19 Μαΐου 2013

Συναισθήματα από το Δημοτικό

Από δύο συνεργάτες μας
Μαθήτριες της
έκτης τάξης

Πριν το διαβάσετε βάλτε τη μουσική να παίζει:



Από την 1η μέρα, κατάλαβα ότι αυτή η χρονιά θα ήταν διαφορετική για εμένα ε­πει­δή ή­ξε­ρα ότι του χρόνου δε θα ήμουν με όλους μου τους φίλους, και πα­ρό­λο που ό­λοι μου έ­λε­γαν ότι θα κρατούσε η επαφή άμα ήταν δυνατή η φιλία κα­τά βά­θος ή­ξε­ρα ότι αυτό θα ή­ταν πολύ δύσκολο. Πάντως ο δάσκαλός μας ή­ταν πο­λύ κα­λός, μας ενθάρρυνε και μας έ­κα­νε να γελάμε, παρόλο που δε θέλω να τε­λειώ­σει πο­τέ αυ­τή η χρο­νιά, χαίρομαι γιατί αι­σθά­νο­μαι ότι ήταν η καλύτερη χρο­νιά σε όλο το Δη­μο­τι­κό και θα έδινα τα πάντα για άλ­λο έ­ναν ίδιο χρόνο! Θυ­μά­μαι μια φίλη μου να μου λέει ότι δε θέλει να έρθει αυτή η στιγμή η ο­ποί­α θα κά­νου­με πρό­βες για την κα­λο­και­ρι­νή μας γιορτή και να που τώρα σχεδόν έ­χου­με τε­λει­ο­ποι­ή­σει την χο­ρο­γρα­φί­α μας.

Ξέρω ότι πολλά παιδιά θα πάνε του χρόνου Γυμνάσιο αλλά για κάποιο λόγο αι­σθά­νο­μαι ό­τι κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πώς νιώθω που θα πάω Γυ­μνά­σι­ο εί­ναι σαν να, να, να, δεν ξέρω τι να πω σαν ένα λυπητερό τραγούδι, σαν κάτι α­πό μέ­σα μου να χά­νεται δε θέ­λω να φύγω ΠΟΤΕ! Παρ’ όλα αυτά όμως νιώθω και πιο δυ­να­τή, νιώθω ότι μπορώ να κά­νω τα πάντα αρκεί να είμαι με τα άτομα που α­γα­πώ και για εμένα οικογέ­νεια και φίλοι εί­ναι ένα.

Με αυτό το κείμενο βγάζω από μέσα ό,τι θέλω να πω, ό,τι θέλω να φωνάξω και πά­νω απ’ όλα ό,τι θέλω να νιώσουν όλοι οι αναγνώστες αυτού του κει­μέ­νου. Εί­ναι πο­λύ δύ­σκο­λο να αποχωριστώ τους φίλους μου από τη ζωή μου! Πι­στεύ­ω ό­τι η αλ­λα­γή (σχο­λεί­ου και γειτονιάς) θα μου κλέψει όλους τους φί­λους! Οι φί­λοι δεν α­νταλ­λάσ­σο­νται με τί­πο­τα ούτε με χρήματα ούτε με δώρα! Στη ζωή δύο πράγ­μα­τα εί­ναι σίγουρα: η χα­ρά, η τύχη και πολλά άλλα! Αλλά και η λύπη και η α­τυ­χί­α και πολ­λές φορές. Έχω αδι­κηθεί πολλές φο­ρές από φί­λους που δεν το πε­ρί­με­να ποτέ και γενικότερα έχω αδικη­θεί πολύ στη ζωή μου! Όλοι νομίζουν ό­τι εί­μαι κάποια αλ­λά στην πραγματικότητα είμαι κάποια ε­ντε­λώς δι­α­φο­ρε­τι­κή με πολ­λές πληγές δη­μι­ουρ­γη­μέ­νες από φίλους και φίλες! Ε­άν κάτσουνε λίγο ό­λοι μου οι φίλοι να ψά­ξου­νε ποια είμαι θα καταλάβουν ότι εί­χαν πολύ άδικο αυτά τα χρό­νια για εμένα!

Χαίρομαι πολύ που θα μεγαλώσω αλλά στενοχωριέμαι που (μπορεί) να με­γα­λώ­σω χω­ρίς τους φίλους μου!


1 σχόλιο:

  1. Είναι απολύτως φυσιολογικό να αισθάνεστε αυτό το "δέσιμο" με το Δημοτικό. Τα μισά σας χρόνια τα περάσατε σ' αυτό και νιώθετε ασφάλεια!
    Ωστόσο η ζωή προχωράει. Ήδη ώρες ώρες δεν αντέχετε τα πρωτάκια μας, έχετε αρχίσει να μη "χωράτε" στον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο μας. Θυμάστε τότε που πήγαμε στο Γυμνάσιο; Σας αντιμετώπισαν με άλλον τρόπο, πιο "μεγαλίστικο", όπως σας ταιριάζει.
    Άλλωστε, το ξαναλέω, τη μεγαλύτερη αλλαγή την έχετε ζήσει όταν ήρθατε στο Δημοτικό. Τότε που ήσασταν μικρά παιδάκια. Είχατε λιγότερη δύναμη από τώρα και λιγότερες εμπειρίες. Το δε σχολείο σας είχε παιδιά μέχρι και 5 χρόνια μεγαλύτερα.
    Τώρα πάτε σε ένα σχολείο με μόλις δύο χρόνια μεγαλύτερους, τους πιο πολλούς μαθητές τους ξέρετε και είστε από όλες τις απόψεις πιο δυνατοί...
    Όσο για τους φίλους, χαλαρώστε λίγο: η ζωή θα δείξει. Οι δυνατές φιλίες θα παραμείνουν (έστω και με λιγότερη καθημερινή επικοινωνία). Όταν μάλιστα οι φίλοι μάς αδικούν πολλές φορές και το επαναλαμβάνουν παρά τις διαμαρτυρίες μας, ίσως πρέπει να τους βάλουμε σε εισαγωγικά: "φίλοι".
    Περισσότερα πάλι στο σχολείο. Μόνο μια παράκληση: Αυτές οι τελευταίες μέρες στο Δημοτικό είναι πολύ όμορφες. Ή θα τις απολαύσετε ή θα τις χάσετε επειδή σκέφτεστε το μέλλον. Οι καλύτερες μέρες της ζωής σας είναι αυτές που θα έρθουν! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κε­φα­λαί­α (σημαίνει ότι φωνάζετε), για­τί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δη­μο­σί­ευ­ση ελέγξτε για τυχόν λάθη α­προ­σε­ξί­ας, πατώντας στο κου­μπί «Προ­ε­πι­σκό­πη­ση».

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