5 Οκτωβρίου 2012

Αστρονομία: από την Αρχαιότητα
στην Αναγέννηση

Από τον Anthony12Μαθητής της
έκτης τάξης

Η Αστρονομία στην Αρχαιότητα

Όλοι οι λαοί έχουν ασχοληθεί με την Αστρονομία, κάποιοι από αυτούς όμως ά­φη­σαν αρ­­κε­τές αστρονομικές πληροφορίες και παρατηρήσεις καθώς και «α­πο­δεί­ξεις» για τη δρά­­ση τους είτε με τη μορφή γραπτών κειμένων είτε με τη μορ­φή κα­τα­σκευ­ών οι ο­­ποί­­ες ε­­ξα­κο­λου­θούν να συναρπάζουν ακόμη και σήμερα.

Η Αστρονομία στη Βαβυλωνία. Τα πρώτα βήματα έγιναν πιθανώς από τους Βα­βυ­λώ­νι­­ους. Περί το 3800 π.Χ. έκαναν ήδη συστηματικές μελέτες του ουρανού, ε­­νέ­­τα­­ξαν τους πλα­νή­τες στον ζωδιακό κύκλο, αργότερα μελέτησαν την κίνηση της Α­­φρο­­δί­­της και κα­θό­­ρι­σαν τις περιόδους πλανητών όπως του Ερμή, του Κρόνου, του Άρη και του Δία. Γνώρι­ζαν την ανώμαλη ημερήσια κίνηση του Ήλιου με σφάλ­μα 10΄΄ και δη­­μο­­σί­­ευ­­αν τις η­με­ρο­­μη­νί­ες για τις εκλείψεις του Ήλιου και της Σε­λή­νης. Τέλος το α­­στρι­­κό τους έτος είχε μό­νο 4,5 λε­πτά διαφορά από το πραγ­μα­τι­κό.

Η Αστρονομία στην Αίγυπτο. Οι αστρονόμοι-ιερείς επεξεργάστηκαν ένα η­­με­­ρο­­λό­­γι­­ο α­πό 12 μήνες των 30 ημερών και μία πρόσθετη περίοδο 5 ημερών για τη συ­­μπλή­­ρω­­ση του έ­τους. Συνέταξαν επίσης κατάλογο με 43 αστερισμούς, γνώ­ρι­ζαν δε τις σχετικές θέ­σεις πλα­νη­τών. Σ’ αυτούς οφείλεται επίσης η διαίρεση του μή­να σε ε­­βδο­­μά­­δες και των ε­­βδο­μά­δων σε ημέρες.

Η Αστρονομία στην Ελλάδα. Οι Έλληνες δε θα μπορούσαν να λείπουν ούτε από ε­­δώ. Πα­ρά τα επιτεύγματα πολλών λαών οι Έλληνες ήταν εκείνοι που οι­κο­δό­μη­σαν την Α­­στρο­νο­μί­α ως επιστήμη. Ωστόσο δεν υποτίμησαν τις προαποκτηθείσες γνώ­σεις πα­­ρά τις με­λέ­τη­σαν τις αξιοποίησαν και τελικά τις εγκολπώθηκαν.

★ Ο Θαλής ο Μιλήσιος προέβλεψε την ηλιακή έκλειψη της 28/5/585 γεγονός που ση­­μα­­­το­­δό­­τη­­σε και τη λήξη του λυδομηδικού πολέμου. Μέτρησε επίσης τη φαι­νό­με­νη δι­­ά­­με­­­τρο του Η­λί­ου.

★ Ο πρώτος όμως που θεώρησε τη Γη σαν σφαι­­ρι­­κό σώμα ήταν ο Αναξίμανδρος. Αυ­­­τός προσ­δι­ό­ρι­σε τις ισημερίες, τα η­­λι­­ο­­στά­­σι­­α και ει­σή­γα­γε τη χρήση του η­λι­α­κού ω­­ρο­­λο­­γί­­ου.

★ Ο Αναξιμένης διακήρυττε ότι η Σε­λή­νη εί­­­ναι ετερόφωτο σώμα που δέ­χε­ται φως α­­πό τον Ήλιο.

★ Ο Αναξαγόρας δίδασκε ότι ο Ήλιος εί­ναι δι­­ά­­πυ­­ρος καθώς και ότι η Σελήνη έ­χει όρη και κοιλάδες. Ο Παρμενίδης ο Ε­λε­ά­της υ­­πο­­­στή­­ρι­­ξε τη σφαιρικότητα της Γης ενώ ο Φι­­­λό­­λα­­ος διακήρυξε ότι Γη, Σελήνη και πλα­­­νή­­τες πε­ρι­στρέ­φο­νται γύρω α­πό μια πύ­­ρι­­νη σφαί­ρα.


