Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

2 Οκτωβρίου 2012

Αν αύριο εξαφανίζονταν οι άνθρωποι…

Πώς θα ήταν η Γη χωρίς ανθρώπους; Όχι απαραίτητα ως επακόλουθο πυρηνικής κα­τα­­στρο­φής, κατάπτωσης γιγαντιαίου μετεωρίτη ή άλλης φυσικής καταστροφής. Πρό­κει­ται α­πλώς για μια υποθετική θεωρία που διατύπωσε στο βιβλίο του «The World Without Us» ο Α­με­ρι­κα­νός συγγραφέας, δημοσιογράφος και καθηγητής Δη­μο­σι­ο­γρα­φί­ας και Λα­­τι­­νο­­α­­με­­ρι­κα­νι­κών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα Άλαν Βάισμαν.


(σκηνές από την εξαιρετική ταινία του History Channel «Life After People»)

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Αφρική θα επανερχόταν ταχύτατα στην πρω­ταρ­χι­κή της κα­τά­στα­ση, καθώς η χλωρίδα της δεν έχει πολλούς ξένους εισβολείς, ενώ η πα­νί­δα της (ε­λέ­φα­ντες, καμηλοπαρδάλεις, ρινόκεροι και ιπποπόταμοι), που δεν έχει α­φα­νι­στεί όπως τα με­γά­λα θηλαστικά της Αμερικής και της Αυστραλίας, θα πολ­λα­πλα­σι­α­ζό­ταν και θα ε­ξα­­πλω­νό­ταν ραγδαία.

Στους ωκεανούς πάλι, όπου η σύνθεση ζωικών και φυτικών ειδών δεν έχει ε­πη­ρε­α­στεί σε πο­λύ μεγάλο βαθμό από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, η πιθανολογούμενη α­που­σί­α αν­θρώ­πων θα είχε άμεσες ορατές συνέπειες. Παρ’ όλους τους ρυθμούς της υ­περ­θέρ­­μαν­σης του πλανήτη, πολλοί κοραλλιογενείς ύφαλοι θα συνέρχονταν σε δι­ά­στη­μα λίγων αι­ώ­νων.

Αντιθέτως, δυσοίωνα θα ήταν τα πράγματα για πολλά είδη πανίδας που έχουν συ­νη­θί­σει στη συμβίωση με τον άνθρωπο. Χωρίς τα απορρίμματα του πολιτισμού οι α­ρου­ραί­οι θα λι­μο­κτο­νού­σαν στις πολιτείες ή θα γίνονταν τροφή των αρπακτικών που­λιών. Οι κα­τσα­­ρί­δες θα πέθαιναν από ψύχος σε περιβάλλοντα χωρίς θέρμανση, οι σκύλοι και τα άλογα θα ε­πα­νέρ­χο­νταν σε άγρια κατάσταση, αλλά δε θα είχαν και με­γά­λες ελπίδες επιβίωσης, ε­νώ οι γάτες θα είχαν τις καλύτερες προοπτικές, αφού πα­ρά την εγγύτητα προς τον άν­θρωπο, έ­χουν διατηρήσει ανέπαφα τα άγρια έν­στι­κτά τους και λόγω έλλειψης κυνηγετι­κών όπλων, φυ­το­φαρ­μά­κων, οδικής κυ­κλο­φο­ρί­ας και τζαμιών κτιρίων θα είχαν άφθονη φτερωτή τρο­φή.


Τι θα γινόταν, άραγε, με τα γιγαντιαία οικοδομήματα; Με δυσκολία θα μπορούσαμε να φα­ντα­στού­με πως η φύση θα κυρίευε και σιγά σιγά θα εξαφάνιζε τα ίχνη πο­λι­τι­σμού μιας με­γα­λού­πο­λης όπως είναι η Νέα Υόρκη. Ωστόσο, αυτό ακριβώς θα συ­νέ­βαι­νε, γράφει ο Βάι­σμαν, αφού «το πρόβλημα σε πολλές Πολιτείες βρίσκεται κάτω α­πό το έδαφός τους». Ο δυνατός ΒΑ άνεμος ωθεί με πίεση τα ύδατα του Ατλαντικού προς τον υδροφόρο ο­ρί­­ζο­ντα, οι βροχοπτώσεις εντείνουν το πρόβλημα και σε τα­κτά διαστήματα ειδικά συνερ­γεία κα­τα­δύ­ο­νται στις κατακόμβες του αποχετευτικού δι­κτύ­ου για εργασίες που εμποδί­ζουν ε­κα­τομ­μύ­ρι­α λίτρα νερού να πλημμυρίσουν υ­πό­γει­ες σήραγγες όπως π.χ. του με­τρό. «Χω­ρίς την πραγματοποίηση τέτοιων έργων, ό­λα θα είχαν βουλιάξει μέσα σε 36 ώ­ρες», ε­πι­βε­βαι­ώ­νει συνεργάτης του τομέα δη­μο­σί­ων έργων της Ν. Υόρκης.


