Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ο κινηματογράφος

Από την El


Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά αποτελεί σήμερα την 7η τέχνη, δίπλα στη γλυ­πτι­κή, τη ζωγραφική, τον χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία.

Αρχικά εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και ο­πτι­­κο­ποίησής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κίνηση + γρα­φή).

Πρόδρομοι του κινηματογράφου

Είναι γενικά δύσκολο να αναδειχθεί ένας μοναδικός εφευρέτης του κινηματογράφου, ως τεχνική της κινούμενης εικόνας. Επιπλέον, είναι γεγονός πως επί σειρά ετών ο άν­θρω­­πος πειραματίστηκε πάνω στην προσπάθεια απεικόνισης της κίνησης. Κα­τα­λυ­τι­κό ρόλο στην εξέλιξη της τεχνικής του κινηματογράφου διαδραμάτισε η α­να­κά­λυ­ψη και διάδοση της φωτογραφίας, στα μέσα του 19ου αιώνα. Μία από τις πρώτες και ι­δι­αί­τε­ρα σημαντικές αναλύσεις της κίνησης με τη βοήθεια φωτογραφικής μη­χα­νής, έ­γι­νε περίπου το 1878, ό­ταν ο Βρετανός φωτογράφος Edward Muybridge, έ­χο­ντας κα­τα­φέ­ρει να αναπτύξει μεθό­δους διαδοχικής φωτογράφισης, απεικόνισε την κί­νη­ση ενός αλόγου, αποδεικνύοντας τότε, πως κατά τη διάρκεια του καλπασμού του υ­πάρ­χουν στιγμές που τα πόδια του δεν έχουν επαφή με το έδαφος. Την ίδια περίπου ε­πο­χή, ο Γάλλος φυσικός Ετιέν Μαρέ κα­τόρθωσε να συλλάβει φωτογραφικά το πέ­ταγ­μα ενός πουλιού με τη βοήθεια μιας φωτο­γραφικής μηχανής με τη δυνατότητα να α­πο­τυ­πώ­νει 12 στιγμιότυπα ανά λεπτό.

Τα σημαντικότερα ίσως επιτεύγματα σχετικά με την ανάπτυξη της κινηματογραφικής τε­­χνι­κής έγιναν στα τέλη του 1880, με κυριότερο ίσως, την εφεύρεση του κι­νη­το­σκο­πί­ου από τον Ουίλλιαμ Ντίκσον, ο οποίος εργαζόταν στα εργαστήρια του Τόμας Έ­ντι­σον. Το κινητοσκόπιο, ήταν μία μηχανή προβολής, με δυνατότητα να προβάλλει την κινηματο­γραφική ταινία σε ένα κουτί, το οποίο ήταν ορατό μόνο από έναν θεατή, μέ­σω μιας οπής. Η συσκευή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 20 Μαΐου του 1891, μαζί με την πρώτη κινηματογραφική ταινία. Ο Έντισον θεωρούσε την ε­φεύ­ρε­ση του κινητοσκο­πίου ήσσονος σημασίας και ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε ώστε να προβάλλονται οι ταινίες για περισσότερους θεατές. Επιπλέον δεν κατοχύρωσε την ε­φεύ­ρε­ση διεθνώς, με αποτέ­λεσμα να είναι νόμιμη η αντιγραφή και εξέλιξή της στην Ευ­ρώ­πη, όπου σύντομα εμφανί­στηκε ως εισαγόμενο προϊόν.

Στη Γαλλία, οι αδελφοί Ογκύστ και Λουί Λυμιέρ, βασιζόμενοι στο κινητοσκόπιο των Ντίκ­σον και Έντισον, εφηύραν τον κινηματογράφο (cinematographe) που α­πο­τε­λού­σε μία φορητή κινηματογραφική μηχανή, λήψεως, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ. Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, έκαναν και την πρώτη δημόσια προβολή, στο Πα­ρί­σι. Η ημε­ρομηνία αυτή αναφέρεται από πολλούς ως η επίσημη ημέρα που ο κι­νη­μα­το­γρά­φος με τη σημερινή του γνωστή μορφή έκανε την εμφάνισή του. Εκείνη τη δημόσια προβολή παρα­κολούθησαν συνολικά 35 άτομα επί πληρωμή και προ­βλή­θη­καν δέκα ταινίες συνολικής διάρκειας περίπου δεκαπέντε λεπτών. Οι πρώτες κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές ταινίες ήταν μικρής διάρκειας, παρουσιάζοντας συνήθως στατικά, μία σκη­νή της καθημερινότητας.

