Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Συναισθήματα από το Δημοτικό

Από δύο συνεργάτες μας

Πριν το διαβάσετε βάλτε τη μουσική να παίζει:


Από την 1η μέρα, κατάλαβα ότι αυτή η χρονιά θα ήταν διαφορετική για εμένα ε­πει­δή ή­ξερα ότι του χρόνου δε θα ήμουν με όλους μου τους φίλους, και παρόλο που ό­λοι μου έλεγαν ότι θα κρατούσε η επαφή άμα ήταν δυνατή η φιλία κατά βά­θος ή­ξε­ρα ότι αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο. Πάντως ο δάσκαλός μας ήταν πολύ κα­λός, μας ενθάρρυνε και μας έκανε να γελάμε, παρόλο που δε θέλω να τελειώσει πο­τέ αυ­τή η χρονιά, χαίρομαι γιατί αισθάνομαι ότι ήταν η καλύτερη χρονιά σε όλο το Δη­μο­τι­κό και θα έδινα τα πάντα για άλλο έναν ίδιο χρόνο! Θυμάμαι μια φίλη μου να μου λέει ότι δε θέλει να έρθει αυτή η στιγμή η οποία θα κάνουμε πρόβες για την κα­λο­και­ρι­νή μας γιορτή και να που τώρα σχεδόν έχουμε τελειοποιήσει την χο­ρο­γρα­φί­α μας.

Ξέρω ότι πολλά παιδιά θα πάνε του χρόνου Γυμνάσιο αλλά για κάποιο λόγο αι­σθά­νο­μαι ότι κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πώς νιώθω που θα πάω Γυμνάσιο είναι σαν να, να, να, δεν ξέρω τι να πω σαν ένα λυπητερό τραγούδι, σαν κάτι από μέσα μου να χά­νεται δε θέλω να φύγω ΠΟΤΕ! Παρ’ όλα αυτά όμως νιώθω και πιο δυ­να­τή, νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα αρκεί να είμαι με τα άτομα που αγαπώ και για εμένα οικογέ­νεια και φίλοι είναι ένα.

Με αυτό το κείμενο βγάζω από μέσα ό,τι θέλω να πω, ό,τι θέλω να φωνάξω και πά­νω απ’ όλα ό,τι θέλω να νιώσουν όλοι οι αναγνώστες αυτού του κειμένου. Είναι πο­λύ δύ­σκολο να αποχωριστώ τους φίλους μου από τη ζωή μου! Πιστεύω ότι η αλ­λα­γή (σχο­λείου και γειτονιάς) θα μου κλέψει όλους τους φίλους! Οι φίλοι δεν α­νταλ­λάσ­σο­νται με τίποτα ούτε με χρήματα ούτε με δώρα! Στη ζωή δύο πράγματα εί­ναι σίγουρα: η χα­ρά, η τύχη και πολλά άλλα! Αλλά και η λύπη και η ατυχία και πολ­λές φορές. Έχω αδι­κηθεί πολλές φορές από φίλους που δεν το περίμενα ποτέ και γενικότερα έχω αδικη­θεί πολύ στη ζωή μου! Όλοι νομίζουν ότι είμαι κάποια αλ­λά στην πραγματικότητα είμαι κάποια εντελώς διαφορετική με πολ­λές πληγές δη­μι­ουρ­γη­μέ­νες από φίλους και φίλες! Εάν κάτσουνε λίγο όλοι μου οι φίλοι να ψά­ξου­νε ποια είμαι θα καταλάβουν ότι είχαν πολύ άδικο αυτά τα χρόνια για εμένα!

Χαίρομαι πολύ που θα μεγαλώσω αλλά στενοχωριέμαι που (μπορεί) να μεγαλώσω χω­ρίς τους φίλους μου!



7 σχόλια:

δάσκαλος98 είπε...

Είναι απολύτως φυσιολογικό να αισθάνεστε αυτό το "δέσιμο" με το Δημοτικό. Τα μισά σας χρόνια τα περάσατε σ' αυτό και νιώθετε ασφάλεια!
Ωστόσο η ζωή προχωράει. Ήδη ώρες ώρες δεν αντέχετε τα πρωτάκια μας, έχετε αρχίσει να μη "χωράτε" στον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο μας. Θυμάστε τότε που πήγαμε στο Γυμνάσιο; Σας αντιμετώπισαν με άλλον τρόπο, πιο "μεγαλίστικο", όπως σας ταιριάζει.
Άλλωστε, το ξαναλέω, τη μεγαλύτερη αλλαγή την έχετε ζήσει όταν ήρθατε στο Δημοτικό. Τότε που ήσασταν μικρά παιδάκια. Είχατε λιγότερη δύναμη από τώρα και λιγότερες εμπειρίες. Το δε σχολείο σας είχε παιδιά μέχρι και 5 χρόνια μεγαλύτερα.
Τώρα πάτε σε ένα σχολείο με μόλις δύο χρόνια μεγαλύτερους, τους πιο πολλούς μαθητές τους ξέρετε και είστε από όλες τις απόψεις πιο δυνατοί...
Όσο για τους φίλους, χαλαρώστε λίγο: η ζωή θα δείξει. Οι δυνατές φιλίες θα παραμείνουν (έστω και με λιγότερη καθημερινή επικοινωνία). Όταν μάλιστα οι φίλοι μάς αδικούν πολλές φορές και το επαναλαμβάνουν παρά τις διαμαρτυρίες μας, ίσως πρέπει να τους βάλουμε σε εισαγωγικά: "φίλοι".
Περισσότερα πάλι στο σχολείο. Μόνο μια παράκληση: Αυτές οι τελευταίες μέρες στο Δημοτικό είναι πολύ όμορφες. Ή θα τις απολαύσετε ή θα τις χάσετε επειδή σκέφτεστε το μέλλον. Οι καλύτερες μέρες της ζωής σας είναι αυτές που θα έρθουν! :))

Ανώνυμος είπε...

