Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

21 Φεβρουαρίου 2013

Περίφημοι ελληνικοί στρατοί

Από τον Anthony12

Από την αρχαιότητα μέχρι και τη σύγχρονη ιστορία, οι ελληνικές δυνάμεις με­τρούν α­νά τους αιώνες αποφασιστικές νίκες και δαφνοστεφανωμένες εκ­στρα­τεί­ες. Είτε μι­λά­με για πό­λεις-κράτη με στρατιωτική οργάνωση, όπως η αρχαία Σπάρ­τη, είτε για το ε­πί­λε­κτο σώμα των Ελλήνων αξιωματικών που απάρτιζαν τον Ιερό Λόχο της Μέ­σης Α­να­το­λής, περίφημα στρα­τεύ­μα­τα και μεμονωμένα ε­κλε­κτά τάγματα έκαναν πάντα τη δι­α­φο­ρά.

Ας δούμε τους περίφημους στρατούς στα πλούσια χρονικά της Ελλάδας:

 1  Σπαρτιατική Φάλαγγα

Οι οπλίτες της λακωνικής φάλαγγας φορούσαν ερυθρά χλαίνη για να μην είναι ά­­με­σα ο­ρα­τό το αίμα τους κατά τον τραυματισμό, κρατούσαν χάλκινη ασπίδα με­γά­­λου με­γέ­θους, και πολεμούσαν με δόρυ 3-4 μέτρων. Για τις μάχες σώμα με σώμα χρη­σι­μο­ποι­ού­σαν τα ει­δι­κής κατασκευής λακωνικά ξίφη τους.


Η μακρά πολεμική παράδοση των Λακεδαιμόνιων δε συγχωρούσε εκείνους που έ­δει­χναν δει­λί­α προ του εχθρού, ονομάζονταν χλευαστικά «τρέσαντες» (τρέ­μο­­ντες) και τόσο αυτοί οι «ριψασπίδες» όσο και η οικογένειά τους δεν είχαν πλέ­ον καμία υ­πό­λη­ψη στην πόλη. Η πο­λε­μι­κή αρχή των Σπαρτιατών, το «νι­κάν ή απόλ­λυσθαι» (να νικούν ή να σκοτωθούν) εί­ναι που έκανε τον στρατό τους πανίσχυ­ρο, αφού στην αρ­χαί­α Σπάρτη δεν ήταν α­ξι­ο­ση­μεί­ω­το το να είναι αλ­λά το να μην είναι κανείς γεν­ναί­ος.

Παρά το αξιόμαχο του συνόλου του σπαρτιατικού στρατεύματος, υπήρχε ω­στό­σο έ­να ε­πί­λε­κτο τμήμα 300 ανδρών, οι περίφημοι «Ιππείς», το οποίο συ­γκρο­τού­σαν οι κα­λύ­τε­ροι Σπαρ­τιά­τες «Όμοιοι» πολεμιστές, δηλαδή οι κα­λύ­τε­ροι των καλυτέ­ρων! Αυ­τοί είχαν την τι­μή να πολεμούν στην πρώτη γραμμή, δί­πλα στον βασιλιά τους. Οι «Ιπ­πείς» δεν είχαν κα­μί­α διαφορά στον τρόπο μά­χης από τον υπόλοιπο στρατό των Λα­κε­δαι­μό­νι­ων, καθώς σχη­μά­τι­ζαν και αυτοί φά­λαγ­γες. Αν και ονομά­ζονταν «Ιπ­πείς», ήταν στην πραγματικότητα πε­ζοί. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό παράδειγμα δράσης των «Ιπ­πέ­ων» ήταν η μάχη των Θερ­μο­πυ­λών, ό­που ο Λεωνίδας ηγού­νταν αυτού α­κρι­βώς του τμήματος.

