Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Σπίτι μας είναι η γη

Στη Βόρεια Αμερική κατοικούσαν κυρίως Ινδιάνοι. Στα μέσα του 19ου αιώνα οι λευ­κοί έποικοι τους έδιωξαν από τα εδάφη τους –άλλοτε ειρηνικά και άλλοτε βίαια.

Το παρακάτω κείμενο (οπτικοποιημένο όμορφα και στο βιντεάκι) είναι απόσπασμα της απάντησης που έστειλε το 1855 ο αρχηγός των Ινδιάνων στον Πρόεδρο των Η­ΠΑ, ο οποίος είχε ζητήσει να αγοράσει ένα τμήμα της γης τους. Αυτός ο «άγριος» και «απο­λίτιστος» λαός μάς παραδίδει ένα μάθημα για την ενότητα της ζωής σε έ­ναν πλανήτη που σήμερα κινδυνεύει...


Πώς μπορείτε να αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα μάς φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δε μας ανήκουν η δρο­σιά του αέ­ρα και η διαύγεια του νερού, πώς είναι δυνατόν να τα αγοράσετε; Κά­θε κομμα­τάκι αυτής της γης είναι ιερό για τον λαό μου. Κάθε βελόνα του λα­μπε­ρού πεύ­κου, κάθε αμμουδερή κοίτη ποταμού, κάθε κομματάκι ομίχλης μέ­σα στα σκο­τει­νά δάση, κάθε ξέφωτο και κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου.

Είμαστε ένα μέρος της γης κι αυτή, πάλι, ένα κομμάτι από εμάς. Τα ευ­ω­δια­στά λουλούδια είναι οι αδερφές μας. Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός εί­ναι οι αδερφοί μας. Τα βράχια στους λόφους, το πράσινο χρώμα των λι­βα­διών, η ζε­στα­σιά του πόνι και ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οι­κο­γέ­νει­α. Γι’ αυτό και όταν ο Μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσιγκτον μας παραγγέλνει ότι θέλει να αγο­ρά­σει τη γη μας ζητάει πολλά από εμάς. Ο Μεγάλος Αρχηγός μάς παραγγέλνει ό­­τι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος έτσι που να μπορούμε να ζή­σου­με άνετα με­τα­ξύ μας. Θα σκεφτούμε, λοιπόν, την προσφορά του για ν’ α­γο­ρά­σει τη γη μας. Αλλά δε θα είναι κι εύκολο. Γιατί αυτή η γη είναι για μας ιερή.

Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τα ήθη μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει γι’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρ­χεται μες στη νύχτα και παίρνει από τη γη αυτό που έχει ανάγκη. Η γη δεν εί­ναι ο αδερφός του, αλλά ο εχθρός του, και μόλις την κυριεύσει πη­γαί­νει μα­κρύ­τερα.

Συμπεριφέρεται στη μητέρα του, τη γη, και στον αδερφό του, τον ουρανό, σαν να ήταν πράγματα που αγοράζονται, που λεηλατούνται, που που­λιού­νται όπως τα πρόβατα ή τα λαμπερά μαργαριτάρια. Η απληστία του θα κα­τα­βρο­χθί­σει τη γη και δε θ’ αφήσει πίσω της παρά μια έρημο.

Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: η γη δεν α­νή­κει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Αυτό το ξέρουμε. Όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα, όπως το αίμα ε­νώνει μια οικογένεια. Όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα.

Ένα πράγμα που ξέρουμε εμείς –και που ο λευκός άνθρωπος θα ανακαλύψει ί­­σως κάποτε– είναι ότι ο θεός μας είναι ο ίδιος θεός. Ίσως να σκέφτεστε να τον αποκτήσετε τώρα, όπως θέλετε να αποκτήσετε τη γη μας, αλλά δεν μπο­ρεί­τε. Εί­ναι ο θεός του ανθρώπου και το έλεός του είναι το ίδιο και για τον λευ­κό και για τον ερυθρόδερμο άνθρωπο. Αυτή η γη είναι πολύτιμη για τον άνθρωπο και όταν τη βλάπτει είναι σαν να δείχνει περιφρόνηση στον Δη­μι­ουρ­γό.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ' ΤΑΞΗΣ (διασκευή από το βιβλίο «Πού είναι ο αετός; Χαιρετισμός στη γη», εκδ.
ΚΟΑΝ, Αθήνα, 1997), www.youtube.com/user/PLWTINOS | ΒΙΝΤΕΟ: H e-κτη ατ@ξία στ’ ανοιχτά

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: άνθρωπος, περιβάλλον


4 σχόλια:

Πέτρος Σαμούχος είπε...

Μπράβο παιδιά για την υπέροχη ανάρτηση!

δάσκαλος98 είπε...

Ευχαριστούμε! :))

Δήμητρα και Έμμα είπε...

http://storiesdimaemma.blogspot.gr/

δάσκαλος98 είπε...

Καλή αρχή στο νέο σας ιστολόγιο, κορίτσια! :))

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.