21 Αυγούστου 2016

Χρυσό μετάλλιο σε ένα σπουδαίο άθλημα

Ο Σπύρος Γιαννιώτης είναι πρωταθλητής της κολύμβησης και δεύτερος Ο­λυ­μπι­ο­νί­κης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Γεννήθηκε το 1980 στο Λί­βερ­πουλ α­πό πα­τέ­ρα Έλ­λη­να και μητέρα Αγγλίδα, αλλά μεγάλωσε στην Κέρ­κυ­ρα.


Τα σχολικά χρόνια ήταν η δυσκολότερη περίοδος της ζωής του. Δεν ήταν καλός μα­θη­τής, αν και προσπαθούσε πραγματικά. Στο γυμνάσιο έμαθε ότι οι μα­θη­σι­α­κές του δυ­σκο­λί­ες ο­φεί­λο­νταν στο ότι είναι δυσλεκτικός. Όπως έχει δηλώσει, η δυ­σκο­λί­α αυ­τή τον πεί­σμωσε και ο αθλητισμός έγινε το δικό του σχολείο: «Όσα έ­μα­θα και ό,τι έ­γι­να τα χρω­στάω στον α­θλη­τι­σμό. Τα ταξίδια που έχω πάει, τις δι­α­φο­ρε­τι­κές κουλ­τού­ρες και τους πολιτισμούς που έχω δει από κοντά, τους αν­θρώ­πους που έχω γνω­ρί­σει, τους φίλους που έχω κάνει. Ο αθλητισμός μού έ­μα­θε την πειθαρχία, τη συ­νέ­πεια. Αυτό που είμαι ως άνθρωπος».

Η επαφή του με το υγρό στοιχείο ξεκίνησε από μικρή ηλικία, αρχικά στις πισίνες και κα­τό­πιν στην ανοιχτή θάλασσα. Η πορεία του στον πρωταθλητισμό κράτησε πολ­λά χρό­νια και υ­πήρ­ξε ανοδική. Ορίστε μερικές μόνο από τις συμμετοχές και ε­πι­τυ­χί­ες του:

ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ

2000. Η πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες. 20ός στα 400 μ. ε­λεύ­θε­ρο.
2001. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 5ος στα 400 μ. ελεύθερο.
2002. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 7ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2003. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 13ος στα 400 μ. ε­λεύ­θε­ρο.
2004. Ολυμπιακοί Αγώνες. 5ος στα 1.500 μ. ελεύθερο, 7ος στα 400 μ. ε­λεύ­θε­ρο.
2005. Μεσογειακοί Αγώνες. 2ος στα 400 μ. ελεύθερο, 2ος στα 1.500 μ. ε­λεύ­θε­ρο.
2006. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 8ος στα 400 μ. ελεύθερο.
2007. Διεθνείς Στρατιωτικοί Αγώνες. 1ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2008. Ολυμπιακοί Αγώνες. 12ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2009. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 2ος στα 5 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2010. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 3ος στα 5 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2011. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 1ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2012. Ολυμπιακοί Αγώνες. 4ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2013. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 1ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2014. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 8ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2015. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 3ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2016. Ολυμπιακοί Αγώνες. 2ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης. Αργυρό με­τάλ­λι­ο.

Οι προσπάθειές του για διάκριση στο άθλημα που αγαπούσε ξεκίνησαν το 1999 και η λα­χτά­ρα του για ένα ολυμπιακό μετάλλιο κράτησε 16 ολόκληρα χρόνια. Λό­γω της η­λι­κί­ας του οι Αγώνες του Ρίο (2016) ήταν οι τελευταίοι της καριέρας του. Άλλωστε έ­παιρ­νε μέ­ρος σε Ο­λυ­μπι­α­κούς Αγώνες για πέμπτη φορά!


Στον αγώνα του Ρίο έκανε ακριβώς τον ίδιο χρόνο με τον Ολλανδό Φέρι Βέ­ερ­τμαν (μί­α ώ­ρα, 52 λεπτά και 59,8 δευτερόλεπτα) και οι κριτές χρειάστηκαν αρ­κε­τό δι­ά­στη­μα για να δι­α­πι­στώ­σουν ποιος νίκησε. Τελικά, το χρυσό μετάλλιο κρί­θη­κε στο φώ­το φί­νις και στην πιο γρήγορη «χεριά» του αντιπάλου του. Ο Βέ­ερ­τμαν α­κού­μπη­σε πρώ­τος την η­λε­κτρο­νι­κή πλακέτα στον τερματισμό. Σύμ­φω­να με τους κανόνες του α­γω­νί­σμα­τος, οι κο­λυμ­βη­τές πρέ­πει να αγγίξουν την ε­πι­φά­νει­α αυ­τή για να ο­λο­κλη­ρώ­σουν τον αγώνα, δια­φο­ρε­τι­κά τι­μω­ρού­νται με α­πο­κλει­σμό.

