25 Μαρτίου 2018

Το χαρούμενο λιβάδι

Από τη Φυλλιώ Νικολούδη

Κάποτε, λίγο πιο μακριά από το μέρος που μένουμε, υπήρχε ένα λιβάδι. Όλοι έ­λε­γαν πως ή­ταν το ωραιότερο λιβάδι που είχαν δει ποτέ. Ήταν γεμάτο κά­τα­σπρες μαρ­­γα­­ρί­­τες.


Οι μαργαρίτες ήταν πολύ αγαπημένες και περνούσαν όμορφα μαζί. Ώσπου μια μέ­ρα μια πα­πα­ρού­να φύτρωσε δίπλα τους. Σε λιγάκι μαζεύτηκαν όλες οι μαρ­γα­ρί­τες γύρω από το και­νούρ­γιο φυτό. Άλλες το κοίταζαν με περιέργεια, άλλες με θαυ­μα­σμό κι άλλες του γύ­ρι­ζαν την πλάτη, γιατί δεν το ήθελαν στο λιβάδι τους.


– Αυτή είναι κατακόκκινη κι εμείς ολόασπρες, είπε μια ψηλομύτα μαργαρίτα. Κοί­τα πώς δι­α­φέ­ρει από εμάς! Κοιτάξτε τα φύλλα της πόσο άγρια είναι! Και το κο­τσά­νι της είναι όλο α­γκά­θια! Μας χαλάει την ομορφιά του λιβαδιού. Αδύνατο να ανεχτώ εγώ, μια άσπρη, κά­τα­σπρη μαργαρίτα, να μείνω μαζί της. Δε θέλω ένα τέ­τοιο λουλούδι δίπλα μου.
– Τι είναι αυτά που λέτε; είπε η γιαγιά μαργαρίτα, που τη φώναζαν Γιαγιά Μαρ­γα­ρι­τέ­νια και που όλες οι μαργαρίτες άκουγαν τη γνώμη της γιατί ήταν σο­φή. Ο παπ­πούς σας, που εί­χε πολλούς φίλους, μου έλεγε πως υπάρχουν κι αλ­λού λι­βά­δια που έχουν μαργαρίτες και παπαρούνες μαζί. Αυτός και οι φίλοι του περ­νού­σαν πολύ ωραία εκεί, γιατί και οι πα­πα­ρού­νες είναι λουλούδια σαν κι ε­μάς. Γι’ αυ­τό εγώ σας λέω να την αφήσουμε να μείνει μα­ζί μας. Δεν πρόκειται να μας κά­νει κανένα κακό.
– Τι λες; έκανε θυμωμένα μια άλλη μαργαρίτα. Κι αν δίπλα σ’ αυτή την πα­πα­ρού­να ξε­φυ­τρώ­σει κι άλλη και κάνουν παπαρουνάκια, τότε θα γεμίσει το λι­βά­δι μας με πα­πα­ρου­νο­παι­δά­κια. Δε θέλω τα μαργαριτάκια μου να παίζουν μαζί τους.


– Αυτή διαφέρει από εμάς. Πώς μπορούμε να ταιριάξουμε;
– Κι εμείς οι μαργαρίτες διαφέρουμε μεταξύ μας κι όμως ταιριάξαμε, είπε η Μαρ­γα­ρί­τα-Ρί­τα, μια άλλη μαργαρίτα που από την αρχή κοίταζε με συμπάθεια την παπαρούνα.
– Πώς διαφέρουμε μεταξύ μας, αφού είμαστε όλες άσπρες; απόρησαν οι υ­πό­λοι­πες μαρ­γα­ρί­τες.

Κι άρχισαν να μετρούν τα φύλλα τους, τα κοτσάνια τους και τις ρίζες τους. Κα­τά­λα­βαν ότι εί­χαν αρκετές διαφορές.


Έτσι, με τον καιρό, άρχισαν να γίνονται φίλες με την παπαρούνα. Περνούσαν πολύ κα­λά ό­λες παρέα. Η παπαρούνα είχε γίνει μέλος της ομάδας τους, κι ας ήταν κόκ­κι­νη. Κα­τά­λα­βαν πως ούτε το φαγητό τούς τρώει ούτε τον ήλιο τούς παίρ­νει. Έφταναν όλα για όλους. Εί­χαν ακούσει μάλιστα τους ανθρώπους να λένε πως τώ­ρα που το λιβάδι ήταν α­σπρο­κόκ­κι­νο τους άρεσε περισσότερο.


ΠΗΓΗ: Γλώσσα Γ΄ τάξης (διασκευασμένο απόσπασμα από το ομώνυμο
βιβλίο των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα) | ΕΙΚΟΝΕΣ: juwo-raiffeisenland.de,
west-crete.com, rgbstock.com, dekoreder.com, flickr.com, flickr.com



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: βιβλία, διαφορετικότητα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.