31 Ιανουαρίου 2013

Νέα Ζηλανδία

Από τη Zoe01Μαθήτρια της
έκτης τάξης


Πρωτεύουσα: Ουέλινγκτον
Πληθυσμός: 4.252.277
Νόμισμα: Δολάριο Νέας Ζηλανδίας
Θρησκεία: Χριστιανισμός
Επίσημες γλώσσες: Αγγλική, Μαορί
Πολίτευμα: Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, Κυβερνήτης Σερ Άναντ Σατιανάντ, Πρω­θυ­πουρ­γός Τζον Κέι

     


ΠΗΓΗ: ;

Διάλογος

Το kounelaki01Μαθήτρια της
έκτης τάξης
παρατηρεί την εικόνα και εμπνέεται!


Γιαγιά: Παππού, σήμερα δεν έχουμε πολλούς πελάτες.
Παππούς: Δεν πειράζει γιαγιά εμείς να ’μαστε καλά!
Κοπέλα: Παππού σε παρακαλώ δώσε μου 100$!
Παππούς: Λάθος έκανα!
Γιαγιά: Χα, χα!
Παππούς: Τι τα θες τα 100$;
Κοπέλα: Να, θέλω να φρεσκαριστώ λίγο και να πάω για shop­ping!
Παππούς: Αχ, τα σημερινά παιδιά δεν τα καταλαβαίνω. Ορίστε!
Κοπέλα: Thanks!
Γιαγιά: Να φέρεις τα ρέστα!
Κοπέλα: Ποια ρέστα!
Γιαγιά: Γιατί δε θα φέρει ρέστα;
Παππούς: Μάλλον όχι.
Γιαγιά: Καλά.

Κοπέλα: Από εδώ. Εδώ είναι το καφενείο που σας έλεγα.
Γιαγιά: Τι είναι αυτός ο θόρυβος;
Παππούς: Δεν ξέρω!
Κοπέλα: Λίγος κόσμος είναι που έφερα να πιουν καφέ!
Γιαγιά και παππούς: Τελικά έχουμε κόσμο!

ΕΙΚΟΝΑ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΑΞΗΣ


Τι να λένε;

Ο Anthony12Μαθητής της
έκτης τάξης
παρατηρεί την εικόνα και εμπνέεται!


Κυρα-Μαριγώ: Μήτσο, πότε θα σηκωθείς να πας στο χωρά­φι; Ό­λη μέ­ρα στην καρέκλα κάθεσαι.
Κυρ Μήτσος: Κοίτα τη δουλειά σου εσύ και άσε με εμένα! Θα πά­ω στο χω­ρά­φι μόλις πέσει ο ήλιος.
Ελενίτσα: Παππού θέλω να έρθω και εγώ στο χωράφι. Θα με πά­ρεις μα­ζί σου;
Κυρ Μήτσος: Θα σε πάρω κορίτσι μου. Έλα τώρα να μου κά­νεις πα­ρέ­α ό­σο πίνω τον καφέ μου.
Κυρα-Μαριγώ: Κανόνισε μετά το χωράφι να έρθεις στο σπίτι, έ­χου­με δου­λειές να κάνουμε.
Κυρ Μήτσος: Θα περάσω πρώτα απ’ τον καφενέ να κεράσω την Ε­λε­νί­τσα ένα υποβρύχιο και μετά θα έρθω.

ΕΙΚΟΝΑ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΑΞΗΣ


30 Ιανουαρίου 2013

29 Ιανουαρίου 2013

Αν ένα παιδί…
(η δική μας διασκευή)

Με πολλή υπερηφάνεια εμείς, οι μεγάλοι του σχολείου, σας παρουσιάζουμε το δι­κό μας «Αν...».
★ Διαβάσαμε το ποίημα του Ronald Russel, προβληματιστήκαμε, εμπνευστήκαμε και φτιά­­ξα­­με στις ομάδες μας παρόμοιους στίχους.
★ Ενώσαμε τις εργασίες μας, ελέγξαμε το λεξιλόγιο, διορθώσαμε τη σύνταξη και τη σει­ρά των προτάσεων, πήρε φωτιά το μυαλό μας και πονοκεφαλιάσαμε, αλλά τα κα­τα­φέ­ρα­με!



Ένα παιδί μπορεί να νιώθει πολύ άσχημα εσωτερικά αλλά εμείς να το βλέπουμε μια χα­ρά ε­ξω­τε­ρι­κά. Διαβάστε παρακάτω, για να δείτε πώς μπορεί να αι­σθά­νε­ται...

1 Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κοροϊδία, μαθαίνει να ντρέπεται και να ζει στη μο­να­ξιά.

2 Αν ένα παιδί μαθαίνει να είναι ντροπαλό, δεν μπορεί να βρει τα δικαιώματά του.

3 Αν ένα παιδί δεν είναι καλό στα μαθήματα ή έχει μαθησιακές δυσκολίες και οι άλ­λοι το κο­ροϊ­δεύ­ουν, μαθαίνει να ντρέπεται για τα λάθη του και να μην προ­σπα­θεί.

4 Αν ένα παιδί ζει μες στην πολυτέλεια, μαθαίνει να μην εκτιμά τίποτα στη ζω­ή.

