Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

20 Απριλίου 2012

Το αλφαβητάρι των αξιών

Μεγαλώνετε. Σιγά σιγά κάνετε όνειρα, θέτετε στόχους και προσπαθείτε να τους πραγ­­μα­­­το­­ποι­­ή­­σε­­τε. Οι γνώσεις όμως δεν είναι ποτέ αρκετές, αν δε στηρίζονται σε βά­σεις στέρε­ες, σε α­ξί­ες.

Το παρακάτω μικρό αλφαβητάρι περιγράφει τα θεμέλια, στα οποία μπορούμε να βα­σι­στού­­με για να γίνουμε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο. Ας το δούμε...

     Ακρόαση

● Εκτιμώ την αξία της σιωπής και της ακρόασης. Δε χρειάζεται να λέω πολλά, αρκεί αυ­τά που λέω να έχουν ουσία.
● Ακούω τους άλλους με προσοχή. Δεν τους διακόπτω ούτε και σκέφτομαι τι θα πω με­­τά. Εν­δι­α­φέ­ρο­μαι ειλικρινά να μάθω την πραγματικότητά τους.
● Ακούω και τα μηνύματα του εαυτού μου, τα συναισθήματά μου, το σώμα μου.


     Αποδοχή

● Αποδέχομαι τους άλλους. Δεν τους κατακρίνω, γιατί ποτέ δεν έχω όλα τα δε­δο­μέ­να.
● Επιλέγω να βλέπω σε αυτούς το καλό. Δεν υιοθετώ κατακρίσεις ή κουτσομπολιά για έ­να πρό­σω­πο. Περιμένω να το γνωρίσω ο ίδιος.
● Όταν υπάρχει κάτι αρνητικό, δεν κριτικάρω το άτομο αλλά την πράξη του. Θυ­μά­μαι πά­­ντο­τε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
● Μια αρνητική πράξη στο παρελθόν δε χαρακτηρίζει κάποιον ούτε στο σύνολό του ού­τε για πάντα.
● Προσέχω τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Αν δεν έχω να πω κάτι καλό για κάποιον, κα­λύ­­τε­ρα να μην πω τίποτα!
● Προσπαθώ να βλέπω τα κοινά με τους άλλους παρά τις διαφορές μας.
● Δεν κρίνω, για να μην κριθώ.

     Αυτοεκτίμηση

● Επαινώ τον εαυτό μου. Εκτιμώ καθημερινά αυτά που κάνω και αυτό που είμαι. Α­να­γνω­­ρί­ζω όλα τα καλά σημεία του χαρακτήρα μου, όλα τα ταλέντα και όλες τις δυ­νά­μεις μου.
● Αποδέχομαι τις αδυναμίες μου χωρίς να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους. Ο κα­θέ­νας άλλωστε είναι μοναδικός. Επαινώ τον εαυτό μου σε κάθε μου προσπάθεια να γί­νω κα­λύ­τε­ρος, να εκπληρώσω το δυναμικό μου, που είναι απεριόριστο.
● Θυμάμαι ποιος είμαι και τι αξίζω. Αρνούμαι τις αρνητικές σκέψεις (π.χ. «είμαι κου­τός») και τις αντικαθιστώ με θετικές («είμαι έξυπνος», «μπορώ να τα καταφέρω»).
● Όταν πιστεύω στον εαυτό μου, ανοίγω τον δρόμο για να προχωρήσω μπροστά!


     Γενναιοδωρία

● Ο πλούτος δεν είναι συγκέντρωση αγαθών αλλά στάση ζωής. Στους άλλους δεν προ­­σφέ­ρω μόνο υλικά αγαθά, αλλά και τον χρόνο μου, τη διάθεσή μου, τον καλό μου λόγο, το χα­μό­γε­λο και τη βοήθειά μου.
● Σκέφτομαι τους άλλους σε κάθε ευκαιρία. Όσο περισσότερα δίνω τόσο πλου­σι­ό­τε­ρος νιώ­θω, τόσο περισσότερα μου φέρνει η ζωή!