 2  Ιερός Λόχος Θηβών

Ο Ιερός Λόχος των Θηβών ήταν μια από τις κορυφαίες πολεμικές μονάδες που έ­­δρα­σαν πο­τέ στην αρχαία Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 379 π.Χ. από τον Γοργίδα, σε μια ε­πο­χή που η Θή­βα είχε αποτινάξει τον σπαρτιατικό ζυγό. Ο λόχος α­παρ­τι­ζό­ταν α­πό 300 άνδρες, από τους πλέον εξέχοντες νέους της πόλης στις α­θλο­παι­δι­ές και ειδικά στην πάλη. Είχαν όλοι τους αριστοκρατική καταγωγή και ήταν προ­σε­κτι­κά δια­λεγ­μέ­νοι σε ζευγάρια επιστήθιων φί­λων, για να κρατούν τις γραμ­μές του λόχου α­δι­ά­σπα­στες. Η εντατική εκπαίδευσή τους και οι συχνές μά­χες τους έκαναν τον λόχο φό­βη­τρο ξακουστό.


Οι μεγαλύτερες στιγμές του λόχου σημειώθηκαν υπό τις διαταγές του Πε­λο­πί­δα, ε­νώ κα­τα­στρά­φη­κε ολοκληρωτικά στη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.) α­πό το Μα­κε­δο­νι­κό Ιπ­πι­κό του Φίλιππου, το οποίο και διοικούσε ο Μέγας Α­λέ­ξαν­δρος. Σύμ­φω­να με τον Πλού­ταρ­χο, ο Ιερός Λόχος των Θηβών ιδρύθηκε από τον Γορ­γίδα, ο Δι­ό­δω­ρος ο Σικελιώτης μαρτυρεί ω­στό­σο την ύπαρξη του Ιερού Λό­χου ή­δη από το 424 π.Χ., κατά τη μάχη του Δηλίου.

 3  Αθηναϊκό Ναυτικό

Μέχρι το 490 π.Χ., η μετέπειτα θαλασσοκράτειρα Αθήνα διέθετε μεν στόλο, α­ντα­­γω­νι­ζό­ταν στη θάλασσα ωστόσο με τα Μέγαρα και την Κόρινθο. Τη χρη­σι­μό­τη­τα ι­σχυ­ρού στόλου α­ντι­λή­φθη­κε πρώτος ο Θεμιστοκλής, ο οποίος και έ­πει­σε τους Α­θη­ναί­ους να αναλάβουν τις σχετικές δαπάνες. Για την επάνδρωση των πλοίων πολλοί ο­πλί­τες αναγκάστηκαν να με­τα­τρα­πούν σε ναύτες, κα­τη­γο­ρώ­ντας τον Θε­μιστοκλή ό­τι μετέτρεψε τους αριστοκράτες α­πό ευγενείς πο­λε­μι­στές σε κωπηλά­τες. Το 480 π.Χ. ωστόσο, κατά την εισβολή των Περ­σών, η Α­θή­να μπορούσε να αντιπαρατάξει 200 ετοιμοπόλεμες τριήρεις και να νικήσει τους Πέρ­σες στη θάλασ­σα.


Μετά την ήττα των Περσών, η Αθήνα είχε ήδη γίνει σημαντική ναυτική δύ­να­μη, ε­νώ με τους φόρους επί των συμμάχων της κατάφερε να αυξήσει κι άλλο τον στό­λο της σε 400 τρι­ή­ρεις. Η αθηναϊκή θαλασσοκρατορία ήταν πλέον α­δι­αμ­φι­σβή­τη­­τη!

Από τότε ώς τον θάνατο του Αλέξανδρου (323 π.Χ.), η Αθήνα αποτελούσε τη με­­γα­λύ­τε­ρη ναυ­τι­κή δύναμη της Ελλάδας.