Μέσα σε μια πενταετία ζιζάνια κι αγριόχορτα θα κυρίευαν τα κενά σε σπασμένα πε­ζο­­δρό­μι­α και τη σκασμένη άσφαλτο, ενώ τη μεγαλύτερη εξάπλωση θα είχε το δέν­δρο αΐ­λανθος (Ai­lanthus altissima), οι ρίζες του οποίου θα εξάρθρωναν και τους τε­λευ­ταί­ους αρμούς των οι­κο­δο­μη­μά­των. Χωρίς τακτική θέρμανση οι υδραυλικές ε­γκα­τα­στά­σεις των κτιρίων θα σκού­ρια­ζαν, χρώματα και σοβάδες θα μαδούσαν κι α­κό­μη κι ένας μικρός κε­ραυνός θα μπο­ρού­σε να προκαλέσει πυρκαγιές. Σύντομα στα ε­ρεί­πι­α θα κυριαρχούσαν τα γεράκια, ε­νώ μεγάλες συστάδες δένδρων θα πα­ρα­γκώ­νι­ζαν άλ­λα φυτά.


Στο τέλος οι ουρανοξύστες θα κατέρρεαν και η μεγαλούπολη –πυκνό δάσος πλέον– θα γι­νό­ταν κυνηγότοπος για κογιότ, αλεπούδες, ελάφια, λύκους κι αρκούδες. Πά­ντως το Ά­­γαλ­μα της Ελευθερίας θα διατηρούνταν (αν και σκεπασμένο με παχύ στρώ­μα στρειδιών στον βυθό) ίσως και μια χιλιετία μετά την κατάρρευση των τε­λευ­ταί­ων οικοδομημάτων της Πο­λι­τεί­ας...

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

Αναμφίβολα εμείς οι άνθρωποι είμαστε το κυρίαρχο ον στον πλανήτη μας. Μέ­σα σε με­ρι­κές χιλιάδες χρόνια καταφέραμε να καταβροχθίσουμε πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό το 1/3 του για τις πόλεις και τα χωράφια μας. Τώρα φανταστείτε να ε­ξα­φα­νι­στούν αύ­ριο και τα εφτά δισεκατομμύρια από εμάς, επειδή, ας πούμε, μας με­τέ­φε­ραν σ’ έ­να στρα­τό­πε­δο μακριά, κάπου στον γαλαξία. Πώς θα ε­ξε­λισ­σό­ταν ο πλανήτης χω­ρίς τη συ­νε­χή πί­ε­ση της ανθρώπινης ύπαρξης;

Σε μία περίπτωση η φύση θα επανακτήσει τον πλανήτη. Η πρώτη αλλαγή θα φα­νεί κοι­τά­ζο­ντάς τον από ψηλά: Καθώς οι νύχτες θα πάψουν να φωτίζονται, μιας και κα­νείς δε θα τροφοδοτεί τους ηλεκτρικούς σταθμούς παραγωγής ρεύ­μα­τος, δε θα υ­πάρ­χει πια φωτορύπανση.

● Την πρώτη κιόλας μέρα τα περισσότερα από τα απειλούμενα με εξαφάνιση εί­δη θα αρ­χί­σουν να ανακτούν τις δυνάμεις τους.

● Τους πρώτους μήνες θα ελαττωθεί κατά πολύ η ατμοσφαιρική μόλυνση (ά­ζω­το και ο­ξεί­δι­ο του θείου).

● Μέσα σ’ ένα χρόνο θα επιβιώσουν δισεκατομμύρια επιπλέον πουλιά, επειδή θα στα­μα­τή­σουν να πετούν αεροπλάνα.

● Μέσα σε δέκα χρόνια θα φύγει το μεθάνιο από την ατμόσφαιρα.