     Διαίσθηση

● Πιστεύω στη διαίσθησή μου και στην προσωπική μου αλήθεια. Δεν παρασύρομαι α­πό τις γνώμες των άλλων ούτε τους αφήνω να με κάνουν ό,τι θέλουν.
● Ακούω τη γνώμη των ατόμων που εμπιστεύομαι, όμως δεν τους θεωρώ πιο έ­ξυ­πνους ή πιο ικανούς από εμένα. Κανείς δεν κατέχει το αλάνθαστο και κανείς δεν μπο­ρεί να κα­­θο­­ρί­σει το μέλλον μου. Αναλαμβάνω την ευθύνη για τη ζωή μου.


     Ειλικρίνεια

● Είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Παραδέχομαι τις αληθινές μου σκέψεις, τα πραγ­μα­τι­­κά μου συναισθήματα. Μόνο μέσα από την ειλικρινή παραδοχή μπορώ να αλ­λά­ξω κάτι ά­­σχη­μο πάνω μου.
● Όταν είμαι ειλικρινής, οι άλλοι με εμπιστεύονται κι εγώ εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.
● Δε φοβάμαι να παραδεχτώ τα λάθη μου. Τα λάθη δε σημαίνουν ότι δεν έχω αξία. Θυ­­μά­μαι ότι αυτός που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα!
● Όταν νιώθω ασφαλής με τον εαυτό μου, δε φοβάμαι να πω την αλήθεια και στους άλ­­λους.

     Επιμονή

● Επιμένω σε έναν στόχο που αξίζει. Έχω στο μυαλό μου ότι για να αποδώσει καρ­πούς μια προσπάθεια χρειάζεται χρόνο, αφοσίωση και επιμονή.
● Όταν αναλαμβάνω μια ευθύνη, δεσμεύομαι να την ολοκληρώσω. Δεν αφήνω τις πε­ρι­­στα­σι­α­κές απογοητεύσεις να με καταβάλλουν.
● Δεσμεύομαι σε ανθρώπους που αξίζουν.
● Επιμένω να κάνω το καλύτερο που μπορώ κι έχω πίστη ότι κάτι καλό θα προκύψει στο τέ­λος.


     Ευγένεια

● Οι κανόνες της ευγένειας είναι σημαντικοί για τη ζωή μου, την κάνουν πολιτισμένη και α­ξι­ο­πρε­πή. Εκφράσεις όπως «καλημέρα», «με συγχωρείτε», «ευχαριστώ», «πα­ρα­κα­λώ» δεν είναι παλιομοδίτικες αλλά απαραίτητες για την ποιότητα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μου.
● Δε χρειάζεται να περιμένω να είναι ο άλλος ευγενικός. Δίνω πρώτος το παράδειγμα ε­­νός πολιτισμένου ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του.
● Όταν διαμαρτύρομαι, το κάνω με ευγένεια και χρησιμοποιώ τον πληθυντικό. Είναι και πιο αποτελεσματικό!

     Ευγνωμοσύνη

● Μαθαίνω να εκτιμώ τα καλά που έχω τώρα και δεν γκρινιάζω για κάποιο άπιαστο ή μελ­­λο­ντι­κό όνειρο.
● Αρνούμαι την γκρίνια. Τα καλά που έχω στη ζωή μου δεν είναι δεδομένα και είμαι κα­­θη­με­ρι­νά ευγνώμων γι’ αυτά: είμαι υγιής και αρτιμελής, η χώρα μου δε βρίσκεται σε πό­λεμο, έ­χω να φάω, υπάρχει η όμορφη φύση γύρω μου, υπάρχουν άνθρωποι που με α­γαπούν, μπο­ρώ να βελτιωθώ, έχω τη δυνατότητα να μάθω, μπορώ να ε­πι­κοι­νω­νή­σω και να μι­λή­σω ελεύθερα.
● Όσα καλά δεν εκτιμώ, ελαττώνονται. Όσα εκτιμώ, αυξάνονται. Ακόμη και οι δυ­σκο­λί­ες φέρ­νουν οφέλη, παρόλο που δε φαίνονται αμέσως (π.χ. δύναμη και υ­πο­μο­νή).


