Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Χρυσό μετάλλιο σε ένα σπουδαίο άθλημα

Ο Σπύρος Γιαννιώτης είναι πρωταθλητής της κολύμβησης και δεύτερος Ο­λυ­μπιο­νί­κης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Γεννήθηκε το 1980 στο Λίβερπουλ από πα­τέ­ρα Έλ­λη­να και μητέρα Αγγλίδα, αλλά μεγάλωσε στην Κέρκυρα.


Τα σχολικά χρόνια ήταν η δυσκολότερη περίοδος της ζωής του. Δεν ήταν καλός μα­θη­τής, αν και προσπαθούσε πραγματικά. Στο γυμνάσιο έμαθε ότι οι μαθησιακές του δυ­σκο­λί­ες ο­φεί­λο­νταν στο ότι είναι δυσλεκτικός. Όπως έχει δηλώσει, η δυσκολία αυ­τή τον πεί­σμωσε και ο αθλητισμός έγινε το δικό του σχολείο: «Όσα έμαθα και ό,τι έ­γι­να τα χρω­στάω στον α­θλη­τι­σμό. Τα ταξίδια που έχω πάει, τις διαφορετικές κουλ­τού­ρες και τους πολιτισμούς που έχω δει από κοντά, τους ανθρώπους που έχω γνω­ρί­σει, τους φίλους που έχω κάνει. Ο αθλητισμός μού έμαθε την πειθαρχία, τη συ­νέ­πεια. Αυτό που είμαι ως άνθρωπος».

Η επαφή του με το υγρό στοιχείο ξεκίνησε από μικρή ηλικία, αρχικά στις πισίνες και κα­τό­πιν στην ανοιχτή θάλασσα. Η πορεία του στον πρωταθλητισμό κράτησε πολλά χρό­νια και υ­πήρ­ξε ανοδική. Ορίστε μερικές μόνο από τις συμμετοχές και επιτυχίες του:

2000. Η πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες. 20ός στα 400 μ. ε­λεύ­θε­ρο.
2001. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 5ος στα 400 μ. ελεύθερο.
2002. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 7ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2003. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 13ος στα 400 μ. ελεύθερο.
2004. Ολυμπιακοί Αγώνες. 5ος στα 1.500 μ. ελεύθερο, 7ος στα 400 μ. ελεύθερο.
2005. Μεσογειακοί Αγώνες. 2ος στα 400 μ. ελεύθερο, 2ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2006. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 8ος στα 400 μ. ελεύθερο.
2007. Διεθνείς Στρατιωτικοί Αγώνες. 1ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2008. Ολυμπιακοί Αγώνες. 12ος στα 1.500 μ. ελεύθερο.
2009. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 2ος στα 5 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2010. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 3ος στα 5 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2011. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 1ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2012. Ολυμπιακοί Αγώνες. 4ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2013. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 1ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2014. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 8ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2015. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 3ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης.
2016. Ολυμπιακοί Αγώνες. 2ος στα 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης. Αργυρό με­τάλ­λιο.


Οι προσπάθειές του για διάκριση στο άθλημα που αγαπούσε ξεκίνησαν το 1999 και η λα­χτά­ρα του για ένα ολυμπιακό μετάλλιο κράτησε 16 ολόκληρα χρόνια. Λόγω της η­λι­κί­ας του οι Αγώνες του Ρίο (2016) ήταν οι τελευταίοι της καριέρας του. Άλλωστε έ­παιρ­νε μέ­ρος σε Ο­λυ­μπι­α­κούς Αγώνες για πέμπτη φορά!

Στον αγώνα του Ρίο έκανε ακριβώς τον ίδιο χρόνο με τον Ολλανδό Φέρι Βέερτμαν (μί­α ώ­ρα, 52 λεπτά και 59,8 δευτερόλεπτα) και οι κριτές χρειάστηκαν αρκετό δι­ά­στη­μα για να δι­α­πι­στώ­σουν ποιος νίκησε. Τελικά, το χρυσό μετάλλιο κρίθηκε στο φώ­το φί­νις και στην πιο γρήγορη «χεριά» του αντιπάλου του. Ο Βέερτμαν α­κού­μπη­σε πρώ­τος την η­λε­κτρο­νι­κή πλακέτα στον τερματισμό. Σύμφωνα με τους κανόνες του α­γω­νί­σμα­τος, οι κο­λυμ­βη­τές πρέ­πει να αγγίξουν την επιφάνεια αυτή για να ο­λο­κλη­ρώ­σουν τον αγώνα, δια­φο­ρε­τι­κά τι­μω­ρού­νται με αποκλεισμό.

