Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Το σπίτι με τις Καρυάτιδες


Αγίων Ασωμάτων 45, έτος 1954

Η μαζική ανοικοδόμηση και η αντιπαροχή δεν έχουν ακόμη αρχίσει την έφοδό τους στην Αθήνα. Τα μικρά σπίτια με τις εσωτερικές αυλές και τα στενά μπαλκόνια δίνουν το χρώμα της γειτονιάς, όπου τα παιδιά παίζουν ανεμπόδιστα στους δρόμους «ρόδα» και «κότσια». Τα μαγαζιά με τις ξύλινες πόρτες βγάζουν στο πεζοδρόμιο την πρα­μά­τει­ά τους: ρύζι και φασόλια με την οκά, πράσινο σαπούνι αλλά και λευκά σεντόνια για την προίκα των κορι­τσιών.

«Το σπίτι με τις Καρυάτιδες»
(έργο του Γιάννη Τσαρούχη)

Από κάποια «κορίτσια» της Αθήνας γοητεύτηκε και ο Γάλλος φωτογράφος Ανρί Καρ­τιέ-Μπρεσόν στο πέρασμά του από την πρωτεύουσα πριν ακόμη γίνει δι­ά­ση­μος. Πρό­κει­ται για τις «Καρυάτιδες» που κοσμούν ένα μικρό νεοκλασικό κτίριο στην ο­δό Α­γί­ων Ασωμά­των 45.

Η φωτογραφία του Μπρεσόν

Ο Μπρεσόν στήνει το πλάνο του με κέντρο το ετοιμόρροπο σπίτι και ο μαγικός φακός του σταματάει τον χρόνο επιτυγχάνοντας την αρμονία της αντίθεσης. Οι δύο κόρες, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και φθαρμένες τις πτυχές από τους χιτώνες τους, μοιά­ζουν να προσπαθούν να συγκρατήσουν τη μισογκρεμισμένη οροφή. Από κά­τω, μπροστά από το ισόγειο κουρείο του Παν. Κριτικάκου, περνούν ανυποψίαστες με συγχρονισμένο βήμα δύο ηλικιωμένες γυναίκες, συμβάλλοντας στην αντιδιαστολή της εικόνας: Η λευκή ομορφιά των «Καρυάτιδων» και οι μαυροφορεμένες γυναίκες. Η νιότη και το γήρας. Η φθορά και η αθανασία. Το χθες και το σήμερα...

Η σχέση του ανθρώπου με τον τόπο του, η γεωμετρία και η αρμονία, η τρυ­φε­ρό­τη­τα, η συγκίνηση και το χιούμορ, όλα τα χαρίσματα του Μπρεσόν που έχουν ε­ξυ­μνή­σει οι ειδι­κοί κατατάσσοντάς τον στους κορυφαίους φωτογράφους του 20ού αιώνα, φαί­νε­ται να έ­χουν αποτυπωθεί σε αυτήν τη μαυρόασπρη εικόνα.

Αγίων Ασωμάτων 45, σήμερα

Οι «Καρυάτιδες» δείχνουν πιο νέες από ποτέ. Το κτίριο, που ανήκει στο υπουργείο Πο­λι­­τι­σμού, σώθηκε από την κατάρρευση όταν ανακηρύχθηκε διατηρητέο το 1989, ε­νώ 10 χρόνια αργότερα ανακαινίστηκε με την επίβλεψη του αρχιτεκτονικού γρα­φεί­ου του Στέ­φανου Πάντου-Κίκκου.


Σήμερα είναι το μικρό κόσμημα του δρόμου, καθώς προβάλλει στους τόνους της ώ­χρας, της τερακότας και του χακί.


ΠΗΓΗ: εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (20.07.2003) | ΕΙΚΟΝΕΣ: i-rena.blogspot.
com, www.sothebys.com, actimon.blogspot.com, podilato98.blogspot.gr



2 σχόλια:

Πέτρος Σαμούχος είπε...

Πολύ χαίρομαι που ανακαινίστηκε! Είναι ένα κτίριο κόσμημα για την Αθήνα και ευτυχώς σώθηκε, γιατί την τελευταία φορά που το είχα δει ήταν ετοιμόρροπο....

δάσκαλος98 είπε...

Υπάρχουν, βεβαίως, τα γνωστά νεοελληνικά προβλήματα. Κοίτα εδώ...

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.