5 Αν ένα παιδί κάνει ό,τι θέλει και έχει τα πάντα, μαθαίνει να είναι κα­κο­μα­θη­μέ­νο.


6 Αν ένα παιδί ζει μέσα στη φτώχεια, μαθαίνει να τα βγάζει πέρα στις δύ­σκο­λες στιγ­μές της ζωής.

7 Αν ένα παιδί ζει μέσα στη λύπη, μαθαίνει να μην αναγνωρίζει τα θετικά της ζω­ής.

8 Αν ένα παιδί ζει μέσα στην υπερπροστασία, μαθαίνει να μην τα βγάζει πέρα μό­νο του.

9 Αν ένα παιδί το πιέζουν να μαθαίνει τα μαθήματα παπαγαλία, μαθαίνει να μην έ­χει τον δι­κό του τρόπο σκέψης.

10 Αν ένα παιδί στο σπίτι οι γονείς του το μαλώνουν, μαθαίνει να τους φοβάται.

11 Αν ένα παιδί οι γονείς του το χτυπούν, τότε μαθαίνει να φοβάται και να ζει μέ­σα στον φό­βο, μαθαίνει να μην είναι κοινωνικό. Όμως αν ένα παιδί στο σπίτι οι γο­νείς του το σέ­­βο­νται, μαθαίνει να είναι ευγενικό.

12 Αν ένα παιδί το διώχνουν από παντού, μαθαίνει να είναι μόνο του.

13 Αν ένα παιδί είναι υπομονετικό, μαθαίνει να περιμένει.

14 Αν ένα παιδί ζει μες στην αγάπη, μαθαίνει να αγαπάει και να ανταποδίδει.


15 Αν ένα παιδί δεν έχει φίλους, γίνεται μοναχικό.

16 Αν ενός παιδιού τού «κολλάνε» παρατσούκλια, μαθαίνει να τα πιστεύει και να ντρέ­­πε­ται για τον εαυτό του.

17 Αν ένα παιδί δεν παίζει, δε μαθαίνει να ζει.

18 Αν ένα παιδί ζει μέσα στην εμπιστοσύνη, μαθαίνει να είναι υπεύθυνο.

19 Αν ένα παιδί τσακώνεται συνέχεια, μαθαίνει να βαράει και να είναι ε­πι­θε­τι­κό.

20 Αν ένα παιδί έχει κακούς φίλους, επηρεάζεται και το ίδιο.

21 Αν ένα παιδί είναι διαφορετικό από τα άλλα, μπορεί να νιώσει απομονωμένο. Τό­τε εί­ναι στο χέρι μας να το σεβόμαστε, να το νοιαζόμαστε και, αν χρειαστεί, να το στη­ρί­­ξου­με!

1ο Δ.Σ. ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΣΤ2 | 2012-2013

ΕΙΚΟΝΕΣ: stoforos.blogspot.com,
podilato98.blogspot.com (από women.gr.msn.com
και elita.com.cy), hazteoir.org

27 Ιανουαρίου 2013

Ο δωδεκάλογος του ζωόφιλου



1 Τα ζώα είναι φίλοι μας.

2 Τα ζώα έχουν ψυχή, δεν είναι δικά μας για να τα κακοποιούμε.

3 Τα ζώα μπορεί να μην έχουν την ίδια νοητική ικανότητα με τον άνθρωπο, ω­στό­σο δε δεί­χνουν τόση μοχθηρία όση δείχνει το είδος μας.

4 Τα ζώα είναι αθώα, νιώθουν κι αυτά πόνο και αγωνία κι έχουν κι αυτά θέ­λη­ση για ζω­ή.

5 Περιποιούμαστε τα ζώα με όση τρυφερότητα μπορούμε και φροντίζουμε για την υ­γεί­α τους. Δεν τα χτυπάμε και δεν τα κλοτσάμε!

6 Δεν εγκαταλείπουμε τα ζώα όταν φεύγουμε για διακοπές.


7 Είναι προτιμότερο να στειρώσουμε το κατοικίδιό μας παρά να ε­γκα­τα­λεί­ψου­με αρ­γό­­τε­ρα τα νεογέννητα.

8 Στη χώρα μας έχουμε θλιβερή πρωτιά σε σκοτωμένα αδέσποτα ζώα στους δρό­μους. Εί­ναι σημαντικό να κάνουμε ό,τι μπορούμε (π.χ. μέσα από συλλόγους ζω­ό­φι­λων) για να στα­μα­τή­σει αυτή η σφαγή.

9 Προσπαθούμε να αγοράζουμε όσα ζωικά είδη απαιτεί η διατροφή μας από πα­ρα­γω­­γούς που φροντίζουν για την ευημερία των ζώων (π.χ. προϊόντα από ζώ­α ε­λεύ­θε­ρης βο­σκής). Φαντάζεστε να περνούσατε εσείς όλη σας τη ζωή α­κί­νη­τοι και στοι­βαγ­μέ­νοι κολ­λη­τά με άλλους σ’ ένα κελί;

10 Όταν βλέπουμε κάποιο παιδί να βασανίζει ζώα, του εξηγούμε ό­τι δεν είναι α­στεί­ο και ότι δεν είναι σωστό.

