Στα μαθηματικά γνωρίσαμε τρεις όμορφες κυρίες. Την αντιμεταθετική, την προσεταιριστική και την επιμεριστική. Τις ξεχωρίζουμε κυρίως επειδή φοράνε άλλα χρώματα καπέλα και επειδή έχουν άλλη σημασία.
1 Η αντιμεταθετική ιδιότητα φοράει ροζ καπέλο και μας λέει ότι αν αλλάξει η σειρά των προσθετέων, δεν αλλάζει το αποτέλεσμά της. Απ’ ό,τι καταλάβετε τη χρησιμοποιούμε στην πρόσθεση και στον πολλαπλασιασμό των αριθμών.
2 Η προσεταιριστική έχει κίτρινο καπέλο και τη χρησιμοποιούμε μόλις θέλουμε π.χ. να πολλαπλασιάσουμε τρεις αριθμούς μπορούμε να τους πολλαπλασιάσουμε ανακατεμένα.
3 Και για τέλος άφησα την επιμεριστική ιδιότητα η οποία φοράει μπλε καπέλο και μας λέει ότι για να πολλαπλασιάσουμε έναν αριθμό με άθροισμα δύο ή περισσότερων προσθετέων, μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε τον αριθμό με κάθε προσθετέο και να προσθέσουμε τα επιμέρους γινόμενα. Η ιδιότητα αυτή ισχύει και ως προς την αφαίρεση.
Τώρα οι τρεις όμορφες κυρίες πάνε για ψώνια, χρειάζονται να αγοράσουν διάφορα παραδείγματα. Η όμορφη αντιμεταθετική αγόρασε το δύο επί εφτά και παρέα το εφτά επί δύο. Οι άλλες κυρίες ντρέπονταν πάρα πολύ αλλά πήραν κι αυτές κάτι ψιλοπαραδείγματα.
Τώρα πια το έχουν καθιερώσει και κάθε εβδομάδα πάνε δύο με τρεις φορές για ψώνια.
Το σκιουράκι πίνει λίγο ενεργειακό ποτό και βλέπει την τροφή του με άλλο μάτι!
Η υπερβολή σε μια έξυπνη και καλοφτιαγμένη διαφήμιση ξεχωρίζει ένα προϊόν από τα ομοειδή του. Παράλληλα, το εντυπωσιακό animation (κινούμενες εικόνες) με τον σκίουρο συνδέει τον αθλητισμό με την κατανάλωση του ποτού και φιλοδοξεί να περάσει στο υποσυνείδητό μας.
Τέσσερις σύντομες διαφημίσεις ακολουθούν την αρχική: Ο σκίουρος εξακολουθεί να παίζει με το φαγητό του!
Οι επιτυχημένες διαφημίσεις συχνά συνεχίζονται και συμπληρώνονται. Το προϊόν γίνεται θέμα συζήτησης στις παρέες και προσελκύει το ενδιαφέρον μας ακόμη περισσότερο.
Αγαπητοί μας αναγνώστες, το κειμενάκι που ακολουθεί είναι γραμμένο από τα παιδιά του Ε₂ του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ελληνικού.
Λοιπόν σήμερα θα σας μιλήσουμε για το περιοδικό που φτιάχνουμε με κόπο αλλά και με αγάπη για την ημέρα που θα το έχετε στα χέρια σας.
Το εξώφυλλο του περιοδικού
Κρατώντας το περιοδικό μας και διαβάζοντας τα περιεχόμενα.
Θα πεθάνετε απ’ τα γέλια με τα ανέκδοτα και τα αινίγματα του περιοδικού μας.
Θα γλείφετε τα δάχτυλά σας εάν εφαρμόσετε τις συνταγές από τον σεφ του περιοδικού μας.
Θα διασκεδάζετε με την αγαπημένη μας μουσική, τα κουτσομπολιά της τάξης μας, τους διαγωνισμούς μας και τα κόμικς από τους διασκεδαστές του περιοδικού μας.
Ο βετεράνος Γάλλος αστροναύτης Φιλίπ Περέν μιλάει για τις εμπειρίες του στο Διάστημα
Του Αλέξανδρου Κυριακόπουλου Οκτώβριος 2010
— Ο Άρθουρ Κλαρκ είχε γράψει στο βιβλίο του «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» πως όταν βρεθείς στο Διάστημα μπορεί να φοβάσαι το κάθε δευτερόλεπτο, δε θα βαρεθείς όμως ούτε μια στιγμή…
Ισχύει. Όταν κοιτάζεις το Διάστημα από τη Γη σού φαίνεται σχετικά κοντινό. Άλλωστε, είναι μόνο 400 χιλιόμετρα μακριά. Όταν όμως φτάσεις εκεί, τα πάντα αλλάζουν. Κατ’ αρχάς βρίσκεσαι έξω από τον γαλάζιο μανδύα. Το ύψος της ατμόσφαιρας που μας περιβάλλει είναι μόνο 100 χλμ. Μετά υπάρχει μόνο σκοτάδι. Διαβάζεις τους μετρητές που σου δείχνουν για πόσες ακόμα μέρες θα έχεις αέρα. Γρήγορα συνειδητοποιείς πως ό,τι γνωρίζεις (η ζωή, το φως) βρίσκεται μόνο στη Γη.