 4  Μακεδονική Φάλαγγα

Ο χαρακτηριστικός τρόπος παράταξης μάχης, αρχικά των Μακεδόνων και στη συ­­νέ­χει­α ό­λων των κρατών των επιγόνων του Αλέξανδρου, ήταν και ο πρώτος σχη­μα­τι­σμός βα­ρέ­ως πε­ζι­κού στη Μακεδονία. Η μακεδονική φάλαγγα, στην πλή­ρη α­νά­πτυ­ξή της, αποδίδεται στον Μέγα Αλέξανδρο, η μεταρρύθμιση πά­ντως της ο­­πλι­τι­κής φάλαγγας στην περίφημη μα­κε­δο­νι­κή συντελέστηκε από τον Φίλιππο Β΄. Η φά­λαγ­γα αποτελούνταν από ελεύθερους ε­παγ­γελ­μα­τί­ες της Μα­κε­δο­νί­ας, από μι­κροϊ­δι­ο­κτή­τες αγρότες και αστούς των πόλεων, ενώ η προ­έ­λευ­ση κάθε τάξης στη φά­λαγ­γα από συγκεκριμένη περιοχή συνέβαλε στο να σφυ­ρη­λα­τεί­ται το ομα­δικό πνεύ­μα και να εξασφαλίζεται έτσι η καλύτερη α­πό­δο­ση του σώ­μα­τος.


Υπό τη διοίκηση λοιπόν του Φιλίππου Β΄ και μετέπειτα του γιου του Α­λέ­ξαν­δρου, η Μα­κε­δο­νι­κή Φάλαγγα έγινε πανίσχυρος σχηματισμός, με ακρογωνιαίο λί­θο της πο­λε­μι­κής της τα­κτι­κής την περίφημη σάρισα: η τρομερή εμπρόσθια δύ­να­μη κρού­σης της φάλαγγας, με τις σάρισες των τριών πρώτων σειρών να ε­κτεί­νο­νται του­­λά­χι­στον πέ­ντε μέτρα μπροστά α­πό το μέ­τω­πό της, της έδινε μια ακαταμάχητη ορ­μή που ή­ταν πρακτικά αδύνατο να α­πο­τρα­πεί κατά μέ­τω­πο. Το μακεδονικό «υπε­ρόπλο» έ­δω­σε στον Αλέξανδρο την υ­πε­ρο­χή στην εκ­στρα­τεί­α του στα πέρατα της οι­κου­μέ­νης.

 5  Οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέα

Η ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Φθίας (η σημερινή ανατολική Φθιώτιδα) φι­λο­ξε­­νού­σε, σύμ­φω­να με τον Όμηρο, τον περίφημο πολεμικό λαό των Μυρ­μι­δό­νων και α­πο­τε­λού­σε πα­τρί­δα του Αχιλλέα, γιου του Πηλέα και της Θέτιδας.


Ο ημίθεος Αχιλλέας και οι Μυρμιδόνες του πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και δι­έ­πρε­ψαν με τα στρατιωτικά ανδραγαθήματά τους και τον απαράμιλλο η­ρω­ι­σμό τους στη μάχη.

 6  Ιερός Λόχος 1821

Το στρατιωτικό σώμα συγκροτήθηκε στη Φωξάνη –πόλη στα όρια της Μολ­δα­βί­ας με τη Βλα­χί­α– στα μέσα Μαρτίου 1821 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, α­πο­τε­λού­­με­νο κυρίως από ε­θε­λο­ντές σπουδαστές των ελληνικών παροικιών της Μολ­δο­­βλα­χί­ας και της Ο­δησ­σού. Ήταν μάλιστα η πρώτη οργανωμένη στρα­τι­ω­τι­κή μονά­δα της Ε­πα­νά­στα­σης του 1821 αλλά και του ελληνικού στρατού γε­νι­κό­τε­ρα. Ο Υ­ψηλάντης πί­στευ­ε ακράδαντα πως οι νεαροί αυτοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ψυχή του στρατού του, γι’ αυτό και τους έδωσε το πε­ρί­φη­μο όνομα του Ιε­ρού Λόχου των Θη­βών.


