλεισαν στη φυλακή. Τους βασάνιζαν για να μαρ­τυ­ρή­σουν. Με­ρι­κοί Μεγαρίτες κρύφτηκαν στα βουνά για να μην τους πιάσουν οι Γερ­μα­νοί.

Στο σπίτι μας έμεναν 30 Γερμανοί. Οι Γερμανοί ήταν κύριοι και άμα δεν τους πει­ρά­ζα­με δε μας πεί­ρα­ζαν και δε μας έπαιρναν τίποτα.

Στην Πάχη είχαν αράξει δυο ελληνικά καράβια φορτωμένα με κριθάρι. Μετά πέ­ρα­σαν πέ­ντε γερμανικά αεροπλάνα και τα βύθισαν. Τότε ο κόσμος επειδή πει­νού­σε έπαιρνε απ’ τη θά­λασ­σα το βρωμοκρίθαρο και το άλεθαν στον μύλο και το έ­τρω­γαν.

Στο Λουτρόπυργο περνούσε ένα τρένο με Γερμανούς αλλά δεν είχαν βάλει στα μπρο­στι­νά βα­γό­νια Έλληνες, (έτσι συνήθιζαν να κάνουν ώστε αν γινόταν κάποιο σα­μπο­τάζ να σκο­τώ­νο­νταν οι Έλληνες). Οι Έλληνες αντιστασιακοί είχαν βάλει ε­κρη­κτι­κά στις γραμμές και το τρέ­νο ανατινάχτηκε. Την επόμενη μέρα οι Γερ­μα­νοί έ­φτια­ξαν κρε­μά­λες και κρέμα­σαν 10 Έλ­λη­νες.

Εγώ τότε ήμουν 9 ετών και φύλαγα 5 πρόβατα στην περιοχή της Ι.Μ. Αγ. Βαρ­βά­ρας. Μια μέ­ρα ήρθαν οι Ιταλοί να μου πάρουν ένα πρόβατο. Εγώ δεν το έδινα. Με χτύ­πη­σαν και ήρ­θα κλαίγοντας στα Μέγαρα αλλά το πρόβατο δε μου το πήρανε.

Ερ.: Εσείς είχατε να φάτε;

Απ.: Εμείς ήμασταν αγρότες και είχαμε σιτάρι, φακές, φασόλια, κουκιά, κριθάρι και κα­λα­μπό­κι.

Ο παππούς Βαγγέλης και η γιαγιά Καλλιόπη θυμούνται...

Γιαγιά και παππού πώς αντιμετωπίσατε την πείνα στην κατοχή το 1940;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Τρώγαμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας, όπως χόρτα, καλαμπόκι, φλού­δες α­πό πα­τά­τες, χαρουπάλευρο, δηλαδή αλεύρι από χαρούπια, κριθάρι, για­τί την ε­πο­χή ε­κεί­νη στην Πάχη είχε βουλιάξει ένα καράβι και στις αποθήκες του είχε κρι­θά­ρι. Είχε μαυ­ρί­σει. Το εί­χαν αλέσει, είχε γίνει σαν κοπριά και το έτρωγαν ο κό­σμος από α­νά­γκη.

Πώς ζήσατε τον πόλεμο;

ΓΙΑΓΙΑ: Ζήσαμε με πολύ φόβο και αγωνία για τους συγγενείς μας.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Ζήσαμε με πολλή πείνα και με πολλούς βομβαρδισμούς.

Τι σας συγκλόνισε που σας έμεινε χαραγμένο στη μνήμη; Τι σας φόβισε;

ΓΙΑΓΙΑ: Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι όταν ένα πρωί, όπως κάθε μέ­ρα, ξε­κι­νή­σα­με να πάμε στην περιοχή «Καντήλι» να σπάσουμε πέτρες στον δρό­μο. Ε­κεί­νο το πρωι­νό εγώ δεν πήγα γιατί δεν πρόλαβα το αυτοκίνητο και ή­μουν πολύ τυ­χε­ρή για­τί ε­κείνη την ημέρα, την ώρα που είχαν μοιράσει το συσ­σί­τι­ο και έ­τρω­γαν πέρασε έ­να αμε­ρικανικό α­ε­ρο­πλά­νο και βομβάρδισε την πε­ρι­ο­χή. Όσοι ή­ταν εκεί σκο­τώ­θη­καν όλοι. Αυ­τό με συ­γκλό­νι­σε πολύ και δεν πρό­κει­ται να το ξε­χά­σω ποτέ.

ΠΗΓΗ: ;



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Ιστορία


Η Ζώνη των Αστεροειδών

Οι περισσότεροι αστεροειδείς του ηλιακού μας συστήματος εντοπίζονται στην πε­ρι­ο­χή α­νά­με­σα στις τροχιές του Άρη και του Δία και αποτελούν το «σύνορο» με­τα­ξύ των ε­­σω­τε­ρι­κών και των εξωτερικών πλανητών. Είναι το υλικό για έναν πλα­νή­τη που τελικά δε σχη­μα­τί­στη­κε, λόγω της βαρυτικής έλξης του τεράστιου κο­ντι­νού τους α­έ­ρι­ου γίγαντα (του Δί­α).