Μέσα στο σκοτάδι το αχανές Διάστημα φαντάζει εχθρικό. Εκεί θα φοβηθείς. Ίσως έχει να κάνει με την εξέλιξή μας ως είδος. Κάποτε ζούσαμε σε σπηλιές. Υπήρχε φόβος τη νύχτα. Πιστεύω πως ακόμη κουβαλάμε τη μνήμη αυτού του φόβου. Σαν το κακό να συμβαίνει μόνο στο σκοτάδι και όχι στο φως.
Έπειτα, βέβαια, ένα σωρό πράγματα μπορούν να συμβούν ενώ είσαι στο Διάστημα. Ο κίνδυνος των μικρομετεωριτών, να χαθείς, να χτυπήσεις κάπου το κράνος σου και πολλά πολλά άλλα. Ποτέ μα ποτέ, όμως, δε θα βαρεθείς.
— Βλέμμα στραμμένο στον ουρανό. Αντίστροφη μέτρηση. Με τη διαστημική στολή και σφιχτά δεμένος στο κάθισμα του διαστημικού λεωφορείου. Τι σκέφτεστε;
Είναι όπως στις ταινίες. Όμως δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς πολλά. Είσαι εκεί για μια δύσκολη αποστολή και πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος. Δεν μπορείς ούτε πρέπει να σκέφτεσαι τους κινδύνους. Κάνεις αυτό που έχεις εκπαιδευτεί να κάνεις και παραμένεις συγκεντρωμένος.
Πρέπει επίσης να είσαι ισορροπημένος. Τόσο με το τεχνικό μέρος της αποστολής όσο και με την εσωτερική επιθυμία σου να απολαύσεις το Διάστημα.
Φιλίπ Περέν
— «Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά», λέει ένα ελληνικό τραγούδι. Εσάς η Γη πώς σας φάνηκε;
Για να φτάσεις εκεί χρειάζεσαι πολλή εκπαίδευση. Όταν βγαίνεις από το διαστημόπλοιο, θεωρείς ότι θα βρεθείς σε περιβάλλον το οποίο ήδη γνωρίζεις από την εκπαίδευση. Νομίζεις όμως. Δεν έχει καμία σχέση. Είχα εντυπωσιαστεί από την ομορφιά.
Εάν μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη Γη με έναν πίνακα ζωγραφικής, ο αέρας και η ζωή πάνω της βρίσκονται σε ένα στρώμα τόσο λεπτό όσο και η στρώση της μπογιάς πάνω στον πίνακα. Εκεί ζούμε. Εκεί βρισκόμαστε. Η Γη από το Διάστημα μοιάζει με διαστημόπλοιο. Φαίνεται όμως και τόσο εύθραυστη. Είμαστε τόσο πολλοί και αυξανόμαστε διαρκώς. Για πόσο ακόμη θα υπάρχουν όλα αυτά που μας συντηρούν; Σίγουρα είναι όμορφη. Σου δίνεται όμως η εντύπωση πως ένας δυνατός άνεμος να φυσήξει και θα τα παρασύρει όλα.
— Το 1965 ο πρώτος Αμερικανός που «περπατάει» στο Διάστημα επιστρέφει πίσω στη διαστημική κάψουλα και λέει: «Είναι η πιο στενάχωρη στιγμή της ζωής μου». Εσάς;
Είχα την αίσθηση πως η ζωή μου εκείνη την ώρα τελείωνε. Το όνειρο που είχα από μικρός εκπληρώθηκε μεν, αλλά τώρα έφτανε στο τέλος του. Ήξερα ότι από τη στιγμή που θα έκλεινε πίσω μου η καταπακτή, θα ήταν και η αρχή του τέλος του. Όταν έχεις εκτεθεί σε τέτοια ομορφιά, σε τέτοιες εικόνες, είναι αφάνταστα δύσκολο να τις αποχωριστείς. Ένιωθα οικεία εκεί και ένα με το περιβάλλον. Πριν επιστρέψω, ένιωσα σαν τον δύτη στην ταινία «Απέραντο Γαλάζιο». Αυτόν που θέλει να μείνει για πάντα μέσα στο υγρό στοιχείο όπου νιώθει τόσο οικεία.
— Μπορεί να περιγραφεί η αίσθηση της αιώρησης σε μηδενική βαρύτητα;
Είναι το όνειρο του Ίκαρου. Είναι ελευθερία. Συνειδητοποιείς πόσο τεράστια δύναμη σού ασκεί η βαρύτητα. Όταν επέστρεψα στη Γη, το πρώτο μου βράδυ στο κρεβάτι είχα διαρκώς την αίσθηση πως ένα τεράστιο χέρι με πίεζε κάτω και με πατίκωνε. Στο Διάστημα βέβαια, όταν έχεις να κάνεις δουλειές, η έλλειψη βαρύτητας έπειτα από λίγες μέρες καταντάει ενοχλητική. Δυσκολεύεσαι να κάνεις τα πλέον απλά πράγματα. Πας να βιδώσεις μια βίδα, π.χ., και άμα δε στηρίζεσαι κάπου θα στριφογυρνάς εσύ αντί για τη βίδα. Πας να ανοίξεις ένα συρτάρι και αντί να έρθει αυτό προς τα εσένα, πας εσύ προς αυτό. Πρέπει να είμαστε σαν τις μαϊμούδες, που έχουν διαρκώς τα πόδια τους πιασμένα στο δέντρο. Μόνο όταν έχουμε τα πόδια μας σταθερά μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια.
