Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Αν μιλούσαν τα κυκλαδικά ειδώλια

Αν ζωντάνευαν αυτά τα χαριτωμένα αγαλμα-
τάκια, πώς θα παρουσίαζαν τον εαυτό τους;





Η κομψή γυναίκα

Έχετε ξαναδεί πιο κομψό γυναικείο ειδώλιο; Δε φαντάζομαι.

Ας αρχίσουμε από το κεφάλι μου. Ενώ είναι τρι­γω­νι­κό, πάνω πάνω στο μέτωπο κυρτώνει ε­λα­φρά. Η μύτη µου λεπτή, μου δίνει μια πα­ρά­ξε­νη σοβαρότητα. Μυτερό είναι το πιγούνι μου, μυτεροί και οι ώμοι µου.

Κι έπειτα από τις τόσες γωνίες έρχεται η α­ντί­θε­ση. Η παχουλή κοιλιά µου. Ναι, καλά το κα­τα­λά­βα­τε. Περιμένω μωρό. Ακουμπώ τα χέρια πά­νω της, σαν να θέλω να τα βάλω για προ­σκε­φά­λι του.

Νομίζω πως είμαι η πιο κομψή έγκυος γυναίκα που έχετε δει. Η μισή, από τη μέση και πάνω, εί­μαι σουβλερή και η άλλη μισή, από τη μέση και κάτω, είμαι όλο απαλές καμπύλες. Να το μυ­στι­κό του καλλιτέχνη. Να γιατί είμαι πα­σί­γνω­στη σε όλο τον κόσμο.





Ο Γλεντζές

Στην υγειά σας, στην κοιλιά σας!

Είμαι ο Γλεντζές.
Καθισμένος στο σκαμνάκι,
εζαλίστηκα λιγάκι.

Ειδώλιο πρωτοκυκλαδικό,
τρεις χιλιάδες χρόνια
πριν απ’ τον Χριστό.



Ο αρπιστής από την Κέρο

Είμαι από τους πρώτους μου­σι­κούς του ελληνικού κό­σμου. Εί­ναι σίγουρο πως ο καλ­λι­τέ­χνης που με έφτιαξε α­γα­πού­σε τη ζω­ή. Κάθομαι α­να­παυ­τι­κά σε μια θαυ­μά­σι­α κα­ρέ­κλα που μοιά­ζει µε θρό­νο. Με το κε­φά­λι γερ­μέ­νο ελαφρά πίσω α­πο­πνέ­ω ζω­ντά­νια και κέφι.

Φα­ντά­ζε­στε πόση προ­σπά­θει­α θα χρειαζόταν από τον καλ­λι­τέ­χνη να φτιάξει εμένα, την τρι­γω­νι­κή άρπα µου και τον θρό­νο µου με τόση μαστοριά και ευ­αι­σθη­σί­α! Σκεφθείτε μό­νο τα ερ­γα­λεί­α της εποχής και θα κα­τα­λά­βε­τε.

ΠΗΓΗ: ΙΣΤΟΡΙΑ Γ΄ ΤΑΞΗΣ (από το βιβλίο της Σοφίας Γιαλουράκη «Τα κυκλαδικά ειδώλια ζωντανεύουν», εκδόσεις Ακρίτας)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: αρχαία χρόνια, τέχνη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.