Ο Έλληνας κολυμβητής, αν και πέρασε πρώτος με το σώμα του τη γραμμή του τερ­μα­τι­σμού, χτύπησε δεύτερος την ηλεκτρονική πλακέτα. Ο ίδιος απέδωσε αργότερα την κρί­σι­μη καθυστέρηση στην κούρασή του και στο ότι έφτασε με «ανάποδο» χέρι στον τερ­μα­τι­σμό.


Κάποιοι στη χώρα μας, ακόμη και στην περιγραφή του αγώνα, είπαν ότι έπρεπε να πάρει και εκείνος χρυσό μετάλλιο, ότι το αργυρό του μετάλλιο ήταν χρυσό για τους Έλ­λη­νες, ό­τι ή­ταν άδικο να χάσει την πρωτιά μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας. Η ελ­λη­νι­κή α­πο­στο­λή, μάλιστα, θέλησε να καταθέσει ένσταση με αίτημα να α­πο­νε­μη­θεί και στον Έλληνα πρω­τα­θλη­τή το χρυσό μετάλλιο, εφόσον είχε τον ίδιο χρόνο με τον νικητή.

Ο Γιαννιώτης, όμως, δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος αθλητής αλλά και ένας σπου­δαί­ος άν­θρω­πος. Άσκησε βέτο και μπλόκαρε την ένσταση, δηλώνοντας α­μέ­σως: «Το εί­δα κι ε­γώ στο βίντεο. Δε μου βγήκε η χεριά. Το κέρδισε δίκαια ο Ολλαν­δός». Αρ­γό­τε­ρα πρό­σθε­σε: «Ακούμπησε πιο μπροστά από μένα. Υπάρχει φώτο φίνις και έτσι εί­ναι».

Στο Ρίο ο Σπύρος Γιαννιώτης δε στέφθηκε απλά Ολυμπιονίκης. Έδωσε ένα μεγάλο μά­θη­μα αξιοπρέπειας και ήθους. Ο αθλητισμός υπόκειται σε κανόνες και ο σεβασμός τους στη νί­κη και στην ήττα είναι επιβεβλημένος. Ίσως απογοητεύτηκε λίγο που για μια «χεριά» έ­χα­σε το χρυσό μετάλλιο, όμως αποδέχθηκε ότι ήρθε δεύτερος και δεν έ­παι­ξε τον ρόλο του α­δι­κη­μέ­νου. Κι όχι μόνο αυτό. Το έβλεπες στο πρόσωπο, στα μά­τια και στο χαμόγε­λό του: Ή­ταν ευχαριστημένος με την προσπάθεια που κα­τέ­βα­λε, τον καθαρό αγώνα που έ­δω­σε και το αποτέλεσμα που πέτυχε.


Η συμπεριφορά μας στο σπίτι, στο σχολείο, στην ευρύτερη κοινωνία όταν με­γα­λώ­σου­με, εί­ναι ίσως το σπουδαιότερο άθλημα της ζωής μας. Ό,τι κι αν κάνουμε, ό­ποιον αγώνα και να δίνουμε, το ήθος που επιδεικνύουμε κατά τη διάρκεια της προ­σπά­θειας, στην αποτυχί­α και στην επιτυχία, είναι πολύ σημαντικό. Το ήθος είναι η ποι­ό­τη­τα εκείνη που, αφού κα­τα­κτή­σου­με τον στόχο, θα μας χαρίσει την απεριόριστη ευ­δαι­μο­νί­α της επιτυχίας.


ΠΗΓΕΣ: www.cnn.gr, el.wikipedia.org, www.bizznews.gr, www.skai.gr, www.huffingtonpost.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: ysterografa.gr, www.enikos.gr, www.enikos.gr, www.cnn.gr, www.ert.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: αθλητισμός, πρόσωπα


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ίδιο χρόνο είχε!!

δάσκαλος98 είπε...

Απίστευτο, ε;

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.