28 Μαρ 2020

Μένουμε σπίτι

Από τον giannmeta08
Μαθητής της έκτης τάξης

Γεια σας παιδιά τι κάνετε; Ελπίζω να είστε καλά. Εγώ πάντως μια χαρά είμαι.

Ήταν 10 Μαρτίου το απόγευμα και ενώ είχα κάνει τα μαθήματά μου και έβλεπα τηλεόραση η μαμά μου μας λέει ότι τα σχολεία θα κλείσουν λόγω κορονοϊού. Εγώ τότε χάρηκα πάρα πολύ μόνο πάρτι δεν έκανα.

Έχουν περάσει 13 ημέρες από τότε και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πώς τα περνάω. Στην αρχή δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να περάσω τις μέρες που δε θα έχουμε σχολείο, αλλά με τον καιρό βρήκα κάποιες ωραίες ιδέες όπως να βλέπω ταινίες στο Netflix, να ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω, να παίζω ηλεκτρονικά, να παίζω επιτραπέζια με την οικογένειά μου.

Αλλά όσο και αν κάποιοι από εσάς δεν το πιστεύετε βαθιά μέσα σας όλοι ξέρετε ότι υπάρχουν και μερικά άσχημα που τώρα πια δε θα έχουμε σχολείο για παράδειγμα να μη βλέπουμε τους φίλους μας, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Αλλά ευτυχώς για αυτό υπάρχουν τα social media, τα online παιχνίδια και το ποδήλατο98.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα από κοντά. Καλή μας αντάμωση.


giannmeta08

Ο giannmeta08 κατοικεί στη Βόρεια Αθήνα. Με το ΠΟΔήΛΑΤΟ συνεργάστηκε στην έκτη δημοτικού (2019/2020).

Οι αναρτήσεις τουΟι συνεργάτες μας

Ενδεικτικοί ιστότοποι για εκτάκια

Μένουμε σπίτι!

(α) Ιστολόγια στο σχολείο μας
(β) Ιστολόγια άλλων δασκάλων
(γ) Ιστότοποι συναδέλφων
Αν είστε εκπαιδευτικός ή μαθητής και έχετε να προτείνετε κάποιον άλλον ιστότοπο, ενημερώστε με στα σχόλια!

Μένουμε ασφαλείς

27 Μαρ 2020

Το ροζ σπίτι

Από τη la_paix
Μαθήτρια της έκτης τάξης


Τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται.

Μπορεί το πιο όμορφο και ζεστό χαμόγελο από πίσω του να κρύβει τον πιο καταθλιπτικό άνθρωπο, μπορεί τα πιο ζωηρά χρώματα να είναι τελικά μέρος μιας σκοτεινής ζωγραφιάς, έτσι μπορεί η πιο αθώα εικόνα να κρύβει τα μεγαλύτερα μυστικά!

Μπορεί να θεωρήσετε όλο αυτό τον πρόλογο περιττό, μελοδραματικό αλλά νομίζω πριν κρίνει κάποιος, πρέπει πρώτα να ακούσει.

Ακόμα μια μέρα στην καραντίνα. Εδώ και δέκα μέρες μέσα σε ένα σπίτι κι έχουμε αρχίσει να πλήττουμε, αλλά στην αρχή δεν ήταν έτσι.

Την πρώτη μέρα όλα φαινόντουσαν τόσο τέλεια! Όλοι θα ξεφεύγαμε από τις υποχρεώσεις μας και δε θα κάναμε πλέον ό,τι μας καταπιέζει.

Έτσι λοιπόν, ξεκούραση με ένα τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και μια σακούλα πατατάκια πέρασαν δυο μέρες. Αλλά τελικά είναι αυτό που θες; Πολλοί ξέρω ότι θα πουν «Ναι» αλλά μην παίρνετε βιαστικές αποφάσεις.

Μετά αρχίζουν τα διαδικτυακά μαθήματα, οι ξένες γλώσσες μέσω skype και νομίζεις ότι όλα γίνονται πάλι κανονικά, όμως δεν έχεις συνειδητοποιήσει πως δεν έχεις βγει από το σπίτι σου για τέσσερις μέρες.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν και οι δικές μου μέρες, αλλά μετά άρχισα να σκέφτομαι τις συνέπειες όλης αυτής της ακινησίας. Έτσι αποφάσισα να αρχίσω γυμναστική για να βοηθήσω το σώμα μου και να ξεκινήσω να διαβάζω βιβλία για να βοηθήσω το μυαλό μου.

