Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Το γλωσσάρι της όπερας



 1   Το θέατρο 

Σκηνή. Σκηνή του θεάτρου είναι ο χώρος όπου παίζουν οι ηθοποιοί και οι τρα­γου­δι­στές.

Σκηνικά. Οτιδήποτε δημιουργεί την εικόνα μιας παράστασης: κατασκευές που α­πει­κο­νί­­ζουν κτίρια, ένα απλό πανί στο οποίο έχουν ζωγραφιστεί τοπία ή ό,τι άλλο α­πο­φα­σί­σουν ο σκηνοθέτης με τον σκηνογράφο.

Σταγκόνια. Είναι οι μεγάλες σιδερένιες βέργες που βρίσκονται πάνω από τη σκηνή. Πά­­νω στα σταγκόνια οι τεχνικοί κρεμούν τα φώτα ή και τα σκηνικά.

Παρασκήνια. Ό,τι βρίσκεται πλάι, πίσω και κάτω από τη σκηνή.

Κουίντα. Πλάγιο παραπέτασμα στη σκηνή του θεάτρου, που κρύβει τη θέα προς τα πα­ρα­­σκή­νι­α.

Σκάμμα (ή τάφρος) της ορχήστρας. Ο χώρος που βρίσκεται μπροστά και λίγο χα­μη­λό­­τε­ρα από τη σκηνή. Εκεί μπαίνουν οι μουσικοί της ορχήστρας για να παίξουν. Πρέ­πει να είναι πιο χαμηλά από τη σκηνή, ώστε οι θεατές να βλέπουν καλά.


 2   Τα μουσικά όργανα 

Έγχορδα. Τα όργανα της κλασικής ορχήστρας που ο ήχος τους παράγεται από τον παλ­μό των χορδών. Στην ομάδα αυτή ανήκουν το βιολί, η βιόλα, το βιολοντσέλο και το κο­ντρα­μπά­σο.

Πνευστά. Όργανα της ορχήστρας, των οποίων ο ήχος παράγεται με φύσημα στο ε­πι­στό­­μι­ό τους. Χωρίζονται σε ξύλινα, όπως το φλάουτο, το όμποε, το κλαρινέτο, το φα­γκό­το και το σαξόφωνο (που όμως σπάνια παίζει στην ορχήστρα) και σε χάλκινα, ό­πως η τρο­μπέτα, το κόρνο, το τρομπόνι και η τούμπα.

Κρουστά. Όργανα της κλασικής ορχήστρας που ο ήχος τους παράγεται είτε χτυπώντας τα με ειδικές ξύλινες μπαγκέτες είτε χτυ­πώ­ντας τα μεταξύ τους. Τέτοια όρ­γα­να είναι τα τύμπανα, η γκρανκάσα, τα κύμβαλα, το τρίγωνο, το ταμπούρο κ.ά.


 3   Οι φωνές 

Τενόρος (οξύφωνος). Η ψηλότερη αντρική φωνή. Μοιάζει με την τρομπέτα. Συ­νή­θως στη ρομαντική όπερα υποδύεται τον ήρωα.

Βαρύτονος. Η μεσαία αντρική φωνή. Μοιάζει με το κόρνο ή το τσέλο. Συχνά είναι α­ντί­­πα­λος του τενόρου και διεκδικεί την αγαπημένη του κεντρικού ρομαντικού ή­ρω­α.

Βαθύφωνος (μπάσος). Η χαμηλότερη αντρική φωνή. Μοιάζει με το τρομπόνι. Συ­χνά ερμηνεύει ρόλους ηλικιωμένων και σοφών ανδρών ή και κωμικούς ρόλους.

Υψίφωνος (σοπράνο). Η ψηλότερη γυναικεία φωνή. Μοιάζει με το βιολί και το φλά­ου­­το. Συχνά είναι η κύρια ηρωίδα, εκφράζοντας την αγνότητα και τη νε­α­νι­κό­τη­τα.