11 Τα ζώα έχουν κι αυτά συναισθήματα και τα παιδιά πολύ συχνά νιώθουν την α­θω­ό­τη­­τά τους και δένονται μαζί τους.

12 Τα ζώα μπορούν να μας προσφέρουν πολλή αγάπη και συντροφιά, χωρίς να τα νοιά­ζει αν έχουμε λεφτά, αν είμαστε ωραίοι ή αν είμαστε κακοδιάθετοι. Δεν α­ξί­ζουν τη φρο­ντί­δα μας;


ΠΗΓΗ: mentoras.org - ΕΙΚΟΝΕΣ: chamberorganizer.com, twitter.com, loudmeyell.com


Τι μπορεί να λένε;

Η Zoe01Μαθήτρια της
έκτης τάξης
παρατηρεί την εικόνα και εμπνέεται!


Εγγονή: Γιαγιά, θες να σε βοηθήσω να τα μαζέψεις;
Γιαγιά: Όχι κόρη μου, δεν είναι ανάγκη.
Παππούς: Θα μπορούσες να μου φέρεις άλλον έναν καφέ;
Εγγονή: Άσ’ το γιαγιά θα του τον φέρω εγώ.
Γιαγιά: Σε ευχαριστώ. Παππού, δεν άργησες να πας στο χω­ράφι;
Παππούς: Μην ανησυχείς, έχει πάει ο εργάτης.
Εγγονή: Παππού, ορίστε ο καφέ σου.
Παππούς: Να ’σαι καλά. Γεια στα χέρια σου.

ΕΙΚΟΝΑ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΑΞΗΣ


Φτιάχνουμε διαλόγους

Οι συνεργάτες μας ασκούνται
στη σύνταξη διαλόγων


Δείτε τους στους υπερσυνδέσμους που ακολουθούν:


ΕΙΚΟΝΑ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΑΞΗΣ

26 Ιανουαρίου 2013

Τάισέ με καλά

Φρόντισέ με, εαυτέ μου!
Φρόντισέ με καλά!


Δε θέλω φαγητά γενετικά μεταλλαγμένα,
δε θέλω τρόφιμα που ’ναι κακομαγειρεμένα,
κατεργασμένα όλα, βιομηχανοποιημένα...
Δε θέλω, δεν τα τρώω, δεν είναι αυτά για μένα!

Όχι άλλα γλυκά, φαγητά παχυντικά,
με διοξίνες, χρωστικά και συντηρητικά,
τίγκα όλα στη ζάχαρη, αλάτι, λιπαρά...
Προτιμώ να φάω της μαμάς τον μουσακά!

Τάισέ με, τάισέ με καλά!

Δώστε μου να φάω πιο πολλά λαχανικά,
φρούτα, βιταμίνες, φυτικά τονωτικά!
Να είμαι πάντα δυνατός σε φόρμα και με υγεία·
έτσι μόνο υποχωρεί η παχυσαρκία!

Όσο κι αν το θέλετε δεν τρώω βιαστικά,
μαγειρεύω φαγητά μεσογειακά,
διαλέγω προϊόντα που ’ναι βιολογικά
και προτιμώ να φάω της μαμάς τον μουσακά!

Τάισέ με, τάισέ με καλά!



ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ευτύχης Μπλέτσας
ΔΙΣΚΟΣ: Μουσικομαγειρέματα (2011)

Η ορχήστρα με τα ζωάκια

Πόσο καλά γνωρίζετε τα μουσικά όργανα;

Πατήστε στην εικόνα, ακούστε τον ήχο που βγάζει κάθε όργανο και επιλέξτε με το πο­ντί­­κι σας το σωστό (αν χρειαστείτε μια δεύτερη ευκαιρία, μπορείτε να πι­έ­σε­τε το RE­PEAT). Μό­λις ολοκληρώσετε τη διανομή, οι μουσικοί θα ξε­κι­νή­σουν μια συναυλία μό­νο για σας!


ΠΑΙΧΝΙΔΙ: musicgames.net - ΠΗΓΗ: ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑΚΙΑ

25 Ιανουαρίου 2013

Tell Me Why



In my dream children sing
a song of love for every boy and girl...
The sky is blue and fields are green
and laughter is the language of the world!

Then I wake and all I see
is a world full of people in need...

Tell me why - does it have to be like this?
Tell me why - is there something I have missed?
Tell me why - ’cause I don’t understand,
when so many need somebody,
we don’t give a helping hand?
Tell me why?

Everyday I ask myself
what will I have to do to be a man?
Do I have to stand and fight
to prove to everybody who I am?

Is that what my life is for?
To waste in a world full of war?

Tell me why...

Why, why - does the tiger run?
Why, why - do we shoot the gun?
Why, why - do we never learn?
Can someone tell us why we let the forest burn?

Why, why - do we say we care?
Why, why - do we stand and stare?
Why, why - do the dolphins cry?
Can someone tell us why we let the ocean die?

Why, why - if we’re all the same?
Why, why - do we pass the blame?
Why, why - does it never end?
Can someone tell us why we cannot just be friends?



ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Declan Galbraith / ΔΙΣΚΟΣ: Tell Me Why (2002)

22 Ιανουαρίου 2013

Κεμάλ

Από τη Nasia28Μαθήτρια της
έκτης τάξης

Αυτό το το τραγούδι το αφιερώνω
στην τάξη μου. Σας θυμίζει τίποτα;


Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ,
ενός νεαρού πρίγκιπα της Ανατολής,
απόγονου του Σεβάχ του Θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων...

Στης Ανατολής τα μέρη, μια φορά κι έναν καιρό,
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό.
Στη Μοσούλη, στη Βασόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγρικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κει.
Τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τούς δίνει πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά,
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.
Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στον χαλίφη να του βάλει τη θηλιά.
Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δυο γέρικες καμήλες, μ’ ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο Προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά,
μα της Δαμασκού τ’  αστέρι τούς κρατούσε συντροφιά.

Σ’ έναν μήνα, σ’ έναν χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ,
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί!
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί!»

Καληνύχτα, Κεμάλ...
Αυτός ο κόσμος δε θ’ αλλάξει ποτέ...
Καληνύχτα...



ΣΤΙΧΟΙ: Νίκος Γκάτσος / ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Χατζιδάκις
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αλκίνοος Ιωαννίδης / ΔΙΣΚΟΣ: Εκτός τόπου και χρόνου (2000)

19 Ιανουαρίου 2013

Φωτογραφίες από ερήμους

Από τη Zoe01Μαθήτρια της
έκτης τάξης


Η έρημος Καλαχάρι



Η έρημος Ατακάμα



Η έρημος Γκόμπι


16 Ιανουαρίου 2013

Σας θυμίζει κάτι;



ΕΙΚΟΝΑ: samilkorkmaz.blogspot.com

Το θαύμα της ζωής
(Η Εξέλιξη)

Το πρώτο επεισόδιο από τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Το θαύμα της ζωής» πε­ρι­­γρά­φει την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη (σε διάστημα τεσσάρων πε­ρί­που δι­σε­κα­­τομ­μυ­ρί­ων ετών) παράλληλα με την ανάπτυξή της από τη σύλ­λη­ψη μέ­χρι τη γέν­νη­­ση.
★ Δείχνει πώς γονιμοποιείται ένα ωάριο, πώς σχηματίζεται το έμβρυο και ποιους δε­σμούς διατηρούμε κατά το πολύ πρώιμο εμβρυακό στάδιο με άλλα εί­δη.
★ Επίσης εξετάζει τον πρωταρχικό μηχανισμό της εξέλιξης, τη λεγόμενη φυ­σι­κή ε­­πι­λο­γή, μια διαδικασία κατά την οποία κάποιες γενετικές αλλαγές ή με­ταλ­λά­ξεις ο­δη­γούν με­ρι­κές φορές στην εμφάνιση νέων χαρακτηριστικών στα ζω­ι­κά εί­δη.


ΚΕΙΜΕΝΟ: scienceillustrated.gr

Στο μάτι της βελόνας!

Δείτε ένα έμβρυο 5 ημερών όπως το έχει φωτογραφίσει στο ηλεκτρονικό του μι­κρο­σκό­πι­ο ο μαιευτήρας-γυναικολόγος κ. Γιώργος Νίκας:

Μια μικρή κουκκίδα στο μάτι της βελόνας!


ΕΙΚΟΝΕΣ: ngm.nationalgeographic.com, knazi.sk

Ηνωμένες Πολιτείες

Από την Despina01Μαθήτρια της
έκτης τάξης


Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αποκαλούμενες επίσης Ηνωμένες Πολιτείες, Η­ΠΑ ή Α­με­­ρι­κή, είναι μία ομοσπονδιακή συνταγματική δημοκρατία που πε­ρι­λαμ­βά­νει πε­νή­ντα πο­λι­­τεί­ες και μια ομοσπονδιακή περιφέρεια. Η χώρα βρίσκεται ως ε­πί το πλείστον στην κε­­ντρι­κή Βόρεια Αμερική, όπου οι σαράντα οκτώ συ­νε­χό­με­νες πολιτείες και η Ου­ά­σιν­γκτον Π.Κ., η περιφέρεια της πρωτεύουσας, βρί­σκο­νται μεταξύ του Ειρηνικού και του Ατλαντι­κού Ω­κε­α­νού, που συνορεύουν με τον Καναδά στα βόρεια και το Με­ξι­κό στα νότια. Η πολιτεία της Α­λά­σκας βρί­σκε­ται στο βορειοδυτικά της ηπείρου, με τον Καναδά στα ανα­τολικά και τη Ρω­σί­α στα δυ­τι­κά κατά πλάτος του Βερίγγειου Πορ­θμού. Η πολιτεία της Χα­βάης εί­ναι έ­να αρ­χι­πέ­λα­γος στον μέσο Ειρηνικό. Η χώρα ε­πί­σης κατέχει αρκετά ε­δά­φη στον Ει­ρη­νι­κό και την Καραϊβική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια ομοσπονδιακή ένωση πενήντα πολιτειών. Οι αρ­χι­κές δε­­κα­τρείς αποικίες ήταν οι διάδοχοι των δεκατριών αποικιών που ε­ξε­γέρ­θη­καν ε­να­ντί­ον της Με­γά­λης Βρετανίας. Στην πρώιμη ιστορία της χώρας, τρεις νέ­ες πολιτείες ορ­γα­νώ­­θη­καν σε έδαφος που δι­α­χω­ρί­σθη­κε από τα εδάφη των υ­παρ­χου­σών πο­λι­τει­ών: το Κε­ντάκι από τη Βιρτζίνια, το Τενεσί από τη Βό­ρει­α Κα­ρο­λί­να, και το Μέιν από τη Μασαχου­σέτη. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις άλ­λες πο­λι­τεί­ες δημιουργήθηκαν από ε­δά­φη που αποκτή­θηκαν μέσω πο­λέ­μων ή α­γο­ράς της κυ­βέρ­νη­σης των ΗΠΑ. Μια ομάδα ε­ξαι­ρέ­σε­ων περι­λαμβάνει το Βερ­μόντ, το Τέ­ξας, και τη Χαβάη· κάθε μία ήταν α­νε­ξάρ­τη­τη δημοκρατία πριν εισέλθει στην Έ­νω­ση. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πό­λε­μο, η Δυτική Βιρτζίνια α­πο­χω­­ρί­σθη­κε α­πό τη Βιρτζίνια. Η πιο πρόσφατη πολιτεία –η Χαβάη– επέτυχε την προ­α­γω­γή της σε πο­λι­τεί­α στις 21 Αυγούστου 1959. Οι πο­λι­τεί­ες δεν έχουν το δι­καί­ω­μα να α­πο­σχι­­σθούν από την Ένωση.


