Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

14 Ιανουαρίου 2013

Ο φίλος που… τρώγεται!

Από τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου




θέλω να σου μιλήσω για έναν φίλο που... τρώγεται! Έναν φίλο που, όσο παράξενο κι αν σου φανεί, τον λένε βιβλίο. «Αυτός είναι σωστός βιβλιοφάγος» δε λέμε για όποιον δια­­βά­ζει πολλά βιβλία; Ε, γι’ αυτό λέω πως «τρώγεται» ο φίλος αυτός.

Σκέφτομαι λοιπόν πως η λέξη «βιβλιοφάγος» φανερώνει πολλά: Τρώει κανείς όταν πει­­νά­ει. Όταν «τρώει» βιβλία, σημαίνει πως θέλει να χορτάσει το πνεύμα του. Οι δυο αυ­τές πεί­νες, η σωματική και η πνευματική, βρίσκω πως μοιάζουν αρκετά. Ας δούμε για­τί:

Όταν αρρωσταίνουμε ή είμαστε λυπημένοι, μπορεί να μην έχουμε όρεξη να φάμε. Τού­τη η α­νο­ρε­ξιά είναι παροδική. Μόλις περάσει αυτό που την προκαλεί, η όρεξη ε­πα­νέρ­χε­ται. Ή μπο­ρεί να μη θέλουμε να φάμε γιατί δε μας αρέσει το φαγητό. Κάποιο άλ­λο όμως, που το προ­τι­μά­με, το τρώμε με ευχαρίστηση. Έτσι συμβαίνει και με την τρο­φή του μυαλού. Είναι φο­ρές που νιώθουμε κουρασμένοι και δεν έχουμε όρεξη να δια­βά­σου­με. Ή είμαστε υ­πο­χρε­ω­μέ­νοι να διαβάσουμε κάτι που δε μας ενδιαφέρει πο­λύ. Μόλις όμως η κόπωση πε­ρά­σει ή βρούμε κάποιο βιβλίο που μας αρέσει, αρ­χί­ζου­με το διάβασμα.

Ας δούμε τώρα μια διαφορά ανάμεσα στις δύο πείνες: Όταν γεμίσει το στομάχι μας, δεν πει­νά­με πια. Το πνεύμα μας όμως είναι αχόρταγο! Όσο του δίνουμε τρο­φή, τόσο πε­ρισ­­σό­τε­ρο πεινάει, τόσο περισσότερα βιβλία θέλει.

Και δεν έχει άδικο! Τα βιβλία μάς μαθαίνουν χίλια πράγματα για τον κόσμο, τους άλ­λους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Συχνά μας φανερώνουν ότι και οι άλλοι νιώθουν όπως ε­μείς, έ­χουν τις ίδιες χαρές ή τις ίδιες στενοχώριες, αντιμετωπίζουν παρόμοια προ­βλή­μα­τα, αλλά κα­τα­φέρ­νουν τελικά να τα ξεπεράσουν. Κι αυτό μας δίνει κουράγιο.

Άλλοτε πάλι μας δείχνουν ότι υπάρχουν ή υπήρξαν άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί α­πό μας. Μαθαίνουμε τα αισθήματα και τις σκέψεις τους, σ’ όποιο τόπο κι αν βρί­σκο­νται, ό­ποια εποχή και αν έζησαν. Ταυτιζόμαστε μαζί τους. Κι αυτό μας συναρπάζει, μας δίνει την αί­σθη­ση ότι ζούμε πολλές ζωές, πλουτίζει τις εμπειρίες μας.

ΕΙΚΟΝΑ: leftayparxoungr.blogspot.gr

Κάθε βιβλίο που φτάνει στα χέρια μας είναι φίλος γενναιόδωρος, πιστός και πολύ βο­λι­­κός! Πο­τέ δε ζητάει κάτι, ενώ εκείνος πάντα μας δίνει ό,τι έχει, όποτε το ζη­τή­σου­με. Αν δεν τον θέ­λου­με, περιμένει στο ράφι υπομονετικά. Αν τον καλέσουμε, έρχεται α­μέ­σως. Κι είναι τό­σο μικρός που χωράει στη σάκα μας ή στη βαλίτσα μας όταν πάμε τα­ξί­δι.

Όταν λοιπόν σου χαρίσουν ή σου δανείσουν ένα βιβλίο, υποδέξου το σαν φίλο πο­λύ­τι­μο που δε θα σ’ εγκαταλείψει ποτέ· έναν μόνιμο σύντροφο-τροφή για τους «βι­βλι­ο­φά­γους» χω­ρίς ημερομηνία λήξης!

Με αγάπη

Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.