Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλές διακοπές!

25 Μαρτίου 2018

Το χαρούμενο λιβάδι

Από τη Φυλλιώ Νικολούδη

Κάποτε, λίγο πιο μακριά από το μέρος που μένουμε, υπήρχε ένα λιβάδι. Όλοι έ­λε­γαν πως ή­ταν το ωραιότερο λιβάδι που είχαν δει ποτέ. Ήταν γεμάτο κά­τα­σπρες μαρ­­γα­­ρί­­τες.


Οι μαργαρίτες ήταν πολύ αγαπημένες και περνούσαν όμορφα μαζί. Ώσπου μια μέ­ρα μια πα­πα­ρού­να φύτρωσε δίπλα τους. Σε λιγάκι μαζεύτηκαν όλες οι μαρ­γα­ρί­τες γύρω από το και­νούρ­γιο φυτό. Άλλες το κοίταζαν με περιέργεια, άλλες με θαυ­μα­σμό κι άλλες του γύ­ρι­ζαν την πλάτη, γιατί δεν το ήθελαν στο λιβάδι τους.


– Αυτή είναι κατακόκκινη κι εμείς ολόασπρες, είπε μια ψηλομύτα μαργαρίτα. Κοί­τα πώς δι­α­φέ­ρει από εμάς! Κοιτάξτε τα φύλλα της πόσο άγρια είναι! Και το κο­τσά­νι της είναι όλο α­γκά­θια! Μας χαλάει την ομορφιά του λιβαδιού. Αδύνατο να ανεχτώ εγώ, μια άσπρη, κά­τα­σπρη μαργαρίτα, να μείνω μαζί της. Δε θέλω ένα τέ­τοιο λουλούδι δίπλα μου.
– Τι είναι αυτά που λέτε; είπε η γιαγιά μαργαρίτα, που τη φώναζαν Γιαγιά Μαρ­γα­ρι­τέ­νια και που όλες οι μαργαρίτες άκουγαν τη γνώμη της γιατί ήταν σο­φή. Ο παπ­πούς σας, που εί­χε πολλούς φίλους, μου έλεγε πως υπάρχουν κι αλ­λού λι­βά­δια που έχουν μαργαρίτες και παπαρούνες μαζί. Αυτός και οι φίλοι του περ­νού­σαν πολύ ωραία εκεί, γιατί και οι πα­πα­ρού­νες είναι λουλούδια σαν κι ε­μάς. Γι’ αυ­τό εγώ σας λέω να την αφήσουμε να μείνει μα­ζί μας. Δεν πρόκειται να μας κά­νει κανένα κακό.
– Τι λες; έκανε θυμωμένα μια άλλη μαργαρίτα. Κι αν δίπλα σ’ αυτή την πα­πα­ρού­να ξε­φυ­τρώ­σει κι άλλη και κάνουν παπαρουνάκια, τότε θα γεμίσει το λι­βά­δι μας με πα­πα­ρου­νο­παι­δά­κια. Δε θέλω τα μαργαριτάκια μου να παίζουν μαζί τους.


– Αυτή διαφέρει από εμάς. Πώς μπορούμε να ταιριάξουμε;
– Κι εμείς οι μαργαρίτες διαφέρουμε μεταξύ μας κι όμως ταιριάξαμε, είπε η Μαρ­γα­ρί­τα-Ρί­τα, μια άλλη μαργαρίτα που από την αρχή κοίταζε με συμπάθεια την παπαρούνα.
– Πώς διαφέρουμε μεταξύ μας, αφού είμαστε όλες άσπρες; απόρησαν οι υ­πό­λοι­πες μαρ­γα­ρί­τες.

Κι άρχισαν να μετρούν τα φύλλα τους, τα κοτσάνια τους και τις ρίζες τους. Κα­τά­λα­βαν ότι εί­χαν αρκετές διαφορές.


Έτσι, με τον καιρό, άρχισαν να γίνονται φίλες με την παπαρούνα. Περνούσαν πολύ κα­λά ό­λες παρέα. Η παπαρούνα είχε γίνει μέλος της ομάδας τους, κι ας ήταν κόκ­κι­νη. Κα­τά­λα­βαν πως ούτε το φαγητό τούς τρώει ούτε τον ήλιο τούς παίρ­νει. Έφταναν όλα για όλους. Εί­χαν ακούσει μάλιστα τους ανθρώπους να λένε πως τώ­ρα που το λιβάδι ήταν α­σπρο­κόκ­κι­νο τους άρεσε περισσότερο.


ΠΗΓΗ: Γλώσσα Γ΄ τάξης (διασκευασμένο απόσπασμα από το ομώνυμο
βιβλίο των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα) | ΕΙΚΟΝΕΣ: juwo-raiffeisenland.de,
west-crete.com, rgbstock.com, dekoreder.com, flickr.com, flickr.com



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: βιβλία, διαφορετικότητα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.