Πρόκειται για εκατοντάδες χιλιάδες σώματα που έχουν διάμετρο από μερικά μέ­τρα έ­ως ε­κα­το­ντά­δες χιλιόμετρα. Είναι τόσο μικρά που η συνολική τους μάζα δεν υ­περ­βαί­νει το έ­να χι­λι­ο­στό της Γης.

Ο μεγαλύτερος αστεροειδής της περιοχής είναι η Δήμητρα. Περιέχει περίπου το 1/3 της συ­νο­λι­κής μάζας της Ζώνης και έχει μέγεθος γύρω στο 4% της Σελήνης. Το 2006 α­να­κη­ρύ­χθη­κε πλανήτης νάνος.

Μερικοί αστεροειδείς, τέλος, έχουν συντονιστεί με την περίοδο περιφοράς του Δί­α και τον συ­νο­δεύ­ουν στην κίνησή του γύρω από τον Ήλιο. Οι αστεροειδείς αυ­τοί ο­νο­μά­ζο­­νται Τρωι­κοί.


ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: Η ονομασία «αστεροειδείς» είναι λανθασμένη, διότι δεν είναι είδη α­στε­­ριών ούτε μοιάζουν με αυτά· ίσως θα ήταν πιο σωστό να τους α­πο­κα­λού­σα­με «πλα­νη­το­­ει­δείς». Η παρανόηση οφείλεται στους αστρονόμους που τους πρω­το­πα­ρα­τή­ρη­σαν το 1802. Τα τηλεσκόπια της εποχής δεν είχαν ακόμη εξελιχθεί και τα λάθη πα­ρα­μό­νευ­αν!

ΠΗΓΕΣ: el.wikipedia.org, sfinaki.gr, astro.noa.gr, moira.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: podilato98.blogspot.com (από crystalinks.com και spacelty.com)




May

Η May κατοικεί στη Νότια Αθήνα. Στην έκτη δη­μο­τι­κού (2011-2012) συ­νερ­γά­στη­κε με το ΠΟ­Δή­ΛΑ­ΤΟ.

May




26 Οκτωβρίου 2011

Τον έλεγαν ROKY

Από την
tzina45
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Αυτό που θα σας πω έγινε περίπου πριν τρία χρόνια. Είχαμε πάρει ένα μικρό κου­τα­βά­κι, ή­ταν το αγαπημένο μου. Ο μπαμπάς μου πήγαινε για κυνήγι, σε κάποια στιγ­μή τα σκυλιά (δι­ό­τι είχε και ένα άλλο μαζί του) φύγανε.


Ψάχναμε παντού πουθενά δεν ήταν αυτά, μετά από πολλές μέρες το βρήκαμε στον δρό­μο πα­τη­μέ­νο, έπειτα ο μπαμπάς το πήρε και το έθαψε έξω από ένα νε­κρο­τα­φεί­ο. Και το χει­ρό­τε­ρο είναι ότι το ήξεραν λίγο πιο πριν από εμένα και δε μου το είχαν πει, μέ­χρι που στο τέ­λος μου το είπε ο παππούς μου.



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: θέματα με ζώα


Χρόνια Πολλά, Μήτσο!

Ο Μήτσος είναι ένας διαφορετικός συμμαθητής μας. Τον γνω­ρί­σα­με στην Α­ΣΤΕ­ΡΟΥ­ΠΟ­ΛΗ, το προηγούμενο ιστολόγιό μας.

Αυτήν τη χρονιά ο Μήτσος βρίσκεται στο διπλανό τμήμα· ένας τοί­χος τον χω­ρί­ζει από τα παιδιά της Αστερούπολης! Οι φετινοί, και­νούρ­γιοι συμ­μα­θη­τές του τον αγαπούν εξίσου. Σήμερα μάλιστα που ή­ταν και η γιορ­τή του, τον τίμησαν δε­ό­ντως!

Του φόρεσαν ένα μπουφάν, γιατί είχε ψύχρα...


(ήταν αμάνικο, αλλά δεν είχε πολλή σημασία...)


...του φόρεσαν ένα εορταστικό καπέλο...

(εντάξει, μπερδευτήκαμε λίγο, ήταν και το
πάρτι γενεθλίων της
tzina45
Μαθήτρια της
έκτης τάξης
 σε εξέλιξη!)


...και στο τέλος το παρακάναμε κάπως, αλλά δε φταίμε εμείς:
Ήταν εκείνος που παραπονέθηκε για φαγούρα στο μάτι!...




