25 Απριλίου 2018

Αν μιλούσαν τα κυκλαδικά ειδώλια

Αν ζωντάνευαν αυτά τα χαριτωμένα αγαλμα-
τάκια, πώς θα παρουσίαζαν τον εαυτό τους;


Η κομψή γυναίκα

Έχετε ξαναδεί πιο κομψό γυναικείο ει­δώ­λι­ο; Δε φαντάζομαι.

Ας αρχίσουμε από το κεφάλι μου. Ενώ εί­ναι τρι­γω­νι­κό, πάνω πάνω στο μέ­τω­πο κυρ­τώ­νει ε­λα­φρά. Η μύτη µου λε­πτή, μου δί­νει μια πα­ρά­ξε­νη σο­βα­ρό­τη­τα. Μυτερό εί­ναι το πιγούνι μου, μυ­τε­ροί και οι ώμοι µου.

Κι έπειτα από τις τόσες γωνίες έρ­χε­ται η α­ντί­θε­ση. Η παχουλή κοιλιά µου. Ναι, κα­λά το κα­τα­λά­βα­τε. Περιμένω μω­ρό. Α­κου­μπώ τα χέρια πά­νω της, σαν να θέλω να τα βάλω για προ­σκε­φά­λι του.

Νομίζω πως είμαι η πιο κομψή έγκυος γυ­ναί­κα που έχετε δει. Η μισή, από τη μέ­ση και πάνω, εί­μαι σουβλερή και η άλ­λη μι­σή, από τη μέση και κάτω, είμαι ό­λο α­πα­λές καμπύλες. Να το μυ­στι­κό του καλ­λι­τέ­χνη. Να γιατί είμαι πα­σί­γνω­στη σε ό­λο τον κόσμο.




Ο Γλεντζές

Στην υγειά σας,
στην κοιλιά σας!

Είμαι ο Γλεντζές.
Καθισμένος
στο σκαμνάκι,
εζαλίστηκα λιγάκι.

Ειδώλιο πρωτοκυκλαδικό,
τρεις χιλιάδες χρόνια
πριν απ’ τον Χριστό.




Ο αρπιστής από την Κέρο

Είμαι από τους πρώτους μου­σι­κούς του ελληνικού κό­σμου. Εί­ναι σίγουρο πως ο καλ­λι­τέ­χνης που με έ­φτια­ξε α­γα­πού­σε τη ζω­ή. Κά­θο­μαι α­να­παυ­τι­κά σε μια θαυ­μά­σι­α κα­ρέ­κλα που μοιά­ζει µε θρό­νο. Με το κε­φά­λι γερ­μέ­νο ε­λα­φρά πί­σω α­πο­πνέ­ω ζω­ντά­νια και κέφι.

Φα­ντά­ζε­στε πόση προ­σπά­θει­α θα χρειαζόταν από τον καλ­λι­τέ­χνη να φτιάξει ε­μέ­να, την τρι­γω­νι­κή άρπα µου και τον θρό­νο µου με τόση μα­στο­ριά και ευ­αι­σθη­σί­α! Σκε­φθεί­τε μό­νο τα ερ­γα­λεί­α της εποχής και θα κα­τα­λά­βε­τε.

ΠΗΓΗ: ΙΣΤΟΡΙΑ Γ΄ ΤΑΞΗΣ (από το βιβλίο της Σοφίας Γιαλουράκη
«Τα κυκλαδικά ειδώλια ζωντανεύουν», εκδόσεις Ακρίτας)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: αρχαία χρόνια, τέχνη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.