Οι πολιτείες αποτελούν χονδρικά τον κύριο όγκο της μάζας γης των ΗΠΑ· οι δύο άλ­λες πε­ρι­ο­χές που θεωρούνται ολοκληρωμένα μέρη της χώρας πε­ρι­λαμ­βά­νουν την Πε­ρι­φέ­­ρει­α της Κολούμπια, την ομοσπονδιακή περιφέρεια όπου βρί­σκε­ται η πρω­τεύ­ου­σα, η Ου­­ά­σιν­γκτον, και η Ατόλη Παλμύρα, ένα ακατοίκητο αλ­λά εν­σω­μα­τω­μέ­νο έ­δα­φος στον Ει­ρηνικό Ω­κε­α­νό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ε­πί­σης κα­τέ­χουν πέντε μεγάλα υ­περ­πό­ντι­α εδά­φη: το Που­έρ­το Ρίκο και τις Α­με­ρι­κα­νι­κές Παρ­θέ­νες Νήσους στην Κα­ραϊ­βι­κή και την Α­μερικανική Σα­μό­α, το Γκου­άμ, και τις Βό­ρει­ες Μαριάνες Νήσους στον Ειρηνικό. Όσοι γεννήθηκαν στις με­γά­λες πε­ρι­ο­χές (εκτός από την Αμερικανική Σα­μό­α) κατέχουν ιθαγέ­νεια των ΗΠΑ. Α­με­ρι­κα­νοί πολίτες που κατοικούν στα εδάφη έ­χουν πολλά από τα ίδια δι­και­ώ­μα­τα και υ­πο­χρε­ώ­σεις ως πολίτες που διαμένουν στις πο­λι­τεί­ες. Ωστόσο, γε­νι­κά α­παλ­λάσ­σο­νται από ο­μο­σπον­δι­α­κό φόρο εισοδήματος, δεν μπο­ρούν να ψη­φί­σουν για τον Πρό­ε­δρο, και στο Κο­γκρέ­σο αντιπροσωπεύονται από μέ­λη χωρίς δυ­να­τό­τη­τα ψή­­φου.

ΠΗΓΗ: Βικιπαίδεια

15 Ιανουαρίου 2013

Θες να πάρεις μέρος;

Από τον συγγραφέα Σάκη Σερέφα



Θυμάσαι πώς ήταν τα πράγματα τότε που δεν ήξερες ανάγνωση; Κάποιος άλλος σου διάβαζε βιβλία. Μερικές από τις ιστορίες όμως ήταν βαρετές. Συχνά, μάλιστα, δε σου διάβαζαν όποια ώρα ήθελες εσύ είτε γιατί έλειπαν από το σπίτι, είτε γιατί ήταν κουρασμένοι, είτε γιατί έβλεπαν τηλεόραση, είτε γιατί καβγάδιζαν, είτε γιατί μαγείρευαν.

Στη συνέχεια, από την πρώτη τάξη, μπορούσες να διαβάζεις όποια ώρα ήθελες εσύ. Άρχισες να διαλέγεις μονάχος τα βιβλία σου. Τότε όμως άρχισαν τα προβλήματα.

Ποια προβλήματα;

Μερικά από τα βιβλία που θέλεις να διαβάσεις δε θέλουν εκείνοι να τα διαβάσεις. «Αυτό δεν είναι για την ηλικία σου», ακούς να σου λένε, ή «Αυτό έχει πολλές εικόνες» ή «Αυτό έχει εξωγήινα τέρατα». Όμως κι εκείνοι δεν ακούν αυτό που εσύ λες από μέσα σου: «Μα εμένα αυτό μου αρέσει να διαβάσω!».