Ο κινηματογράφος ως τέχνη

Ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησε τη διαθέσιμη τεχνική της εποχής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης, υπήρξε ο Ζορζ Με­λιέ, ο οποίος θεωρείται και από τους πρώτους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες. Οι ται­νί­ες του πραγματεύονταν θέματα από το χώρο του φανταστικού, ενώ η ταινία του Τα­ξί­δι στη Σε­λήνη (Le voyage dans la lune, 1901) υπήρξε πιθανότατα η πρώτη που προ­σπά­θη­σε να περιγράψει ένα ταξίδι στο διάστημα. Επιπλέον, εισήγαγε τεχνικές ο­πτι­κών εφέ, ενώ για πρώτη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή ταινία (καρέ) με το χέρι.

Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος με­τα­σχη­μα­τί­­στη­κε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κι­νη­μα­το­γρα­φι­­κοί χώροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή ταινιών. Ε­κτι­μά­ται ότι το 1908, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν περίπου 10.000 κι­νη­μα­το­γρά­φοι. Οι ταινίες της εποχής ήταν διάρκειας δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά στα­δι­α­κά η διάρκειά τους αυ­ξήθηκε. Σημαντική συμβολή σε αυτό είχε ο Αμερικανός σκη­νο­θέ­της D. W. Griffith, στον οποίο ανήκουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά έπη του κι­νη­μα­το­γρά­φου. Το 1912 (ή το 1911) ο θεωρητικός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέ­χνη για να περιγράψει τον κινηματογράφο.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (βου­βός κινηματογράφος) και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μου­σι­κή. Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το 1926, ό­ταν η Warner Brothers παρουσίασε μία συσκευή (Vitaphone), η οποία έδινε τη δυ­να­τό­τη­τα αναπαρα­γωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μη­χα­νή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Singer, η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέ­ρος της ήταν βουβή, υπήρ­ξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους.

Περίπου την ίδια περίοδο με την προσαρμογή του ήχου, ξεκίνησαν συστηματικές προ­­σπά­θειες για την προσθήκη χρώματος. Έγχρωμες ταινίες είχαν ήδη εμφανιστεί α­πό τις αρχές του 20ου αιώνα, μέσω του χρωματισμού των κινηματογραφικών καρέ με το χέρι, μέθοδος που εγκαταλείφθηκε σταδιακά, σε συνδυασμό και με την αύξηση της διάρκειας των ταινιών. Ανάμεσα στις πρώτες συνθετικές μεθόδους προσθήκης χρώ­μα­τος, υπήρξε η Technicolor, η οποία τελειοποιήθηκε το 1941 (Monopack Te­chni­color), αν και παρέμενε ακριβή λόγω των περίπλοκων σταδίων διαχωρισμού και εμ­φά­νι­σης των χρωμάτων. Με­τά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε ε­πι­πλέ­ον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ της εταιρίας Eastman Kodak, το οποίο δεν α­παι­τού­σε διαδικασία διαχωρισμού των χρωμάτων. Αν και μέχρι τη δεκαετία του 1950, η πα­ρα­γω­γή έγχρωμων ταινιών μειοψη­φούσε, κατά τη δεκαετία του 1960 και χάρη στην ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας, ο έγχρωμος κινηματογράφος επικράτησε.

ΠΗΓΗ: www.wikipedia.org

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: κινηματογράφος


5 σχόλια:

paraskevi malouxou είπε...

ο κιν/φος είναι όντως 7η τέχνη... το κομπιούτερ τι νούμερο θα πάρει...
Πάντως έχω περάσει απίθανες ώρες στην μαγεία του σινεμα!!!

δάσκαλος98 είπε...

Συμφωνώ, Παρασκευή! Ένα γοητευτικό ταξίδι, ειδικά στους θερινούς κινηματογράφους... :))

δάσκαλος98 είπε...

Μπράβο, El! Εξαιρετική εργασία! Τι θα έλεγες να καταπιαστείς και με τις άλλες τέχνες; :D

maranda είπε...

Μπράβο El για την ολοκληρωμένη εργασία!Πολύ κατατοπιστική!:)

El είπε...

Ευχαριστώ πολύ!= )

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.