● Στα πρώτα 50-100 χρόνια οι δρόμοι και τα κτίρια θα σκεπαστούν με φυτά και α­­γρι­ό­χορ­τα, ενώ θα διαλυθούν οι ξύλινες κατασκευές.

● Σε 100-200 χρόνια θα πέσουν οι γέφυρες και θα καταρρεύσουν τα μεταλλικά και γυά­λι­να κτίρια.

● Σε 500 χρόνια θα αναγεννηθούν τα κοράλλια.

● Σε 500-1.000 χρόνια όλα τα οργανικά σκουπίδια που έχουν θαφτεί στη γη θα έ­­χουν διαλυθεί.

● Σε χίλια χρόνια τα περισσότερα κτίρια από τσιμέντο, πέτρα ή τούβλα θα έ­χουν κα­ταρ­ρεύ­σει, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα ξα­να­βρε­θεί στα ε­πί­πε­δα της προβιομηχανικής περιόδου, παρότι θα συνεχίσει να ε­πη­ρε­ά­ζει το κλίμα του­λά­χι­στον 1.000 χρόνια από τότε που ο άνθρωπος θα στα­μα­τή­σει να το πα­ρά­γει.

● Σε 50.000 χρόνια τα περισσότερα γυαλιά και πλαστικά θα έχουν διαλυθεί.

● Ύστερα από 50.000 χρόνια η ύπαρξη του ανθρώπινου είδους θα σημαδεύεται μό­­νο από μερικά αρχαιολογικά ευρήματα.

● Ορισμένες, κατασκευασμένες από τον άνθρωπο, χημικές ουσίες δε θ’ αρ­χί­σουν να ε­ξα­φα­νί­ζο­νται παρά μόνο ύστερα από 200.000 χρόνια.

● Τα πυρηνικά απόβλητα μπορεί να παραμείνουν θανατηφόρα μέχρι και δύο ε­κα­­τομ­μύ­ρι­α χρόνια ακόμη.

Όμως όλα αυτά δε θα είναι παρά αμυδρά ενθύμια, σχεδόν παθητική υπόμνηση ε­νός πο­λι­τι­σμού που κάποτε θεωρούσε τον εαυτό του το μεγαλύτερο ε­πί­τευγ­μα. Μέ­σα σε με­ρι­κά εκατομμύρια χρόνια η διάβρωση και πιθανώς μία ή δύο πε­ρί­ο­δοι πα­γε­τώ­νων θα εξαφανίσουν ακόμα και αυτά τα ισχνά ίχνη κι εάν κάποτε έ­να άλλο ευφυές ζώο ε­ξε­λι­χθεί στη Γη, μπορεί να μη μάθει ποτέ για την ύ­παρ­ξή μας, εκτός κι αν βρει τί­πο­τε ι­δι­αί­τε­ρα απολιθώματα.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Γη, πολύ σύντομα, θα μας ξεχάσει εντελώς...

ΠΗΓΗ: εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (18.05.2007 και 17.08.2007)
ΕΙΚΟΝΕΣ: www.fanpop.com, haveahiddles.tumblr.com, kalushvideo.com


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: άνθρωπος, περιβάλλον


6 σχόλια:

kosgan10 είπε...

Πολύ έξυπνη και ωραία παρουσίαση! :)

δάσκαλος98 είπε...

Να 'σαι καλά! :))
Το συζητούσαμε σήμερα στο σχολείο. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι είμαστε ένα μόνο μέρος του πλανήτη και να μη συμπεριφερόμαστε σαν να μας ανήκουν όλα...

Unagirl είπε...

Πολύ ωραίο το βίντεο! Μου άρεσε το διαμέρισμα με τις γάτες και τους σκύλους και οι καταστροφές των μεγάλων κατασκευών.

δάσκαλος98 είπε...

Εντυπωσιακά, όντως! :))

kosgan10 είπε...

Λιοντάρι στο Ουάσιγκτον... Τίγρη στο Λευκό Οίκο... Για να διαμορφωθεί αυτό το οικοσύστημα πάω στοίχημα ότι χρειάζονται χιλιάδες χρόνια :P

δάσκαλος98 είπε...

Σύμφωνα με όσα λέει ο συγγραφέας (κίτρινο πλαίσιο) κάποια πράγματα θα γίνουν πιο γρήγορα απ' ό,τι νομίζουμε. Υποθέσεις μεν, με επιστημονική βάση δε... :))

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.