Μερικές ακόμη εφιαλτικές φράσεις που μπορεί να ακούς είναι: «Πήγαινε στο δωμάτιό σου τιμωρία να διαβάσεις δέκα σελίδες» ή «Ο ξάδερφός σου ο Κωστάκης μέσα στο καλοκαίρι διάβασε δεκαπέντε βιβλία κι εσύ μόνο πέντε!» ή «Πες μου τι κατάλαβες από το βιβλίο που διάβασες» ή «Σου αρέσει δε σου αρέσει θα το διαβάσεις μέχρι το τέλος, τόσα λεφτά δώσαμε για να το αγοράσουμε!»...

«Μα κι εκείνοι δε φεύγουν στη μέση μιας ταινίας στο σινεμά άμα δεν τους αρέσει;» ίσως αναρωτιέσαι μέσα σου, όμως καλύτερα να μην τους το πεις. Είσαι σίγουρος ότι αντέχεις να ακούσεις για άλλη μια φορά την απάντηση «Άλλο εγώ. Εγώ είμαι μεγάλος!»;

Ακούς από γονείς, συγγενείς και δασκάλους να σου λένε πόσο ωφέλιμα είναι τα βιβλία. Και προσπαθούν να σου το εξηγήσουν με επιχειρήματα.

Εγώ ένα πράγμα έχω να σου πω:

Κοίταξε καλά γύρω σου. Σε όλο τον πλανήτη Γη υπάρχουν εκατομμύρια αναγνώστες βιβλίων. Ας πούμε ότι είναι χίλια εκατομμύρια, δηλαδή ένα δισεκατομμύριο αναγνώστες. Κι ας πούμε ότι ο καθένας τους διαβάζει από μια ώρα την ημέρα. Μέσα στο βαγόνι του μετρό που τώρα τρέχει υπογείως κάτω από τα πόδια σου, στο πάρκο όπου σε πηγαίνουν βόλτα οι γονείς σου τις Κυριακές, στο αεροπλάνο που τώρα πετάει στον ουρανό πάνω από το κεφάλι σου, στο καράβι με το οποίο ταξίδεψες πέρυσι το καλοκαίρι για τα νησιά, στο κρεβάτι του νοσοκομείου που προσπερνάς καθημερινά για να πας στο σχολείο σου, ανάσκελα στον καναπέ μέσα στα σπίτια γύρω σου.

Σκύψε πάνω από τους αναγνώστες. Παρατήρησε το πρόσωπό τους καθώς διαβάζουν, όλοι μαζί, επί χίλια εκατομμύρια ώρες καθημερινά. Νιώσε πώς κρατούν την ανάσα τους, δες τα μάτια τους πώς κοιτούν επίμονα τη σελίδα, άκου μέσα στον εγκέφαλό τους το πάρτι που γίνεται.

Θέλεις να πάρεις κι εσύ μέρος σ’ αυτό;



ΕΙΚΟΝΕΣ: welltrainedhomeschool.blogspot.com, lasoothemoon.blogspot.com - ΚΕΙΜΕΝΟ: διασκευή


14 Ιανουαρίου 2013

Η ζωή του αναγνώστη

Από τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου



Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έκαναν εκστατικά ευτυχισμένη. Σήμερα είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία –⁠να φανταστείτε ότι ήμουν δέκα χρονών τον περασμένο αιώνα! Λοιπόν ακούστε:

Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ενώ άλλοι χαίρονται με αγκαλίτσες και φιλάκια, με χορούς και με τραγούδια. Υπάρχουν αρκετοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα. Όλα αυτά είναι σούπερ. Ωστόσο, αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, τίποτα δε μ’ αρέσει περισσότερο απ’ το να διαβάζω βιβλία. Όχι επειδή είμαι σπασίκλας και φύτουλας και όλ’ αυτά, αν και μπορείς να το πεις κι αυτό. Τα βιβλία είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: διαβάζοντας πετάμε με μεγάλες φτερούγες σε τόπους μακρινούς, εξερευνάμε τις ζωές άλλων ανθρώπων, νιώθουμε αγαπούλες, συγκινήσεις· μέσα στις σελίδες βρίσκουμε εμπειρίες που μοιάζουν με τις δικές μας ή, ακόμα καλύτερα, δε μοιάζουν με τις δικές μας –⁠είναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως όταν διάβασα την ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου ένιωσα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, όχι μόνο θα επιζούσα αλλά θα περνούσα τέλεια.

Τα βιβλία καθησύχασαν τους φόβους μου. Κατάλαβα ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι ποτέ δε θα βαδίσω μόνη –⁠τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με παρηγορούν και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω θυμάμαι ότι συχνά η ψυχή μου ήταν ταραγμένη: είχα ένα σωρό προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι· ένιωθα αγωνία και μια νύχτα νομίζω πως είδα φάντασμα.



Όμως θυμάμαι επίσης πως, όταν ήμουν παιδί σαν εσάς, η καλύτερη ώρα της μέρας ήταν όταν διάβαζα τα βιβλία που τότε ονομάζαμε «εξωσχολικά». Τα εξωσχολικά ήταν πιο αστεία και πιο συγκινητικά από τα σχολικά, πράγμα φυσικό εφόσον το βιβλίο της γραμματικής δεν είναι αστείο και συγκινητικό. Ωστόσο, αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε συμπαθητικούς και γλυκούληδες δασκάλους, η γραμματική, η αριθμητική, η ιστορία, η φυσική είναι κι αυτές σχεδόν αριστούργημα.

