Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Το αλφαβητάρι των αξιών

Μεγαλώνετε. Σιγά σιγά κάνετε όνειρα, θέτετε στόχους και προσπαθείτε να τους πραγ­­μα­­­το­ποι­ή­σε­τε. Οι γνώσεις όμως δεν είναι ποτέ αρκετές, αν δε στηρίζονται σε βά­σεις στέρε­ες, σε αξίες.

Το παρακάτω μικρό αλφαβητάρι περιγράφει τα θεμέλια, στα οποία μπορούμε να βα­σι­στού­­με για να γίνουμε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο. Ας το δούμε...


     Ακρόαση

● Εκτιμώ την αξία της σιωπής και της ακρόασης. Δε χρειάζεται να λέω πολλά, αρκεί αυ­τά που λέω να έχουν ουσία.
● Ακούω τους άλλους με προσοχή. Δεν τους διακόπτω ούτε και σκέφτομαι τι θα πω με­­τά. Ενδιαφέρομαι ειλικρινά να μάθω την πραγματικότητά τους.
● Ακούω και τα μηνύματα του εαυτού μου, τα συναισθήματά μου, το σώμα μου.



     Αποδοχή

● Αποδέχομαι τους άλλους. Δεν τους κατακρίνω, γιατί ποτέ δεν έχω όλα τα δε­δο­μέ­να.
● Επιλέγω να βλέπω σε αυτούς το καλό. Δεν υιοθετώ κατακρίσεις ή κουτσομπολιά για έ­να πρόσωπο. Περιμένω να το γνωρίσω ο ίδιος.
● Όταν υπάρχει κάτι αρνητικό, δεν κριτικάρω το άτομο αλλά την πράξη του. Θυ­μά­μαι πά­ντοτε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
● Μια αρνητική πράξη στο παρελθόν δε χαρακτηρίζει κάποιον ούτε στο σύνολό του ού­τε για πάντα.
● Προσέχω τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Αν δεν έχω να πω κάτι καλό για κάποιον, κα­λύ­­τε­ρα να μην πω τίποτα!
● Προσπαθώ να βλέπω τα κοινά με τους άλλους παρά τις διαφορές μας.
● Δεν κρίνω, για να μην κριθώ.


     Αυτοεκτίμηση

● Επαινώ τον εαυτό μου. Εκτιμώ καθημερινά αυτά που κάνω και αυτό που είμαι. Α­να­γνω­­ρί­ζω όλα τα καλά σημεία του χαρακτήρα μου, όλα τα ταλέντα και όλες τις δυ­νά­μεις μου.
● Αποδέχομαι τις αδυναμίες μου χωρίς να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους. Ο καθένας άλλωστε είναι μοναδικός. Επαινώ τον εαυτό μου σε κάθε μου προσπάθεια να γί­νω καλύτερος, να εκπληρώσω το δυναμικό μου, που είναι απεριόριστο.
● Θυμάμαι ποιος είμαι και τι αξίζω. Αρνούμαι τις αρνητικές σκέψεις (π.χ. «είμαι κου­τός») και τις αντικαθιστώ με θετικές («είμαι έξυπνος», «μπορώ να τα καταφέρω»).
● Όταν πιστεύω στον εαυτό μου, ανοίγω τον δρόμο για να προχωρήσω μπροστά!



     Γενναιοδωρία

● Ο πλούτος δεν είναι συγκέντρωση αγαθών αλλά στάση ζωής. Στους άλλους δεν προ­­σφέ­ρω μόνο υλικά αγαθά, αλλά και τον χρόνο μου, τη διάθεσή μου, τον καλό μου λόγο, το χαμόγελο και τη βοήθειά μου.
● Σκέφτομαι τους άλλους σε κάθε ευκαιρία. Όσο περισσότερα δίνω τόσο πλου­σι­ό­τε­ρος νιώθω, τόσο περισσότερα μου φέρνει η ζωή!