Μάθημα ζωής (1)

Από την
Connie11
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Ένας πατέρας γύρισε σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και ε­κνευ­ρι­σμέ­νος, και βρήκε τον πεντάχρονο γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.
– Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση; ρωτά το παιδί.
– Ναι, βεβαίως, τι συμβαίνει;
– Μπαμπά, πόσα λεφτά κερδίζεις σε μια ώρα;
– Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα; απαντά ο ά­ντρας θυ­μω­μέ­να.
– Να, θέλω μόνο να ξέρω. Σε παρακαλώ, πες μου, πόσα κερδίζεις σε μια ώρα;
– Αν πρέπει να ξέρεις, κερδίζω 50 € σε μια ώρα.
– Ω! απάντησε το μικρό αγόρι με το κεφάλι του κάτω. Μπαμπά, μπορείς, σε πα­ρα­κα­λώ, να μου δανείσεις 25 €;

Ο πατέρας αγρίεψε.
– Αν ο μόνος λόγος που με ρώτησες είναι για να δανειστείς κάποια χρήματα, για να α­γο­ρά­σεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε πήγαινε κα­τευ­θεί­αν στο δω­μά­τι­ό σου και πέσε να κοιμηθείς. Σκέψου γιατί είσαι τόσο ε­γωι­στής. Δεν εργάζομαι σκλη­ρά κά­θε μέ­ρα για τέτοιες παιδαριώδεις ε­πι­πο­λαι­ό­τη­τες.

Το μικρό αγόρι πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.

Ο άντρας κάθισε και άρχισε να θυμώνει ακόμη περισσότερο με την ερώτηση του μι­κρού α­γο­ριού. Πώς τόλμησε να κάνει τέτοιες ερωτήσεις μόνο για να πάρει κά­ποια χρή­μα­τα;


Μετά από περίπου μία ώρα ο άντρας ηρέμησε και άρχισε να σκέφτεται:
– Ίσως υπάρχει κάτι που έπρεπε πραγματικά να αγοράσει με αυτά τα 25 €. Και πραγ­μα­τι­κά δε ζητούσε χρήματα πολύ συχνά.

Ο άντρας πήγε στην πόρτα του δωματίου του μικρού αγοριού και την άνοιξε.
– Κοιμάσαι, γιε μου; ρώτησε.
– Όχι, μπαμπά, είμαι ξύπνιος, απάντησε το αγόρι.
– Σκέφτηκα ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου πιο πριν, είπε ο άντρας. Ή­ταν μια δύσκολη μέρα και έβγαλα τον εκνευρισμό μου πάνω σου. Να, πάρε τα 25 € που μου ζή­τη­σες.

Το αγόρι ανακάθισε αμέσως στο κρεβάτι του χαμογελώντας.
– Ω! Ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Ύστερα έψαξε κάτω από το μαξιλάρι του και έ­βγα­λε με­ρι­κά τσαλακωμένα χαρτονομίσματα.

Ο άντρας είδε ότι το αγόρι ήδη είχε χρήματα κι άρχισε πάλι να νευριάζει. Το μι­κρό α­γό­ρι μέ­τρη­σε αργά τα χρήματά του και έπειτα κοίταξε τον πατέρα του.
– Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα αφού ήδη έχεις μερικά; του λέει θυμωμένα ο πα­τέ­ρας του.
– Επειδή δεν είχα αρκετά αλλά τώρα έχω, απάντησε το αγόρι. Μπαμπά, έχω 50 € τώ­ρα, μπο­ρώ να αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου; Σε παρακαλώ, έλα νωρίς στο σπί­τι αύ­ριο, θέλω να φάμε μαζί.

Ο πατέρας συντρίφθηκε, αγκάλιασε τοn μικρό γιο του και του ζήτησε να τον συγ­χω­ρέ­σει.

● ● ● ● ●

Η ιστορία αυτή είναι ακριβώς μια μικρή υπενθύμιση σε όλους εσάς που ερ­γά­ζε­στε τό­σο σκλη­ρά στη ζωή σας. Δεν πρέπει να αφήνουμε το χρόνο να γλι­στρά μέ­σα από τα δά­χτυ­λά μας χωρίς να ξοδεύουμε λίγο από τον χρόνο μας με εκείνους για τους ο­ποί­ους πραγματι­κά νοια­ζό­μα­στε, με εκείνους που είναι στις καρδιές μας. Μην πα­ρα­λεί­πε­τε να μοιράζεστε αυ­τόν τον χρόνο, που αξίζει 50-40-20 €, με κά­ποιον που α­γα­πά­τε.

Αν πεθάνουμε αύριο, η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα μπορούσε εύ­κο­λα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αλλά η οικογένεια και οι φίλοι μας που α­φή­νου­με πί­σω μας θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο της ζω­ής τους.

Εάν διαβάσατε προσεκτικά αυτό το κείμενο θα καταλάβατε ποιο είναι το νόημα της ζω­ής. Δεν έχουν σημασία μόνο τα χρήματα και οι δουλειές αλλά το να ζεις τη ζωή σου όσο πιο ω­ραί­α μπορείς!


ΠΗΓΗ: narcohypnosis.wordpress.com




25 Οκτωβρίου 2011

Περίεργα ρολόγια

Από την
El
Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Το τεράστιο ρολόι

Το λιωμένο ρολόι

Ρολόι πίνακας και κιμωλία

Το ρολόι του φαγητού

Το ρολόι των χρημάτων

Ρολόι σημειωματάριο

Το ρολόι δολάριο

Το ρολόι ποδήλατο

ΠΗΓΗ: ;


ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