Επιστρέφω όμως στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα, στους μύθους. Η χαρά της ανάγνωσης ήταν κάπου κάπου στενοχώρια. Τι παράξενο, ε; Μερικές φορές οι ιστορίες ήταν λυπητερές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν τα πάνδεινα: ένα κοριτσάκι που πουλούσε σπίρτα πάγωσε μέσα στο χιόνι, ένα αγοράκι χάθηκε στο άγριο δάσος... Παρότι έκλαιγα γοερά, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα «κάτι». Θέλω να πω, δεν μπορούμε να χαμογελάμε διαρκώς. Οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας κάπου κάπου λύπη, οίκτο, αγανάκτηση. Κυρίως, όμως, γίνονται εκστατικά ευτυχισμένοι: Δοκιμάστε να ζήσετε τη ζωή του αναγνώστη και θα με θυμηθείτε!

ΕΙΚΟΝΑ: crazygallery.info.leechlink.net


Ο φίλος που… τρώγεται!

Από τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς-⁠Ανδρουτσοπούλου



Θέλω να σου μιλήσω για έναν φίλο που... τρώγεται! Έναν φίλο που, όσο παράξενο κι αν σου φανεί, τον λένε βιβλίο. «Αυτός είναι σωστός βιβλιοφάγος» δε λέμε για όποιον διαβάζει πολλά βιβλία; Ε, γι’ αυτό λέω πως «τρώγεται» ο φίλος αυτός.

Σκέφτομαι λοιπόν πως η λέξη «βιβλιοφάγος» φανερώνει πολλά: Τρώει κανείς όταν πεινάει. Όταν «τρώει» βιβλία, σημαίνει πως θέλει να χορτάσει το πνεύμα του. Οι δυο αυτές πείνες, η σωματική και η πνευματική, βρίσκω πως μοιάζουν αρκετά. Ας δούμε γιατί:

Όταν αρρωσταίνουμε ή είμαστε λυπημένοι, μπορεί να μην έχουμε όρεξη να φάμε. Τούτη η ανορεξιά είναι παροδική. Μόλις περάσει αυτό που την προκαλεί, η όρεξη επανέρχεται. Ή μπορεί να μη θέλουμε να φάμε γιατί δε μας αρέσει το φαγητό. Κάποιο άλλο όμως, που το προτιμάμε, το τρώμε με ευχαρίστηση. Έτσι συμβαίνει και με την τροφή του μυαλού. Είναι φορές που νιώθουμε κουρασμένοι και δεν έχουμε όρεξη να διαβάσουμε. Ή είμαστε υποχρεωμένοι να διαβάσουμε κάτι που δε μας ενδιαφέρει πολύ. Μόλις όμως η κόπωση περάσει ή βρούμε κάποιο βιβλίο που μας αρέσει, αρχίζουμε το διάβασμα.

Ας δούμε τώρα μια διαφορά ανάμεσα στις δύο πείνες: Όταν γεμίσει το στομάχι μας, δεν πεινάμε πια. Το πνεύμα μας όμως είναι αχόρταγο! Όσο του δίνουμε τροφή, τόσο περισσότερο πεινάει, τόσο περισσότερα βιβλία θέλει.

Και δεν έχει άδικο! Τα βιβλία μάς μαθαίνουν χίλια πράγματα για τον κόσμο, τους άλλους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Συχνά μας φανερώνουν ότι και οι άλλοι νιώθουν όπως εμείς, έχουν τις ίδιες χαρές ή τις ίδιες στενοχώριες, αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, αλλά καταφέρνουν τελικά να τα ξεπεράσουν. Κι αυτό μας δίνει κουράγιο.

Άλλοτε πάλι μας δείχνουν ότι υπάρχουν ή υπήρξαν άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί από μας. Μαθαίνουμε τα αισθήματα και τις σκέψεις τους, σ’ όποιο τόπο κι αν βρίσκονται, όποια εποχή και αν έζησαν. Ταυτιζόμαστε μαζί τους. Κι αυτό μας συναρπάζει, μας δίνει την αίσθηση ότι ζούμε πολλές ζωές, πλουτίζει τις εμπειρίες μας.


Εικόνα: leftayparxoungr.blogspot.com


Κάθε βιβλίο που φτάνει στα χέρια μας είναι φίλος γενναιόδωρος, πιστός και πολύ βολικός! Ποτέ δε ζητάει κάτι, ενώ εκείνος πάντα μας δίνει ό,τι έχει, όποτε το ζητήσουμε. Αν δεν τον θέλουμε, περιμένει στο ράφι υπομονετικά. Αν τον καλέσουμε, έρχεται αμέσως. Κι είναι τόσο μικρός που χωράει στη σάκα μας ή στη βαλίτσα μας όταν πάμε ταξίδι.

Όταν λοιπόν σου χαρίσουν ή σου δανείσουν ένα βιβλίο, υποδέξου το σαν φίλο πολύτιμο που δε θα σ’ εγκαταλείψει ποτέ· έναν μόνιμο σύντροφο-τροφή για τους «βιβλιοφάγους» χωρίς ημερομηνία λήξης!