Οι άνδρες του Ιερού Λόχου ήταν οπλίτες, εφοδιασμένοι με καραμπίνες και ξι­φο­­λόγ­χες. Έ­φε­ραν στολές από μαύρο ύφασμα με τρίχρωμο εθνόσημο, ενώ στο κά­λυμμα της κε­φα­λής –κά­τω από το λοφίο– υπήρχε η φράση «Ελευθερία ή Θάνα­τος». Στη Φω­ξά­νη, οι σπου­δα­στές που δεν είχαν καμία στρατιωτική ε­μπει­ρί­α άρ­χισαν να γυ­μνά­ζο­νται και να εκ­παι­δεύ­ο­νται στη χρήση των όπλων και της λόγχης. Η πρώτη με­γά­λη μάχη, αν εξαιρέσουμε με­ρι­κές μι­κρο­συ­μπλο­κές, που επιλέγει να δώσει ο Υ­ψη­λά­ντης με τον Ιερό Λόχο του είναι στην κω­μό­πο­λη του Δραγατσανί­ου, όπου εί­ναι ε­γκα­τε­στη­μέ­νη ισχυρή οθωμανική φρου­ρά. Οι Ι­ε­ρο­λο­χί­τες πολέ­μησαν ηρωικά και έ­γρα­ψαν μια ένδοξη σελίδα στη νε­ο­ελ­λη­νι­κή α­γω­νι­στι­κή ιστο­ρία.

 7  Ιερός Λόχος Μέσης Ανατολής

Η ελληνική στρατιωτική «μονάδα ειδικών δυνάμεων» συγκροτήθηκε κατά τη δι­άρ­κει­α του Δευ­τέ­ρου Παγκοσμίου Πολέμου –το 1942– στη Μέση Ανατολή και α­­πο­τε­λού­νταν ε­ξο­λο­κλή­ρου από αξιωματικούς και των τριών όπλων, κάτω από τις ε­ντο­λές του συ­νταγ­μα­τάρ­χη Τσιγάντε.


Ο Ιερός Λόχος πολέμησε στο πλευρό της βρετανικής SAS στην έρημο της Λι­βύ­ης και το Αι­γαί­ο, καθώς επίσης και με τις γαλλικές δυνάμεις του στρατηγού Λε­κλέρκ στην Τυνησία. Στη συνέχεια συμμετείχε σε εκκαθαριστικές ε­πι­χει­ρή­σεις και στην α­πε­λευ­θέ­ρω­ση νησιών του Αιγαίου. Ο Ιερός Λόχος διαλύθηκε τον Αύ­γου­στο του 1945, αποτελώντας τον πρό­δρο­μο των σύγχρονων ελληνικών ει­δι­κών δυνάμε­ων. Η δρά­ση του Ιερού Λόχου περιλάμβανε κυ­ρί­ως επιχειρήσεις κα­τα­δρο­μι­κές και εκ­κα­θα­ρι­στι­κές, με αξιόλογα αποτελέσματα τόσο στη Βόρεια Α­φρι­κή όσο και το Αιγαίο. Η ε­πί­λε­κτη μονάδα ιδρύθηκε αρχικά ως Λόχος Ε­πι­λέ­κτων Αθανάτων και με­το­νο­μά­στη­κε στη συνέχεια σε Ιερό Λόχο από τον ε­πι­κε­φα­λής της συ­νταγ­­μα­τάρ­χη Πεζικού Χρι­στό­δου­λο Τσιγάντε.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Ιστορία


2 σχόλια:

δάσκαλος98 είπε...

Μμμ! Πρωτότυπο θέμα και πολύ ενδιαφέρον! Συγχαρητήρια για την ανάρτηση και... περαστικά! :))

Anthony12 είπε...

Ευχαριστώ δάσκαλε.:)

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.