     Διαίσθηση

● Πιστεύω στη διαίσθησή μου και στην προσωπική μου αλήθεια. Δεν παρασύρομαι α­πό τις γνώμες των άλλων ούτε τους αφήνω να με κάνουν ό,τι θέλουν.
● Ακούω τη γνώμη των ατόμων που εμπιστεύομαι, όμως δεν τους θεωρώ πιο έ­ξυ­πνους ή πιο ικανούς από εμένα. Κανείς δεν κατέχει το αλάνθαστο και κανείς δεν μπο­ρεί να κα­θο­ρίσει το μέλλον μου. Αναλαμβάνω την ευθύνη για τη ζωή μου.



     Ειλικρίνεια

● Είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Παραδέχομαι τις αληθινές μου σκέψεις, τα πραγ­μα­τι­­κά μου συναισθήματα. Μόνο μέσα από την ειλικρινή παραδοχή μπορώ να αλ­λά­ξω κάτι ά­σχημο πάνω μου.
● Όταν είμαι ειλικρινής, οι άλλοι με εμπιστεύονται κι εγώ εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.
● Δε φοβάμαι να παραδεχτώ τα λάθη μου. Τα λάθη δε σημαίνουν ότι δεν έχω αξία. Θυ­­μά­μαι ότι αυτός που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα!
● Όταν νιώθω ασφαλής με τον εαυτό μου, δε φοβάμαι να πω την αλήθεια και στους άλ­­λους.


     Επιμονή

● Επιμένω σε έναν στόχο που αξίζει. Έχω στο μυαλό μου ότι για να αποδώσει καρ­πούς μια προσπάθεια χρειάζεται χρόνο, αφοσίωση και επιμονή.
● Όταν αναλαμβάνω μια ευθύνη, δεσμεύομαι να την ολοκληρώσω. Δεν αφήνω τις πε­ρι­­στα­σι­α­κές απογοητεύσεις να με καταβάλλουν.
● Δεσμεύομαι σε ανθρώπους που αξίζουν.
● Επιμένω να κάνω το καλύτερο που μπορώ κι έχω πίστη ότι κάτι καλό θα προκύψει στο τέλος.



     Ευγένεια

● Οι κανόνες της ευγένειας είναι σημαντικοί για τη ζωή μου, την κάνουν πολιτισμένη και αξιοπρεπή. Εκφράσεις όπως «καλημέρα», «με συγχωρείτε», «ευχαριστώ», «πα­ρα­κα­λώ» δεν είναι παλιομοδίτικες αλλά απαραίτητες για την ποιότητα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μου.
● Δε χρειάζεται να περιμένω να είναι ο άλλος ευγενικός. Δίνω πρώτος το παράδειγμα ε­­νός πολιτισμένου ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του.
● Όταν διαμαρτύρομαι, το κάνω με ευγένεια και χρησιμοποιώ τον πληθυντικό. Είναι και πιο αποτελεσματικό!


     Ευγνωμοσύνη

● Μαθαίνω να εκτιμώ τα καλά που έχω τώρα και δεν γκρινιάζω για κάποιο άπιαστο ή μελ­­λο­ντι­κό όνειρο.
● Αρνούμαι την γκρίνια. Τα καλά που έχω στη ζωή μου δεν είναι δεδομένα και είμαι κα­­θη­με­ρι­νά ευγνώμων γι’ αυτά: είμαι υγιής και αρτιμελής, η χώρα μου δε βρίσκεται σε πό­λεμο, έχω να φάω, υπάρχει η όμορφη φύση γύρω μου, υπάρχουν άνθρωποι που με α­γαπούν, μπορώ να βελτιωθώ, έχω τη δυνατότητα να μάθω, μπορώ να ε­πι­κοι­νω­νή­σω και να μιλήσω ελεύθερα.
● Όσα καλά δεν εκτιμώ, ελαττώνονται. Όσα εκτιμώ, αυξάνονται. Ακόμη και οι δυ­σκο­λί­ες φέρνουν οφέλη, παρόλο που δε φαίνονται αμέσως (π.χ. δύναμη και υ­πο­μο­νή).