Με αγάπη

Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου


13 Ιανουαρίου 2013

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Από τον συγγραφέα Βαγγέλη Ηλιόπουλο



Σας γράφω γιατί σήμερα είχα μια αναπάντεχη συνάντηση.

Όπως γύριζα στο σπίτι άκουσα ένα κλάμα. Κοίταξα γύρω μου. Δεν είδα κανέναν. Όμως το κλάμα συνεχιζόταν γοερό. Κοίταξα πάλι και τότε είδα ένα βιβλίο πεσμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Αυτό ήταν που έκλαιγε.

Το πήρα στα χέρια μου και το ρώτησα:

– Γιατί κλαις;

– Όπως έπεσα κάποιες σελίδες μου τσακίστηκαν. Πόνεσα. Ευτυχώς δε σκίστηκαν.

– Πώς βρέθηκες εδώ; Σε πέταξαν;

– Δε θυμάμαι. Πήγαινα με τον φίλο μου, έναν μικρό αναγνώστη, στο σπίτι του.

– Σε είχε αγοράσει από βιβλιοπωλείο ή σε είχε δανειστεί από βιβλιοθήκη;

– Δε θυμάμαι σου λέω. Κι ήθελα τόσο να απολαύσει την ανάγνωσή μου!

– Πώς ξέρεις ότι θα απολάμβανε;

– Είμαι συναρπαστικό βιβλίο εγώ. Υπάρχει παιδί που δε θέλει, παρέα με υπέροχους φίλους, να ταξιδεύει πέρα από τα σύνορα του τόπου και του χρόνου;

– Αυτό θα τον βοηθούσε να καταλάβει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του!

– Εσύ, για να το ξέρεις αυτό, είσαι σίγουρα βιβλιόφιλος!

Του απάντησα πως μου αρέσει πολύ να διαβάζω αλλά και να γράφω βιβλία!

– Τι τυχερό που είμαι, φώναξε. Με βρήκε ένας συγγραφέας! Εσύ μπορείς να παρακαλέσεις τον Πήτερ Παν ή τον Μικρό Πρίγκιπα να πετάξουν και να βρουν τον φίλο μου;

– Ξέρεις, αυτοί είναι λογοτεχνικοί ήρωες! Γεννήθηκαν στο μυαλό ενός συγγραφέα και ζουν μέσα σε βιβλία όπως εσύ!

– Αλήθεια; Έχω κι εγώ έναν ήρωα άξιο ν’ αγαπηθεί. Ο ήρωάς μου ταξιδεύει στο παρελθόν μέσα από έναν υπολογιστή. Και στη σελίδα 88...

– Τι γίνεται στη σελίδα 88;

– Πήγαινε να διαβάσεις. Ό,τι καταλάβεις, αυτό γίνεται! Ο αναγνώστης δίνει νόημα στο κείμενο.

– Άλλωστε αυτός σε διαλέγει ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα βιβλία...

Τι ήθελα να το πω. Του θύμισα τον μικρό αναγνώστη που το είχε διαλέξει κι έβαλε πάλι τα κλάματα, γιατί δεν πρόλαβε να δημιουργήσει μια σχέση μαζί του.

– Τι σχέση;

– Απ’ όλα τα βιβλία που διαβάζει κάποιος, μερικά τα ξεχωρίζει. Τα διαβάζει ξανά και ξανά. Δεν τ’ αποχωρίζεται ποτέ. Είναι αυτά που έχουν αγγίζει την ψυχή του. Που τον έχουν λίγο αλλάξει. Τέτοιο ήθελα να γίνω γι’ αυτόν...


Εικόνα: adlibbing.org


Εκείνη την ώρα είδα ένα παιδί να έρχεται σιγά σιγά με το ποδήλατό του κοιτώντας σαν να ψάχνει κάτι. Μόλις με παρατήρησε έτρεξε κοντά μου.

– Είναι δικό μου το βιβλίο που κρατάτε, μου είπε.

– Χαίρομαι που γύρισες να το πάρεις. Το είχες πετάξει;

– Ακόμη κι αν έπρεπε να πετάξω όλα τα βιβλία από την τσάντα μου, αυτό ποτέ!

Έφυγε κρατώντας το στην αγκαλιά του. Κι εγώ έμεινα να τους κοιτάω και να σκέφτομαι πως αυτή η συνάντησή μου με το βιβλίο δε θα έχει νόημα αν δεν τη μοιραστώ μαζί σας...

Καλές Αναγνώσεις!

Βαγγέλης


Σκίτσα σε φωτογραφίες

Ο καλλιτέχνης Ben Heine ζει στο Βέλγιο και θέλει να κάνει τους ανθρώπους να ο­­νει­­ρεύ­­ο­­νται και να ξεχνούν τα καθημερινά τους προβλήματα. Το 2010 ξε­­κί­­νη­­σε τη σει­ρά «Pen­cil vs Camera», όπου συνδυάζει το σκίτσο με τη φωτογραφία, δη­μι­ουρ­γώ­ντας ιδιαίτερα πρω­τό­τυ­πες και ποιητικές εικόνες.









ΕΙΚΟΝΕΣ: benheine.com

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