Δεν θέλω να πάω στο Γυμνάσιο, φοβάμαι πάρα πολύ ότι θα χάσω τους φίλους μου!!! Ο τελευταίος χρονος θα μου μείνει αξέχαστος!!! Οι μεγάλοι δεν μπορουν να καταλάβουν το δέσιμό μας με τους φίλους μας!!! Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να χωριστούμε μόνο και μόνο για να αποκτήσουμε περισσότερες γνώσεις???? Δεν θέλω να παω στο Γυμνάσιο!!! Τους αγαπώ τους φίλους μου!!!!

δάσκαλος98 είπε...

Κι όμως, οι μεγάλοι σας καταλαβαίνουμε απολύτως! Τα έχουμε περάσει κι εμείς, γι’ αυτό είμαστε ψύχραιμοι: Ξέρουμε ότι κάποιοι θα χωριστείτε για πρακτικούς λόγους, που έχουν σχέση με τη λειτουργία των Γυμνασίων, ωστόσο η επικοινωνία θα συνεχιστεί και θα είναι βαθύτερη. Ξέρουμε και ότι με κάποιους θα συνεχίσετε στη νέα τάξη, αλλά θα αλλάξετε καθώς μεγαλώνετε και μπορεί να απομακρυνθείτε (νέα ενδιαφέροντα, νέοι φίλοι κτλ.).
Σε κάθε περίπτωση, μη στενοχωριέσαι ακόμη. Περίμενε. Η ζωή θα δείξει τι θα γίνει...
Για αρχή προτείνω να σκεφτείς πώς θα περάσεις ένα υπέροχο καλοκαίρι. Ο Σεπτέμβρης είναι ακόμη μακριά, μπορείς να αγωνιάς (αν ακόμη νιώθεις έτσι), όταν έρθει η ώρα. :))

Ανώνυμος είπε...

Ούτε εγώ θέλω να πάω γυμνάσιο. Διότι έχουμε ζήσει όλοι μας εκεί 6 χρόνια. Όμως θα αναγκαστούμε.Μια φίλη μου μου είχε πει πως η ζωή προχωράει. Εγώ κατάλαβα με αυτή τη φράση, πως όσο κι αν θέλω να μην περνάνε τα χρόνια, οι αλλαγές θα έρθουν. Εύχομαι και στα άλλα παιδιά, καλό κουράγιο. Η ζωή συνεχίζετσι.

δάσκαλος98 είπε...

Η δύναμη της συνήθειας και του γνωστού (δημοτικό) είναι μεγάλη. Ωστόσο η ζωή όντως προχωράει κι εμείς οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί στα όμορφα που θα φέρει. Άλλωστε ούτε το παρελθόν ήταν πάντοτε ανέφελο, χωρίς προβλήματα.
Αισιοδοξία, λοιπόν, γιατί τα καλύτερα έρχονται! Τσεκαρισμένο! ;))

Ανώνυμος είπε...

και εγω ετσι νιωθω 6 χρονια ειναι 6 χρονια παντα ελεγα"νταξει μωρε και τι θα γινει,καλυτερα θα γνωρισω και αλλους φιλους"αλλα τωρα στεναχωριεμαι και κλαιω γιατι εχω το σεσιμο με το δημοτικο και επισης εχω τοσες πολλες αναμνησεις επισης εγω δεν θα παω στο γυμνασιο τις περιοχης και θα χασω ολους μου τους φιλους βεβαια οπως λεει και το αρθρο μου λενε θα κρατησουμε επαφες αλλα ξερω οτι δεν γινετε ειναι ζητημα μηνων... νιωθω οτι και εγω ειμαι μια αναμνηση δεν λεω η ζωη πρεπει να συνεχιζει και πρεπει να κανουμε θυσιες αλλα νιωθω σαν να μην υπαρχω σαν να ειμαι απο καπου αλλου.....

δάσκαλος98 είπε...

Μμμ... Κάποιος σκέφτεται από τώρα τα σχολεία! Προτείνω να ευχαριστηθείς τις μέρες που έρχονται. Κάνε ευχάριστα και δημιουργικά πράγματα όσο πιο συχνά μπορείς, ζήσε στον... Ενεστώτα και, όταν έρθει η ώρα, πάρε όλα τα θετικά που θα συναντήσεις. Έχω γνωρίσει αρκετά παιδιά που νιώθουν όπως εσύ, αλλά όταν περνούν από το Δημοτικό για να μας χαιρετήσουν, ως γυμνασιόπαιδα πλέον, τα μάτια τους λάμπουν και το χαμόγελό τους δηλώνει πως όλα είναι καλά. Αν θες, πέρνα κι εσύ από δω προς το τέλος Οκτωβρίου για ένα γεια! :))

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.