Μια καλή οικογένεια

Της Λίλας Σταμπούλογλου
Οκτώβριος 2020

Καλοκαίρι, καμιά δεκαετία πριν, σε μια μικρή πόλη της Εύβοιας. Ένα πανέμορφο διώροφο σπίτι απέναντι από το σπίτι όπου παραθέριζα, από εκείνα της ελληνικής επαρχίας που τα χαζεύεις και λες «ποιος τυχερός μένει εδώ».

Μια καλή οικογένεια της πόλης έμενε, πολύτεκνη. Ήσυχοι άνθρωποι, μορφωμένοι, καλόβολοι, ευγενικοί, οι τέλειοι γείτονες. Τα πρωινά κινούσαν για τις δουλειές τους με καλημέρες και με χαμόγελα. Τους έβλεπα καθώς διέσχιζαν την αυλή τους, από το σπίτι μέχρι την καγκελόπορτα. Τεράστια αυλή, να τη χαίρεσαι: με γρασίδι, με δέντρα, με κιόσκι, με άπλα. Και με μια γωνίτσα περιφραγμένη στην άκρη της. Ένα πράγμα δύο επί δύο, σαν κοτέτσι. Με έναν σκύλο μέσα.

Μια σπιταρόνα με ένα παράπηγμα στην άκρη της, όπου ένα ζωντανό περνούσε τη ζωή του κλεισμένο. Έναν μήνα εκεί, δεν είδα να του άνοιξαν μια φορά να τρέξει, να χαρεί, να ξεπιαστεί. Τα παιδιά πήγαιναν δυο τρεις φορές μέσα στη μέρα να το ταΐσουν και να το περιποιηθούν, να παίξουν μαζί του. Αλλά όλα γίνονταν μέσα στο κοτέτσι, το ζωντανό έπρεπε να μένει εκεί μέσα.

Γάβγιζε το σκυλί κάθε φορά που τους άκουγε να κάθονται στην αυλή τους, γάβγιζε τα βράδια, γάβγιζε τα πρωινά, όλη την ημέρα γάβγιζε. Γάβγιζε, είπα; Λάθος. Έκλαιγε. Κλαψούριζε. Παραπονιόταν. Και μόλις έπεφτε το σκοτάδι, λαμπύριζαν δυο μάτια εκεί στη γωνιά της αυλής, μέσα από το συρματόπλεγμα.

Να πάρω την αστυνομία; Την πήρα. «Ένα σκυλί εδώ απέναντι είναι μονίμως κλεισμένο σ’ ένα κοτέτσι». «Και τι να κάνουμε;» «Δεν ξέρω, εσείς θεωρείτε εντάξει να έχει κάποιος ένα ζώο περιφραγμένο συνέχεια έτσι;» «Άμα το ταΐζει και το προσέχει, πού το πρόβλημα;»

Καμία αστυνομία δεν ήρθε ποτέ. Υποθέτω ότι θα έκαναν καζούρα και με το τηλεφώνημα μόλις κλείσαμε: «Μια περίεργη μας λέει ασυναρτησίες για ένα σκύλο που τον έχουν περιφραγμένο. Αυτό δεν είναι το κανονικό δηλαδή, να είναι ο σκύλος περιφραγμένος; Έλα, Παναγιά μου!»

Υπάρχουν πολλών ειδών βασανισμοί, αλλά όλοι ακουμπούν πάνω σε μια κοινή γραμμή, πάνω σε μια κουλτούρα γενικότερης έλλειψης σεβασμού για τα ζώα. Κάποιες φορές εκφράζεται με άσκηση άμεσης βίας, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως εκφράζεται με κακή μεταχείριση του ζώου, που το αποστερεί από μια φυσιολογική ζωή.

Ξέρετε πόσοι ιδιοκτήτες ζώων εντάσσονται στην τελευταία κατηγορία; Είναι πολλοί που αντιμετωπίζουν έτσι το κατοικίδιό τους. Δεν το χτυπάνε, δεν το κρεμάνε, δεν το πυροβολούν, αλλά το περιορίζουν, το δένουν, το ξεχνάνε, το υποτιμούν. Δεν το βασανίζουν άμεσα, αλλά σίγουρα το κάνουν έμμεσα, υποχρεώνοντάς το να ζει μια ζωή που δεν του αξίζει.

ΔιαβάσαμεΖώα

ΠΗΓΗ: protagon.gr