6 Ιουνίου 2012

Δεν πρέπει να βγάζουμε ποτέ
βιαστικά συμπεράσματα!

Από την ElΜαθήτρια της
έκτης τάξης


Η σκληρή καθημερινότητα, οι φόβοι μας για το μέλλον, η μεγάλη αγάπη για την οι­κο­γέ­νει­ά μας αλλά και οι εδραιωμένες απόψεις που έχουμε για κάποιους αν­θρώ­πους ή κατα­στάσεις μάς κάνουν πολύ συχνά στείρους και αμετακίνητους σε αυ­τά που πι­στεύ­ου­με.

Επειδή όμως, όπως λέει και η λαϊκή σοφία, «όλα τα δάχτυλα του χεριού δεν εί­ναι τα ί­δια» και κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, οφείλουμε να είμαστε όσο το δυ­να­τόν πιο προ­σε­κτι­κοί στα συμπεράσματά μας αλλά και περισσότερο α­νε­κτι­κοί σε κά­ποιες κα­τα­στά­σεις, χω­ρίς να ε­πη­ρε­α­ζό­μα­στε –όσο μπορούμε– από τη γνώ­μη των άλλων για έ­να θέμα. Αρκεί μό­νοι μας να δούμε, να κρίνουμε και να α­πο­φα­σί­σου­με. Και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο να μην είμα­στε τόσο βια­στι­κοί στην κρίση μας γιατί γι­νό­μα­στε άδικοι...

Κάτι τέτοιο συνέβη και στην ιστορία που θα διαβάσετε, καθώς τα πράγματα δεν εί­ναι πά­ντα ό­πως φαίνονται και ένα βιαστικό συμπέρασμα αδικεί κατά πολύ την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα...


Ένας γιατρός μπαίνει βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού τον κάλεσαν για μια ε­πεί­γου­σα χει­ρουρ­γι­κή επέμβαση. Απάντησε το συντομότερο δυνατόν, άλλαξε ρού­χα και πήγε κα­τευ­θεί­αν στην αίθουσα του χειρουργείου.

Πηγαίνοντας προς το χειρουργείο βρήκε τον πατέρα του παιδιού που θα χει­ρουρ­γού­σε στην αίθουσα αναμονής. Εκείνος, μόλις είδε τον γιατρό, του φώναξε:
«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Δεν ξέρεις, ότι η ζωή του γιου μου είναι σε κίν­δυ­νο; Δεν έ­χεις καμιά αίσθηση ευθύνης;»

Ο γιατρός χαμογέλασε και είπε: «Συγνώμη που δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρ­θα ό­σο μπορούσα πιο γρήγορα μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κά­νω και εγώ τη δου­λειά μου.»
«Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σας τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσατε; Αν τώ­ρα πέ­θαι­νε ο γιος σας, τι θα κάνατε;» είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός χαμογέλασε λέγοντας: «Θα κάνω ό,τι μπορώ και εσείς προσπαθήστε να η­ρε­μή­σε­τε.»
«Να δίνουμε συμβουλές όταν δε μας αφορά κάτι είναι εύκολο...» μουρμούρισε ο πα­τέ­ρας.

Το χειρουργείο πήρε κάποιες ώρες. Μετά από αυτό, ο γιατρός βγήκε χα­ρού­με­νος.
«Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πα­τέ­ρα, συ­νέ­χι­σε να περπατάει στον διάδρομο. «Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρω­τή­στε τη νο­σο­κό­μα...»
«Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρω­τή­σω για την κατάσταση του γιου μου;» ρώτησε τη νοσοκόμα αφού έφυγε ο για­τρός.

Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια: «Ο γιος του πέθανε χτες σε ένα α­τύ­χη­μα με το αυτοκίνητο. Όταν τον καλέσαμε για τον γιο σας ήταν κοντά στο νεκρό παι­δί του. Τώ­ρα που σώθηκε ο γιος σας έφυγε τρέχοντας για να παραστεί στην κη­δεί­α»!

ΠΗΓΗ: perierga.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται.
Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στην «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