Μεσόφωνος (μετζοσοπράνο). Η μεσαία γυναικεία φωνή. Μοιάζει με το όμποε ή και το κλαρινέτο (στη χαμηλή του έκταση). Οι ρόλοι που ερμηνεύει είναι πο­λυ­ποί­κι­λοι: μητέρες, τσιγγάνες, μάγισσες, υπηρέτριες. Μερικές φορές ερμηνεύει και ρόλους νέ­ων ανδρών.

Κοντράλτο. Η χαμηλότερη γυναικεία φωνή. Μοιάζει με τη βιόλα. Συχνά ερμηνεύει χα­ρα­­κτή­ρες ηλικιωμένων γυναικών ή μαντισσών.


 4   Οι φωνητικές συνεργασίες 

Ντουέτο. Όταν δύο μουσικοί παίζουν μαζί ή όταν δύο τραγουδιστές τραγουδούν μα­ζί.

Τρίο. Όταν τρεις μουσικοί παίζουν μαζί ή όταν τρεις τραγουδιστές τρα­γου­δούν μαζί.

Κουαρτέτο. Όταν τέσσερις μουσικοί παίζουν μαζί ή όταν τέσσερις τραγουδιστές τρα­γου­­δούν μαζί.

Χορωδία. Ομάδα τραγουδιστών που τραγουδούν όλοι μαζί. Η χορωδία είναι χω­ρι­σμέ­νη κατά φωνές (αντρικές και γυναικείες) και συχνά παίζει τον ρόλο που έπαιζε ο χο­ρός στην αρχαία τραγωδία.

Η Όπερα του Σίδνεϊ, ένα από τα πιο διάσημα κτίρια του 20ού
αιώνα και σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της Αυστραλίας

 5   Η παράσταση 

Εισαγωγή. Είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι που ακούγεται συνήθως πριν σηκωθεί η αυ­λαί­­α. Σκοπό έχει να μας εισαγάγει στη διάθεση του έργου, να καταλάβουμε αν εί­ναι χαρού­μενο ή τραγικό. Μπορεί επίσης να λέγεται ουβερτούρα, πρελούδιο ή συμ­φω­νί­α.

Λιμπρέτο. Το κείμενο της όπερας. Ο συγγραφέας που το γράφει λέγεται λι­μπρε­τί­στας.

Πράξη. Κάθε θεατρικό έργο χωρίζεται σε πράξεις. Κάθε πράξη έχει τη δική της υ­πό­θε­ση και τη δική της κορύφωση. Τα έργα που έχουν μία μόνο πράξη λέγονται μο­νό­πρα­κτα.

Άρια. Έτσι λέμε ένα τραγούδι στην όπερα. Η άρια παίζει σημαντικό ρόλο: Μέσω αυ­τής ο ήρωας εκφράζει τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του και αποκαλύπτεται ο χα­ρα­κτή­ρας του.

Φινάλε. Το τελικό μέρος του έργου.


 6   Συγγενεύουν με την όπερα 

Οπερέτα. Μουσικό θεατρικό είδος. Στις οπερέτες η υπόθεση είναι πιο ανάλαφρη από την όπερα, η μουσική εύθυμη, υπάρχουν πολλοί πεζοί διάλογοι και, συνήθως, καλό τέ­λος. Η οπερέτα καλλιεργήθηκε κυρίως στο Παρίσι και στη Βιέννη. Και στην Ελ­λά­δα, όμως, έχου­με εξαίρετους συνθέτες οπερέτας, όπως ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης και ο Νίκος Χατζη­αποστόλου.

Μιούζικαλ. Μουσικό θεατρικό έργο ανάλογο με την όπερα, αλλά με περισσότερους δι­α­­λό­γους πρόζας, δηλαδή χωρίς τραγούδι. Συνήθως η υπόθεση έχει καλό τέλος. Εμ­φα­νί­­στη­κε τον 20ό αιώνα, κυρίως στις αγγλοσαξονικές χώρες.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ | ΕΙΚΟΝΕΣ: www.ζωγραφίζω.com, afri-culture.com, 7tripson.com


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: λεξιλόγιο


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.