Το ΠΟΔήΛΑΤΟ ανανεώνεται εμφανισιακά. Σιγά σιγά προσαρμόζονται και οι παλαιότερες αναρτήσεις του. Καλό καλοκαίρι!

14 Ιανουαρίου 2013

Η ζωή του αναγνώστη

Από τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου




σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έ­κα­ναν εκστατικά ευτυχισμένη. Σήμερα είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία –να φα­ντα­στεί­τε ότι ή­μουν δέκα χρονών τον περασμένο αιώνα! Λοιπόν ακούστε:

Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ε­νώ άλ­λοι χαίρονται με αγκαλίτσες και φιλάκια, με χορούς και με τραγούδια. Υ­πάρ­χουν αρκε­τοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα. Όλα αυτά είναι σούπερ. Ω­στό­σο, αν πάρω πα­ρά­δειγ­μα τον εαυτό μου, τίποτα δε μ’ αρέσει περισσότερο απ’ το να διαβάζω βιβλία. Όχι ε­πει­δή είμαι σπασίκλας και φύτουλας και όλ’ αυτά, αν και μπο­ρείς να το πεις κι αυτό. Τα βι­βλί­α είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: δια­βά­ζο­ντας πε­τά­με με μεγάλες φτερούγες σε τό­πους μακρινούς, εξερευνάμε τις ζωές άλλων αν­θρώ­πων, νιώθουμε αγαπούλες, συ­­γκι­νή­σεις· μέσα στις σελίδες βρίσκουμε ε­μπει­ρί­ες που μοιάζουν με τις δικές μας ή, ακόμα κα­λύ­τε­ρα, δε μοιάζουν με τις δικές μας –εί­ναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως όταν διά­βασα την ιστορία του Ροβινσώνα Κρού­σου έ­νιω­σα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, ό­χι μόνο θα επιζούσα αλ­λά θα περ­νού­σα τέλεια.

Τα βιβλία καθησύχασαν τους φόβους μου. Κατάλαβα ό­τι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι πο­τέ δε θα βαδίσω μόνη –τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με πα­­ρη­γο­ρούν και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω θυμάμαι ό­τι συ­χνά η ψυ­χή μου ήταν ταραγμένη: είχα ένα σωρό προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι· ένιω­θα α­γω­νί­α και μια νύχτα νομίζω πως είδα φάντασμα.

ΕΙΚΟΝΑ: www.crazygallery.info.leechlink.net

Όμως θυμάμαι επίσης πως, όταν ήμουν παιδί σαν εσάς, η καλύτερη ώρα της μέρας ή­ταν ό­ταν διάβαζα τα βιβλία που τότε ονομάζαμε «εξωσχολικά». Τα εξωσχολικά ήταν πιο α­στεία και πιο συγκινητικά από τα σχολικά, πράγμα φυσικό εφόσον το βιβλίο της γραμ­μα­τι­­κής δεν είναι αστείο και συγκινητικό. Ωστόσο, αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε συ­μπα­θη­τι­­κούς και γλυ­κού­λη­δες δασκάλους, η γραμματική, η αριθμητική, η ιστορία, η φυσική είναι κι αυτές σχε­δόν αριστούργημα.

Επιστρέφω όμως στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα, στους μύθους. Η χαρά της α­νά­­γνω­σης ήταν κάπου κάπου στενοχώρια. Τι παράξενο, ε; Μερικές φορές οι ιστορίες ή­ταν λυ­πη­τε­ρές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν τα πάνδεινα: ένα κοριτσάκι που πουλού­σε σπίρ­τα πάγωσε μέσα στο χιόνι, ένα αγοράκι χάθηκε στο άγριο δά­σος... Παρότι έκλαι­γα γο­ε­ρά, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα «κάτι». Θέλω να πω, δεν μπορούμε να χαμο­γελάμε δι­αρ­κώς. Οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας κά­που κά­που λύπη, οίκτο, α­γα­νά­κτη­ση. Κυρίως, όμως, γίνονται εκστατικά ευ­τυ­χι­σμέ­νοι: Δοκιμάστε να ζήσετε τη ζωή του α­να­γνώ­στη και θα με θυμηθείτε!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κου­μπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.