     Σεβασμός

● Χρησιμοποιώ λέξεις που δείχνουν σεβασμό προς τους άλλους. Δεν κάνω ό,τι μου έρ­­χε­ται αλλά σκέφτομαι τις συνέπειες στους άλλους.
● Σέβομαι τα συναισθήματα των γύρω μου. Δεν ενοχλώ με θόρυβο. Μαζεύω τα πράγ­μα­­τά μου από τη διπλανή θέση του λεωφορείου πριν μου το ζητήσουν. Σέβομαι τα δημόσια α­γα­θά.
● Δεν κάνω αυτό που δε θα ήθελα να μου κάνουν.

     Συγχώρεση

● Γνωρίζω πότε μου έχουν φερθεί άδικα, αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνους. Λέω αυ­τό που με πείραξε όταν είμαι ψύχραιμος, όμως δεν έχω ανάγκη για εκδίκηση.
● Μιλώ σε άτομο της εμπιστοσύνης μου για ό,τι με πλήγωσε και προχωρώ τη ζωή μου. Δεν αναλώνομαι να σκέφτομαι ξανά και ξανά κάποιο λυπηρό γεγονός ούτε φτιά­χνω σε­νά­ρι­α του τύπου «αν δεν είχε γίνει αυτό...».
● Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Θρηνώ για τις απώλειες, μαθαίνω από την εμπειρία και προ­χω­ρώ μπροστά!


     Συμπόνια

● Τα πιο προσωπικά συναισθήματα είναι και τα πιο κοινά. Όλοι μας έχουμε κοινή α­νά­γκη να αποφεύγουμε τον πόνο και να επιδιώκουμε την ευτυχία.
● Προσπαθώ να μπω στη θέση των άλλων και να αντιληφθώ πώς μπορεί να νιώ­θουν.
● Η συμπόνια που νιώθω για όλα τα ζωντανά πλάσματα έχει πίστη και αισιοδοξία, όχι οί­κτο.
● Προτιμώ τη συμπόνια στην πράξη μέσα από την εθελοντική προσφορά.

     Συνεργασία

● Μαθαίνω να μοιράζομαι, να διεκδικώ, αλλά και να υποχωρώ όπου χρειάζεται.
● Η αξία της ομαδικής εργασίας είναι μεγαλύτερη από την αξία της πρωτιάς! Αντί να εί­μαι πρώ­τος και καλύτερος προτιμώ να είμαι μαζί με τους άλλους.


     Υπομονή

● Κάνω υπομονή στις δυσκολίες της ζωής. Δε χρειάζεται πάντα να έχω την «αμοιβή» τώ­­ρα. Η ζωή δεν είναι fast food.
● Έχω υπομονή όταν βρίσκομαι σε ουρές, στην κίνηση κτλ. Ποτέ δεν ξεσπώ τον ε­κνευ­­ρι­σμό μου στους άλλους. Έχω υπομονή και όταν οι άλλοι ανταποκρίνονται πιο αρ­γά από ό­σο θα ήθελα.
● Η προσπάθεια έχει τη δική της αξία, ακόμη κι αν δεν έρθει το αποτέλεσμα που ε­πι­θυ­μώ. Μα­θαί­νω μέσα από τις εμπειρίες μου.
● Ζω το τώρα, όχι την προσδοκία!


ΠΗΓΗ: Βικτωρία Πρεκατέ (μη κερδοσκοπικό σωματείο «Μέντορας για την Παιδική Προστασία και Ευημερία») | ΕΙΚΟΝΕΣ: soulmade.gr, forum.ngs38.ru, kootation.com, haymedia.am, yuziwawa.blogspot.com, newmomnewcity.com, vliegerprojecten.nl, anoiadiari.cat


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εγώ κι ο κόσμος


1 σχόλιο:

elena είπε...

Πάρα πολύ ωραίο άρθρο.

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.