Ο Έλληνας κολυμβητής, αν και πέρασε πρώτος με το σώμα του τη γραμμή του τερ­μα­τι­σμού, χτύπησε δεύτερος την ηλεκτρονική πλακέτα. Ο ίδιος απέδωσε αρ­γό­τε­ρα την κρί­σι­μη καθυστέρηση στην κούρασή του και στο ότι έφτασε με «α­νά­πο­δο» χέρι στον τερ­μα­τι­σμό.


Κάποιοι στη χώρα μας, ακόμη και στην περιγραφή του αγώνα, είπαν ότι έπρεπε να πά­ρει και εκείνος χρυσό μετάλλιο, ότι το αργυρό του μετάλλιο ήταν χρυσό για τους Έλ­λη­νες, ό­τι ή­ταν άδικο να χάσει την πρωτιά μετά από τόσα χρόνια προ­σπά­θει­ας. Η ελ­λη­νι­κή α­πο­στο­λή, μάλιστα, θέλησε να καταθέσει ένσταση με αί­τη­μα να α­πο­νε­μη­θεί και στον Έλληνα πρω­τα­θλη­τή το χρυσό μετάλλιο, εφόσον εί­χε τον ί­διο χρόνο με τον νικητή.

Ο Γιαννιώτης, όμως, δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος αθλητής αλλά και ένας σπου­δαί­ος άν­θρω­πος. Άσκησε βέτο και μπλόκαρε την ένσταση, δηλώνοντας α­μέ­σως: «Το εί­δα κι ε­γώ στο βίντεο. Δε μου βγήκε η χεριά. Το κέρδισε δίκαια ο Ολ­λαν­δός». Αρ­γό­τε­ρα πρό­σθε­σε: «Ακούμπησε πιο μπροστά από μένα. Υπάρχει φώ­το φί­νις και έτσι εί­ναι».

Στο Ρίο ο Σπύρος Γιαννιώτης δε στέφθηκε απλά Ολυμπιονίκης. Έδωσε ένα με­γά­λο μά­θη­μα αξιοπρέπειας και ήθους. Ο αθλητισμός υπόκειται σε κανόνες και ο σε­βα­σμός τους στη νί­κη και στην ήττα είναι επιβεβλημένος. Ίσως α­πο­γοη­τεύ­τη­κε λί­γο που για μια «χεριά» έ­χα­σε το χρυσό μετάλλιο, όμως αποδέχθηκε ότι ήρ­θε δεύ­τε­ρος και δεν έ­παι­ξε τον ρόλο του α­δι­κη­μέ­νου. Κι όχι μόνο αυτό. Το έ­βλε­πες στο πρόσωπο, στα μά­τια και στο χαμόγε­λό του: Ή­ταν ευχαριστημένος με την προ­σπά­θει­α που κα­τέ­βα­λε, τον καθαρό αγώνα που έ­δω­σε και το αποτέλεσμα που πέ­τυ­χε.


Η συμπεριφορά μας στο σπίτι, στο σχολείο, στην ευρύτερη κοινωνία όταν με­γα­λώ­σου­με, εί­ναι ίσως το σπουδαιότερο άθλημα της ζωής μας. Ό,τι κι αν κάνουμε, ό­ποιον αγώνα και να δίνουμε, το ήθος που επιδεικνύουμε κατά τη διάρκεια της προ­σπά­θειας, στην αποτυχί­α και στην επιτυχία, είναι πολύ σημαντικό. Το ήθος εί­ναι η ποι­ό­τη­τα εκείνη που, αφού κα­τα­κτή­σου­με τον στόχο, θα μας χαρίσει την α­πε­ρι­ό­ρι­στη ευ­δαι­μο­νί­α της επιτυχίας.


ΠΗΓΕΣ: cnn.gr, el.wikipedia.org, bizznews.gr, skai.gr, huffingtonpost.gr - ΕΙΚΟΝΕΣ: ysterografa.gr, enikos.gr, enikos.gr, cnn.gr, ert.gr


2 σχόλια:

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κε­φα­λαί­α (σημαίνει ότι φωνάζετε), για­τί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δη­μο­σί­ευ­ση ελέγξτε για τυχόν λάθη α­προ­σε­ξί­ας, πατώντας στο κου­μπί «Προ­ε­πι­σκό­πη­ση».

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