Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ο κινηματογράφος

Από την El


Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά αποτελεί σήμερα την 7η τέχνη, δίπλα στη γλυ­πτι­κή, τη ζωγραφική, τον χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία.

Αρχικά εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και ο­πτι­­κο­ποί­η­σής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κίνηση + γρα­φή).

Πρόδρομοι του κινηματογράφου

Είναι γενικά δύσκολο να αναδειχθεί ένας μοναδικός εφευρέτης του κινηματογράφου, ως τε­χνι­κή της κινούμενης εικόνας. Επιπλέον, είναι γεγονός πως επί σειρά ετών ο άν­θρω­­πος πει­ρα­μα­τί­στη­κε πάνω στην προσπάθεια απεικόνισης της κίνησης. Κα­τα­λυ­τι­κό ρόλο στην ε­ξέ­λι­ξη της τεχνικής του κινηματογράφου διαδραμάτισε η α­να­κά­λυ­ψη και διάδοση της φω­το­γρα­φί­ας, στα μέσα του 19ου αιώνα. Μία από τις πρώτες και ι­δι­αί­τε­ρα σημαντικές α­να­λύ­σεις της κίνησης με τη βοήθεια φωτογραφικής μη­χα­νής, έ­γι­νε περίπου το 1878, ό­ταν ο Βρε­τα­νός φωτογράφος Edward Muybridge, έ­χο­ντας κα­τα­φέ­ρει να αναπτύξει μεθό­δους δι­α­δο­χι­κής φωτογράφισης, απεικόνισε την κί­νη­ση ενός αλόγου, αποδεικνύοντας τότε, πως κατά τη διάρκεια του καλπασμού του υ­πάρ­χουν στιγμές που τα πόδια του δεν έχουν ε­πα­φή με το έδαφος. Την ίδια περίπου ε­πο­χή, ο Γάλλος φυσικός Ετιέν Μαρέ κα­τόρθωσε να συλλάβει φωτογραφικά το πέ­ταγ­μα ενός πουλιού με τη βοήθεια μιας φωτο­γραφικής μη­χα­νής με τη δυνατότητα να α­πο­τυ­πώ­νει 12 στιγμιότυπα ανά λεπτό.

Τα σημαντικότερα ίσως επιτεύγματα σχετικά με την ανάπτυξη της κινηματογραφικής τε­­χνι­κής έγιναν στα τέλη του 1880, με κυριότερο ίσως, την εφεύρεση του κι­νη­το­σκο­πί­ου από τον Ουίλλιαμ Ντίκσον, ο οποίος εργαζόταν στα εργαστήρια του Τόμας Έ­ντι­σον. Το κι­νη­το­σκό­πι­ο, ήταν μία μηχανή προβολής, με δυνατότητα να προβάλλει την κι­νη­μα­το­­γρα­φι­κή ται­νί­α σε ένα κουτί, το οποίο ήταν ορατό μόνο από έναν θεατή, μέ­σω μιας οπής. Η συ­σκευ­ή παρουσιάστηκε για πρώ­τη φορά επίσημα στις 20 Μαΐου του 1891, μαζί με την πρώτη κινηματογραφική ταινία. Ο Έντισον θεωρούσε την ε­φεύ­ρε­ση του κινητοσκο­πίου ήσ­σο­νος σημασίας και ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε ώστε να προβάλλονται οι ταινίες για πε­ρισ­σό­τε­ρους θεατές. Επιπλέον δεν κατοχύρωσε την ε­φεύ­ρε­ση διεθνώς, με αποτέ­λεσμα να εί­ναι νόμιμη η αντιγραφή και εξέλιξή της στην Ευ­ρώ­πη, όπου σύντομα εμφανί­στηκε ως ει­σα­γό­με­νο προϊόν.

Στη Γαλλία, οι αδελφοί Ογκύστ και Λουί Λυμιέρ, βασιζόμενοι στο κινητοσκόπιο των Ντίκ­σον και Έντισον, εφηύραν τον κινηματογράφο (cinematographe) που α­πο­τε­λού­σε μία φο­ρη­τή κινηματογραφική μηχανή, λήψεως, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ. Στις 28 Δε­κεμ­βρί­ου του 1895, έκαναν και την πρώτη δημόσια προβολή, στο Πα­ρί­σι. Η ημε­ρομηνία αυ­τή αναφέρεται από πολλούς ως η επίσημη ημέρα που ο κι­νη­μα­το­γρά­φος με τη ση­με­ρι­νή του γνωστή μορφή έκανε την εμφάνισή του. Εκείνη τη δημόσια προβολή πα­ρα­­κο­λού­θη­σαν συνολικά 35 άτομα επί πληρωμή και προ­βλή­θη­καν δέκα ταινίες συνολικής δι­άρ­κει­ας περίπου δεκαπέντε λεπτών. Οι πρώτες κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές ταινίες ήταν μικρής δι­άρ­κει­ας, παρουσιάζοντας συνήθως στατικά, μία σκη­νή της καθημερινότητας.

