17 Νοεμβρίου 2012

Συνέντευξη με τον Ανδρέα Σκευοφύλακα

Θεατρικό του Anthony12 και της Nasia28Μαθητές της
έκτης τάξης

Αφηγητής: Ας συνεχίσουμε τώρα τη γιορτή μας με μια άλλη συ­νέ­ντευ­ξη. Μια συ­νέ­ντευ­ξη ε­νός ανθρώπου ο οποίος έχει μετανιώσει πάρα πολύ γι’ αυτό που έ­κα­νε όπως εί­πε και ο ί­διος «Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα». Ο άν­θρω­πος αυ­τός επί ο­νό­μα­τι Αν­δρέ­ας Σκευοφύλακας θα μας μιλήσει για τό­τε... που γκρέμισε την πύλη του Πο­λυ­τε­χνεί­ου.

Δημοσιογράφος (1973): Βρισκόμαστε έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου όπου το άρ­μα ετοιμάζεται να την γκρεμίσει. Ο κόσμος γύρω είναι ξεσηκωμένος και τρο­μαγ­μέ­νος. Ό­λοι βλέ­πουν το άρμα να ’ρχεται κατά πάνω τους χωρίς κανέναν εν­δοι­α­σμό. Τε­λι­κά το άρμα γκρε­μί­ζει την Πύλη και σημαδεύει τους φοιτητές. Οι φοι­τη­τές δίχως ό­πλα, μαζί με τον λαό προ­σπα­θούν να αντισταθούν στη βάρβαρη ει­σβο­λή των τανκς. Εί­ναι ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου και ενώ ο στρατός και η αστυνομία είναι ήδη μες στο Πολυτεχνείο, οι φοι­τη­τές δεν μπορούν να α­ντι­στα­θούν πια. Η μάχη έχει αρ­χί­σει: χιλιάδες πολίτες συλ­λαμ­βά­νο­νται και πολ­λοί φοιτητές προσπαθούν να το σκά­σουν και να κρυφτούν στους γύρω δρό­μους. Το τέλος της Χούντας έχει ήδη αρχίσει.

Αφηγητής: Ο κύριος Μπάμπης ο δημοσιογράφος περιμένει τον κύριο Ανδρέα Σκευ­ο­φύ­λα­κα στο σπίτι του.

(Τοκ, τοκ!)

Αφηγητής: Ο κύριος Ανδρέας Σκευοφύλακας επιτέλους έφτασε!

Δημοσιογράφος (2012): Γεια σας τι κάνετε, πώς είστε;

Ανδρέας Σκευοφύλακας: Μια χαρά ευχαριστώ! Εάν δεν κάνω λάθος θέλατε να μου πά­ρε­τε μία συνέντευξη για τότε στο Πολυτεχνείο...

Δημοσιογράφος (2012): Ναι! Εάν δεν έχετε πρόβλημα μπορούμε να ξεκινήσουμε. Πα­ρα­κα­λώ περάστε μέσα. Καταρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μετά από 30 χρό­νια πε­ρί­που δέχεστε να σας πάρω αυτή τη συνέντευξη είναι τιμή μου...

Ανδρέας Σκευοφύλακας: Δεν κάνει τίποτα έτσι και αλλιώς κάποτε θα «έξυνα τις πλη­γές του παρελθόντος».
Δημοσιογράφος (2012): Μάλιστα... Η συγκεκριμένη συνέντευξη είναι α­φι­ε­ρω­μέ­νη σε ε­σάς γι’ αυτό μιλήστε μας με δικά σας λόγια...

Ανδρέας Σκευοφύλακας: Ευχαριστώ πολύ λοιπόν ξεκινώ: την ημέρα εκείνη ή­μουν υ­πη­ρε­σί­α. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τε­θω­ρα­κι­σμέ­νων, στο Γουδί. Τότε οι «μαυροσκούφηδες» ήταν σώμα επίλεκτων. Πή­γα ε­θε­λο­ντι­κά. Μόλις άρ­χι­σαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. «Οι κομ­μου­νι­στές καίνε την Α­θή­να» μας έλε­γαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρα­τό­πε­δο κάποιοι είχαν ρα­δι­ο­φω­νά­κια και α­κού­γα­με στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. «Πα­λιο­κουμ­μού­νια θα καλοπεράσε­τε!» λέ­γα­με.

Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ε­τοι­μα­στεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλ­λι­κά AMX30. Ε­γώ ή­μουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο. Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νο­εμ­βρί­ου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Α­λε­ξάν­δρας και Κη­φι­σί­ας. Λίγο αρ­γό­τε­ρα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύ­ψος του IKA, στη στάση Σό­νια, στα­μα­τή­σα­με για­τί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υ­πήρ­χαν ο­δο­φράγ­μα­τα, φωτιές και ακινητοποιημένα λε­ω­φο­ρεί­α. Με διάφορες μα­νού­βρες α­ρι­στε­ρά δεξιά, μπρος πί­σω, άνοιξα τον δρόμο και προ­χω­ρή­σα­με ό­ταν φτά­σα­με στη διασταύρωση της λε­ω­φό­ρου Αλεξάνδρας και της οδού Πα­τη­σί­ων, μας έ­δω­σαν εντολή να σταματήσουμε. Ε­κεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε πε­ρί­που μί­α ώρα.

Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε «είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια». Εγώ ή­θε­λα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα. Μετά από λίγο μας είπαν να πά­με κο­ντά στο Πο­λυ­τε­χνεί­ο, αλλά όχι μπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναμε. Στα­μα­τή­σα­με λίγα μέ­τρα πιο πέ­ρα. Φτά­νο­ντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πο­λυ­τε­χνεί­ο, με γυρισμέ­νο το πυ­ρο­βό­λο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι ση­κώ­θη­κα α­πό τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλή­ρω­μα. Δεκάδες φοιτητές κρέ­μο­νταν α­πό τα κάγκελα, ε­νώ εκατοντάδες βρίσκο­νταν στον προαύλιο χώρο. Έ­δει­χναν πα­νι­κό­βλη­τοι. Τότε ήρ­θε ο οδηγός εδάφους του άρ­μα­τος και μου λέει: «Θα μπού­με μέ­σα, θα ρίξουμε την πύ­λη. Ετοιμάσου!»

Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πε­δί­ο, για­τί κοι­τού­σα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρ­τα, στα­μά­τη­σα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της ε­πο­χής. Στο φρε­νά­ρι­σμα, οι φοι­τη­τές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έ­μπαι­να με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες ά­το­μα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα.

H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερ­σε­ντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έ­κα­να α­λοι­φή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πο­λυ­τε­χνεί­ου ει­σέ­βα­λαν οι α­στυ­νο­μι­κοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αρ­γό­τε­ρα κα­τέ­βη­κα και εγώ α­πό το άρ­μα και μπήκα στον χώρο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Δεν υπήρχε νε­κρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί.

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ’ AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ’ AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έ­κα­να κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους «μαυροσκούφηδες», στο Γουδί, είχα γίνει ο ή­ρω­ας που δι­έ­λυ­σε τους εχθρούς της πατρίδας, τα «παλιοκουμμούνια», όπως λέ­γα­με τότε τους φοι­τη­τές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!

Ανδρέας Σκευοφύλακας: Εεε... αυτά ήθελα να πω επίσης αισθάνομαι πολύ ωραία που τα έ­βγαλα από μέσα μου...

Δημοσιογράφος (2012): Μάλιστα. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας κι ελπίζω κά­ποια μέ­ρα να ξαναϊδωθούμε.

Αφηγητής: Ο κύριος Σκευοφύλακας φεύγει και ο δημοσιογράφος είναι πολύ χα­ρού­με­νος.

ΠΗΓΗ: εφημερίδα «Το Βήμα» (09.11.2003)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται.
Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στην «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