Και κάθε φορά που άνοιγα την τηλεόραση έβλεπα πάντα την εικόνα με το ροζ σπιτάκι που είναι ανάμεσα στα δέντρα και μας προειδοποιεί για τον κορονοϊό.

Μα γιατί τον παρουσιάζει λες και μόλις βγήκε από παραμύθι; Οι ειδήσεις λένε για το πόσο έχει ρίξει την οικονομία, για το πόσο επικίνδυνο είναι για κάποιους ανθρώπους και πόσους θανάτους έχει προκαλέσει!

Για αυτό όπως έλεγα στον πρόλογο μήπως αν δούμε πίσω από το παραμυθένιο σπιτάκι και μπούμε μέσα στο δασάκι να βρούμε όλους τους κακούς των παραμυθιών;


ΕΙΚΟΝΑ: protothema.gr

la_paix

Η la_paix κατοικεί στη Βόρεια Αθήνα. Με το ΠΟΔήΛΑΤΟ συνεργάστηκε στην έκτη δημοτικού (2019/20).

Η ανάρτησή τηςΟι συνεργάτες μας

Ανταποκρίσεις από το σπίτι

Οι συνεργάτες μας μένουν στο σπίτι για να προστατέψουν και να προστατευθούν. Ταυτόχρονα μας στέλνουν τα νέα τους.



Περισσότερα στις αναρτήσεις που ακολουθούν:


ΑφιερώματαΜένουμε ασφαλείςΠαιδικά ρεπορτάζΠαιδικές συλλογές
ΕΙΚΟΝΑ: cityinternational.gr

Εγώ και η σφουγγαρίστρα μου

Από την ART0410
Μαθήτρια της έκτης τάξης

Τα σχολεία έκλεισαν εξαιτίας μιας σοβαρής πανδημίας. Τις τελευταίες ημέρες ακούμε συνέχεια για τον κοροναϊό κι έτσι αναγκαστήκαμε να μείνουμε όλοι στο σπίτι. Οι μεγάλοι ανησυχούν πολύ. Συζητούν συνέχεια γι’ αυτό. Εμείς οι μικροί βρίσκουμε άλλα πράγματα να ασχοληθούμε. Σαν μικρά παιδιά θέλουμε ακόμη να παίξουμε.

Εμένα μου συμβαίνει κάτι παράξενο. Τις περισσότερες ώρες είμαι με μια σφουγγαρίστρα στο χέρι γιατί από τη 1 μέχρι τις 7 βγαίνουν συνέχεια νερά στο σπίτι. Σε όλους τους χώρους του σπιτιού, στο σαλόνι, στην κουζίνα, στα μπάνια, στον διάδρομο. Κάθε μέρα έρχεται κι ένας υδραυλικός αλλά δεν μπορεί να βρει τι φταίει. Εγώ το βλέπω σαν παιχνίδι γιατί ο καθένας κάνει περιπολία στους χώρους του σπιτιού για να εντοπίσει τα νερά. Κάθε φορά που είναι η σειρά μου φωνάζω με χαρά «νερά-νερά» λες και ανακάλυψα κάτι σημαντικό.

Διασκέδαζα όταν τα έβρισκα αλλά τώρα βλέπω ότι οι μεγάλοι εκνευρίζονται όταν με ακούν κι έτσι σταμάτησα να φωνάζω. Απλά σφουγγαρίζω. Θα έλεγε κανείς σταμάτησες το σχολείο για να μάθεις να σφουγγαρίζεις. Τώρα όμως καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι αυτό κι ότι δεν πρέπει να πετάμε στο σχολείο σκουπίδια γιατί ταλαιπωρούμε κάποιους ανθρώπους άδικα.

Τον υπόλοιπο χρόνο, όταν δε σφουγγαρίζω δηλαδή μετά τις επτά κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Ακούω μουσική, χορεύω, ζωγραφίζω, διαβάζω ένα βιβλίο και το πρωί παίζω στον κήπο. Θυμάμαι το σχολείο και μου λείπει, μου λείπουν οι φίλες μου και η τάξη κι ο δάσκαλος. Οι άνθρωποι δηλαδή.


Διαβάστηκαν περισσότερο την τελευταία εβδομάδα