Η μονή παύλα ( — ) είναι μεγαλύτερη από το ενωτικό ( - ) και σημειώνεται σε δύο περιπτώσεις:
1 Στους διαλόγους, για να δείξουμε ότι εναλλάσσονται τα πρόσωπα που μιλάνε:
— Πότε θα πας διακοπές; — Τον Αύγουστο. Εσύ;
2 Στο τέλος μιας πρότασης, για να δείξει την απότομη διακοπή μιας φράσης και/ή την απροσδόκητη συνέχειά της:
Είπαν ότι θα έρθουν κάποια άλλη μέρα — ίσως τη Δευτέρα.
Διπλή παύλα
Η διπλή παύλα ( — — ) σημειώνεται για να απομονώσει μια λέξη ή φράση που έχει παρενθετικό νόημα. Γι’ αυτό, άλλωστε, κατά την ανάγνωση ο τόνος της φωνής μας χαμηλώνει:
Σήμερα οι περισσότερες οικογένειες —τουλάχιστον στην Ευρώπη— είναι πυρηνικές.
Μέσα σε διπλή παύλα βάζουμε λέξεις ή φράσεις όχι τόσο σημαντικές ώστε να μπουν ανάμεσα σε κόμματα αλλά ούτε και τόσο δευτερεύουσες ώστε να μπουν σε παρένθεση. Με άλλα λόγια:
Με κόμματα περικλείονται τα σημαντικά.
Με διπλή παύλα περικλείονται τα λιγότερα σημαντικά.
Η παρένθεση ( ( ) ) περικλείει λέξεις, φράσεις και αριθμούς που παρεμβάλλονται στον λόγο και εξηγούν ή συμπληρώνουν τα γραφόμενα:
Ο Νίκος (μια που μιλάμε γι’ αυτόν) έρχεται κάθε μέρα στο σχολείο τρέχοντας.
Ό,τι βρίσκεται μέσα σε παρένθεση μπορεί να παραλειφθεί χωρίς να αλλάξει σημαντικά το νόημα της πρότασης. Γι’ αυτό, άλλωστε, κατά την ανάγνωση ο τόνος της φωνής μας χαμηλώνει:
Οι περισσότεροι κάτοικοι της Ελλάδας (περίπου το 90%) ζουν σε αστικές περιοχές.
Επιπλέον
Κάποιες φορές στον δημοσιογραφικό λόγο σημειώνεται μέσα σε παρένθεση ένα ερωτηματικό ή ένα θαυμαστικό.
(α) Το ερωτηματικό δηλώνει την αβεβαιότητα του ομιλητή για ένα στοιχείο της πρότασης: Ο κύριος Νικολάου είναι ο κατάλληλος (;) άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.
(β) Το θαυμαστικό δηλώνει την έκπληξη του ομιλητή για ένα στοιχείο της πρότασης: Στη χώρα μας υπάρχουν περίπου 6.000 (!) νησιά, νησίδες και βραχονησίδες.
Τα διαλυτικά ( ¨ ) σημειώνονται πάνω στο «ι» και το «υ» (ϊ, ϋ) όταν βρίσκονται μετά από άλλο φωνήεν, για να δείξουν ότι δεν πρέπει να προφερθούν μαζί του ως δίψηφα ή ως συνδυασμοί «αυ» και «ευ».