Ο κινηματογράφος ως τέχνη

Ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησε τη διαθέσιμη τεχνική της ε­πο­χής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης, υπήρξε ο Ζορζ Με­λιέ, ο ο­ποί­ος θεωρείται και από τους πρώτους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες. Οι ται­νί­ες του πραγ­μα­τεύ­ο­νταν θέματα από το χώρο του φανταστικού, ενώ η ταινία του Τα­ξί­δι στη Σε­­λή­νη (Le voyage dans la lune, 1901) υπήρξε πιθανότατα η πρώτη που προ­σπά­θη­σε να πε­ρι­γρά­ψει ένα ταξίδι στο διάστημα. Επιπλέον, εισήγαγε τεχνικές ο­πτι­κών εφέ, ενώ για πρώ­τη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή ταινία (καρέ) με το χέρι.

Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος με­τα­σχη­μα­τί­­στη­κε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κι­νη­μα­το­γρα­φι­­κοί χώ­ροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή ταινιών. Ε­κτι­μά­ται ότι το 1908, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν περίπου 10.000 κι­νη­μα­το­γρά­φοι. Οι ταινίες της ε­πο­χής ή­ταν διάρκειας δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά στα­δι­α­κά η διάρκειά τους αυ­ξήθηκε. Ση­μα­ντι­κή συμβολή σε αυτό είχε ο Αμερικανός σκη­νο­θέ­της D. W. Griffith, στον οποίο α­νή­κουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά έπη του κι­νη­μα­το­γρά­φου. Το 1912 (ή το 1911) ο θε­ω­ρη­τι­κός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέ­χνη για να πε­ρι­γρά­ψει τον κινηματογράφο.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (βου­βός κι­νη­μα­το­γρά­φος) και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μου­σι­κή. Η ι­στο­ρί­α του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το 1926, ό­ταν η Warner Broth­ers παρουσίασε μία συσκευή (Vitaphone), η οποία έδινε τη δυ­να­τό­τη­τα α­να­πα­ρα­­γω­γής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μη­χα­νή προβολής της ται­νί­ας. Βα­σι­σμέ­νη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Sing­er, η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέ­ρος της ήταν βουβή, υπήρ­ξε η πρώτη που πε­ρι­εί­χε διαλόγους.

Περίπου την ίδια περίοδο με την προσαρμογή του ήχου, ξεκίνησαν συστηματικές προ­­σπά­θει­ες για την προσθήκη χρώματος. Έγχρωμες ταινίες είχαν ήδη εμφανιστεί α­πό τις αρ­χές του 20ου αιώνα, μέσω του χρωματισμού των κινηματογραφικών καρέ με το χέρι, μέ­θο­δος που εγκαταλείφθηκε σταδιακά, σε συνδυασμό και με την αύξηση της διάρκειας των ταινιών. Ανάμεσα στις πρώτες συνθετικές μεθόδους προσθήκης χρώ­μα­τος, υπήρξε η Tech­nicolor, η οποία τελειοποιήθηκε το 1941 (Monopack Te­chni­color), αν και παρέμενε α­κρι­βή λό­γω των περίπλοκων σταδίων διαχωρισμού και εμ­φά­νι­σης των χρωμάτων. Με­τά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε ε­πι­πλέ­ον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ της εταιρίας Eastman Kodak, το οποίο δεν α­παι­τού­σε διαδικασία διαχωρισμού των χρω­μά­των. Αν και μέχρι τη δεκαετία του 1950, η πα­ρα­γω­γή έγχρωμων ταινιών μειοψη­φούσε, κα­τά τη δεκαετία του 1960 και χάρη στην ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας, ο έγχρωμος κι­νη­μα­το­γρά­φος επικράτησε.

ΠΗΓΗ: www.wikipedia.org


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: κινηματογράφος


5 σχόλια:

paraskevi malouxou είπε...

ο κιν/φος είναι όντως 7η τέχνη... το κομπιούτερ τι νούμερο θα πάρει...
Πάντως έχω περάσει απίθανες ώρες στην μαγεία του σινεμα!!!

δάσκαλος98 είπε...

Συμφωνώ, Παρασκευή! Ένα γοητευτικό ταξίδι, ειδικά στους θερινούς κινηματογράφους... :))

δάσκαλος98 είπε...

Μπράβο, El! Εξαιρετική εργασία! Τι θα έλεγες να καταπιαστείς και με τις άλλες τέχνες; :D

maranda είπε...

Μπράβο El για την ολοκληρωμένη εργασία!Πολύ κατατοπιστική!:)

El είπε...

Ευχαριστώ πολύ!= )

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.