Οι Έλληνες έδωσαν στον πλανήτη αυτόν το
όνομα του πρώτου θεού τους, Ζευς (= Δίας)


★ Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και ο Α­­ρί­­σταρ­­χος ο Σάμιος δίδασκαν ότι ο Ερ­μής, η Α­­­φρο­­δί­­­τη και η Γη περιστρέφονται γύ­ρω από τον Ή­λιο και ταυτόχρονα γύ­ρω από τον ε­­αυ­­τό τους! Οι ι­δέ­ες του Α­ρί­σταρ­χου, άκρως ε­πα­να­στα­τι­κές για την ε­πο­χή τους, γνώ­­ρι­­σαν τη δικαίωση στο πρό­σω­πο του Κοπέρνικου με μια κα­θυ­στέ­ρη­ση 2.000 ετών.

★ Ο μεγαλύτερος Έλληνας αστρονόμος όμως θεωρείται ο Ίππαρχος. Αν και α­πέρ­ρι­ψε την ι­δέ­α του Αρίσταρχου, ωστόσο και μόνο η σύνταξη του περίφημου κα­τα­λό­γου με 850 α­­στέ­ρες αρκεί για να τον καθιερώσει ανάμεσα στους με­γα­λύ­τε­ρους α­­στρο­­νό­­μους όλων των ε­πο­χών.

★ Τέλος ο Πτολεμαίος άφησε τη «Μεγίστη Σύνταξη» η οποία είναι μια πραγ­μα­τεί­α πε­­­ρί Μα­­θη­μα­τι­κών και Αστρονομίας, γεγονός που τον κατέστησε α­δι­αμ­φι­σβή­τη­τη αυ­­θε­­ντί­­α για 12 αι­ώ­νες.

Η Αστρονομία στη Μεσαιωνική Εποχή και την Αναγέννηση

Το επόμενο βήμα χρειάστηκε σχεδόν 14 αιώνες για να πραγματοποιηθεί. Η Ευ­ρώ­πη α­­­σφυ­­κτι­­ά κάτω από το βαρύ πέπλο του σκοταδισμού για ε­κα­το­ντά­δες χρό­νια, μέ­χρι να ανθί­σει η Αναγέννηση. Τότε εμφανίζεται και ο με­γά­λος Πο­­λω­­νός α­­στρο­νό­μος Κοπέρνικος (1473-1543). Με το βι­βλί­ο του «Για τις πε­ρι­­στρο­φές των ου­ρά­νι­ων τροχιών» που ή­­ταν και το κύκνειο ά­­σμα του, ο μεγάλος αυ­τός ε­πι­στή­μο­νας ε­πα­νέ­φε­ρε την η­­λι­­ο­­κε­­ντρι­­κή θεωρία του Α­ρί­σταρ­χου και μέ­τρη­σε τις α­κρι­βείς α­­πο­­στά­­σεις των πλανητών από τον Ήλιο. Α­ντί­θε­τα ο δι­ά­δο­χός του Brahe έ­­μει­­νε πιστός στην παλιά θε­ω­ρί­α του Πτο­λε­μαί­ου. Ο Κέπλερ όμως ο μα­­θη­­τής του, βα­σι­ζό­με­νος σε ακριβείς με­τρή­σεις του δασκάλου του κατέληξε στους τρεις πε­ρί­­φη­μους νό­μους.

Η προσφορά επιστημόνων όπως ο Γαλιλαίος και ο Νεύ­τω­νας έ­­­δω­­σε την ο­ρι­στι­κή πλέον ώθηση που χρειαζόταν η Α­στρο­νο­μί­α ώστε α­­φε­­­νός να α­πα­γκι­στρω­θεί α­πό τον ι­δε­ο­λο­γι­κό έλεγχο που ασκούσε πά­­­νω της η Εκ­κλη­σί­α α­­φε­­τέ­ρου δε να ο­ρι­στι­κο­ποι­ή­σει τη θέση της ως ανεξάρτητη και πολ­λά υ­πο­σχό­με­νη ε­πι­στή­μη.

ΠΗΓΗ: Βικιπαίδεια

2 σχόλια:

δάσκαλος98 είπε...

Πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες! :))

Anthony12 είπε...

Ευχαριστώ δάσκαλε.:)

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται.
Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στην «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