Παραδείγματα:
αϊ: παϊδάκια, ρωμαϊκός
εϊ: θεϊκός, πανθεϊσμός
οϊ: ευνοϊκός, προϊόντα
υϊ: ευφυΐα, μυϊκός
οϋ: προϋπήρξε, προϋπόθεση
αϋ: αϋπνία, καταπραϋντικός
εϋ: ξεϋφαίνω
Διευκρινίσεις
(α) Όταν τα διαλυτικά μπαίνουν σε ένα φωνήεν που τονίζεται, ο τόνος σημειώνεται ανάμεσά τους:
καΐκι, Μαΐου, φαΐ
(β) Τα διαλυτικά είναι περιττά όταν η χωριστή προφορά των δυο φωνηέντων φανερώνεται από τον τόνο, δηλαδή όταν τονίζεται το πρώτο από αυτά:
γάιδαρος (αλλά: γαϊδούρι)
πλάι (αλλά: πλαϊνός)
χάιδεψα (αλλά: χαϊδεύω)
νεράιδα, ρολόι, άυπνος, Μάιος
Αυτός ο κανόνας βέβαια δεν ισχύει όταν οι λέξεις γράφονται με κεφαλαία, μιας και απουσιάζει ο τόνος: ΓΑΪΔΑΡΟΣ, ΠΛΑΪ, ΧΑΪΔΕΨΑ, ΝΕΡΑΪΔΑ, ΡΟΛΟΪ, ΑΫΠΝΟΣ, ΜΑΪΟΣ
Και κάτι ακόμη
Τα διαλυτικά είναι περιττά όταν τα διπλανά φωνήεντα δεν είναι δίψηφα:
Η απόστροφος ( ’ ) χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι ένα φωνήεν έχει παραλειφθεί στη γραφή, επειδή δύο γειτονικές λέξεις προφέρονται γρήγορα χωρίς να μεσολαβεί παύση μεταξύ τους:
το άλογο → τ’ άλογο
μου έδωσε → μου ’δωσε
φέρε το → φέρ’ το
σου το είπα → σ’ το είπα → σ’ το ’πα
Η απόστροφος συνηθίζεται σε κείμενα που αποδίδουν τον προφορικό λόγο (π.χ. σε διαλόγους) ή έχουν ανεπίσημο ύφος.
Στα κείμενα με επίσημο ύφος είναι προτιμότερο να διατηρούμε όλα τα φωνήεντα, δηλαδή να αποφεύγουμε τις αποστρόφους.
Συχνά λάθη
Η απόστροφος σημειώνεται ακριβώς στη θέση του φωνήεντος που χάθηκε. Είναι αυτό που λέγαμε σε μικρότερες τάξεις, ότι το ποντικάκι έφαγε το γράμμα και άφησε στη θέση του ένα ψιχουλάκι (την απόστροφο).
Τα λάθη που ακολουθούν «τρυπώνουν» συχνά σε βιβλία, κόμικς, ακόμη και σε υπότιτλους σειρών και ταινιών:
Λάθος
Σωστό
μου’ πε μου’πε
μου ’πε
άστο κόψτο
άσ’ το κόψ’ το
στο χάρισα δώστο μου
σ’ το χάρισα δώσ’ το μου
θάρθω
θά ’ρθω
Ειδικές περιπτώσεις
(α) Ο σύνδεσμος και γίνεται κι χωρίς απόστροφο: εγώ κι εσύ, κι όμως
(β) Το επίρρημα μέσα πριν από σύμφωνο γίνεται μες: μες στη θάλασσα
(γ) Η πρόθεση σε χάνει το «-ε» πριν από το «τ-» του οριστικού άρθρου και γράφεται μαζί με αυτό ως μία λέξη: στον κήπο, στης Ελένης, στο σχολείο
(δ) Η πρόθεση εξ δεν έχει χάσει κάποιο φωνήεν, οπότε δε χρειάζεται απόστροφο: εξ αποστάσεως εκπαίδευση
Η υποδιαστολή ( , ) είναι όμοια με το κόμμα ( , ) και σημειώνεται σε δύο περιπτώσεις:
1 Στους δεκαδικούς αριθμούς, για να ξεχωρίζουμε το ακέραιο από το δεκαδικό μέρος:
278,72 €
23,5 κιλά
Ωστόσο, κατά την ανάγνωση των δεκαδικών η υποδιαστολή διαβάζεται ως «κόμμα»:
278 κόμμα 72 ευρώ
23 κόμμα 5 κιλά
Σημαντικό: Στα ελληνικά η τελεία χωρίζει τις χιλιάδες και η υποδιαστολή τα δεκαδικά ψηφία. Στα αγγλικά συμβαίνει το αντίθετο (η τελεία χωρίζει τα δεκαδικά ψηφία και η υποδιαστολή τις χιλιάδες).
2 Στην αντωνυμία ό,τι (= οτιδήποτε), για να την ξεχωρίζουμε από τον σύνδεσμο ότι (= πως):
Η Άννα θυμάται ό,τι τη συμφέρει. Ό,τι και να πεις έχεις δίκιο.
ΕΙΚΟΝΑ: podilato98.blogspot.com (σκίτσο: Γραμματική Ε΄-ΣΤ΄ Δημοτικού)