     Σεβασμός

● Χρησιμοποιώ λέξεις που δείχνουν σεβασμό προς τους άλλους. Δεν κάνω ό,τι μου έρ­­χε­ται αλλά σκέφτομαι τις συνέπειες στους άλλους.
● Σέβομαι τα συναισθήματα των γύρω μου. Δεν ενοχλώ με θόρυβο. Μαζεύω τα πράγ­μα­­τά μου από τη διπλανή θέση του λεωφορείου πριν μου το ζητήσουν. Σέβομαι τα δημόσια αγαθά.
● Δεν κάνω αυτό που δε θα ήθελα να μου κάνουν.


     Συγχώρεση

● Γνωρίζω πότε μου έχουν φερθεί άδικα, αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνους. Λέω αυ­τό που με πείραξε όταν είμαι ψύχραιμος, όμως δεν έχω ανάγκη για εκδίκηση.
● Μιλώ σε άτομο της εμπιστοσύνης μου για ό,τι με πλήγωσε και προχωρώ τη ζωή μου. Δεν αναλώνομαι να σκέφτομαι ξανά και ξανά κάποιο λυπηρό γεγονός ούτε φτιά­χνω σε­νάρια του τύπου «αν δεν είχε γίνει αυτό...».
● Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Θρηνώ για τις απώλειες, μαθαίνω από την εμπειρία και προχωρώ μπροστά!



     Συμπόνια

● Τα πιο προσωπικά συναισθήματα είναι και τα πιο κοινά. Όλοι μας έχουμε κοινή α­νά­γκη να αποφεύγουμε τον πόνο και να επιδιώκουμε την ευτυχία.
● Προσπαθώ να μπω στη θέση των άλλων και να αντιληφθώ πώς μπορεί να νιώ­θουν.
● Η συμπόνια που νιώθω για όλα τα ζωντανά πλάσματα έχει πίστη και αισιοδοξία, όχι οί­κτο.
● Προτιμώ τη συμπόνια στην πράξη μέσα από την εθελοντική προσφορά.


     Συνεργασία

● Μαθαίνω να μοιράζομαι, να διεκδικώ, αλλά και να υποχωρώ όπου χρειάζεται.
● Η αξία της ομαδικής εργασίας είναι μεγαλύτερη από την αξία της πρωτιάς! Αντί να εί­μαι πρώτος και καλύτερος προτιμώ να είμαι μαζί με τους άλλους.



     Υπομονή

● Κάνω υπομονή στις δυσκολίες της ζωής. Δε χρειάζεται πάντα να έχω την «αμοιβή» τώ­­ρα. Η ζωή δεν είναι fast food.
● Έχω υπομονή όταν βρίσκομαι σε ουρές, στην κίνηση κτλ. Ποτέ δεν ξεσπώ τον ε­κνευ­­ρι­σμό μου στους άλλους. Έχω υπομονή και όταν οι άλλοι ανταποκρίνονται πιο αρ­γά από όσο θα ήθελα.
● Η προσπάθεια έχει τη δική της αξία, ακόμη κι αν δεν έρθει το αποτέλεσμα που ε­πι­θυ­μώ. Μαθαίνω μέσα από τις εμπειρίες μου.
● Ζω το τώρα, όχι την προσδοκία!


ΠΗΓΗ: Βικτωρία Πρεκατέ (μη κερδοσκοπικό σωματείο «Μέντορας για την Παιδική Προστασία και Ευημερία») | ΕΙΚΟΝΕΣ: soulmade.gr, forum.ngs38.ru, kootation.com, haymedia.am, yuziwawa.blogspot.com, newmomnewcity.com, vliegerprojecten.nl, anoiadiari.cat

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εγώ κι ο κόσμος


1 σχόλιο:

elena είπε...

Πάρα πολύ ωραίο άρθρο.

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.